บทที่5 การกลับมาของตะวัน

บทที่5

การกลับมาของตะวัน

3ปีผ่านไป.....

ทันทีที่เครื่องlanding สองหนุ่มก็ก้าวเดินมาพร้อมเพรียงกัน ทั้งสองไม่ได้บอกครอบครัวว่าจะเดินทางกลับวันนี้เพราะต้องการมาเซอร์ไพรส์ครอบครัว

"คืนนี้ไปเยี่ยมชมร้านไอ้ฟรานหน่อยไหม?" โซ่หันมาถามตะวันที่ยืนสวมแว่นดำแต่สายตาก้มมองหน้าจอโทรศัพท์เพื่อโทรเรียกรถมารับ

"มาถึงก็จะแดกเหล้าเลยหรือไง มึงควรพักผ่อนอยู่กับบ้านบ้าง -_-!"

"พี่เขยครับจากบ้านไปเกือบสิบปีเพื่อไปเรียนแพทย์เฉพาะทาง กว่าจะได้เริ่มงานก็เดือนหน้าเราควรหาความสุขให้ตัวเองบ้าง^^"

ตะวันส่ายหัวเพราะเวลานี้ตนอยากกลับไปนอนบ้านและรับไม่ได้กับสรรพนามที่โซ่ใช้เรียกตนมาตลอด

บ้านปิติภัทรไพศาล

ผมลงจากรถแล้วลากกระเป๋าเข้ามาเสียงป้าอ้อยยังคงเหมือนเดิม ป้ายังโหวกเหวกโวยวายเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยน

"คุณหมออออออ คุณท่านเจ้าขาาาาาา คุณหนูของอ้อยกลับมาแล้วเจ้าค่ะ!!!!!!"

ผมยกมือไหว้ป้าอ้อยและป้าๆ แม่บ้านทุกคน จนแม่ของผมเดินออกมาจากห้องพัก ท่านยิ้มหน้าบ้านอ้าแขนรอรับอ้อมกอดจากผม

"ทำไมกลับมาก่อนกำหนดล่ะตะวัน ไหนว่ากำหนดกลับเดือนหน้าไม่ใช่หรือ"

"ผมสอบผ่านหมดแล้วครับ ส่วนใบประกาศทางมหาวิทยาลัยจะส่งตามมาผมไม่อยากอยู่ที่นั่นนาน -_-"

สีหน้าผมทำให้แม่ผมสงสัยแต่ท่านก็ไม่ได้ถามอะไร แต่รีบหันไปสั่งป้าอ้อยให้เตรียมอาหารไทยที่ผมอ้อนอยากทานมาตลอด ทั้งต้มยำกุ้งน้ำข้น ไข่เจียวแหนม ผัดกะเพราหมู

ระหว่างที่ป้าอ้อยกำลังสั่งงานแม่ครัว ผมก็เดินล้วงกระเป๋ามายังโซนด้านหน้าที่มีไว้สำหรับโชว์รูปผมและเหรียญทองด้านวิชาการ ผมมองรูปถ่ายของผมที่รับรางวัลโดยมีจันทร์เจ้ายืนยิ้มอยู่ข้างๆ แม่ผมเอารูปของเธอตั้งแต่แบเบาะ เธอเดินตามรอยผมมาติดๆ ทั้งได้รับเหรียญวิชาการ แข่งคณิตศาสตร์ เล่นกีฬาวอลเลย์บอลจนได้เป็นตัวแทนของโรงเรียน ได้ถือป้ายโรงเรียน จนกระทั่งเธอรับใบประกาศเรียนจบชั้นมัธยมศึกษาปีที่6

"น้องเรียนจบแล้วตอนนี้สอบติดมหาวิทยาลัยนานาชาติ GTE University น้องเลือกเรียนบริหารเพราะอยากทำธุรกิจเป็นของตัวเอง"

ผมหยิบรูปของเธอในชุดว่ายน้ำขึ้นมาดู แล้วหันไปมองหน้าแม่

"สวยใช่ไหม น้องมีรับงานพรีเซนเตอร์ถ่ายแบบเล็กๆ น้อยๆ น้องหาเงินเองนะตะวัน"

"แล้วทำไมแม่เอารูปแบบนี้มาตั้งโชว์ตรงนี้ครับ -_-!"

"ชุดว่ายน้ำไม่โป๊นะตะวัน ปิดมิดชิดอีกอย่างยังไม่หมดสัญญาถ้ามีถ่ายรายการที่บ้านรูปชุดนี้แบรนด์นี้ก็ยังต้องโชว์ น้องไม่ค่อยออกไปถ่ายนอกสถานที่เพราะน้องไม่มีผู้จัดการส่วนตัว นอกจากคุยกับแม่ปรึกษาแม่เท่านั้น"

“ทำไมผมไม่เคยรู้เลยว่าน้องทำงานแบบนี้ แล้วไอ้โซ่รู้ไหม”

“เรื่องนี้เรากับโซ่ไม่รู้หรอก น้องขอเอาไว้ไม่ให้บอกกลัวว่าเราสองคนจะคิดมาก”

ผมวางรูปไว้ที่เดิมจากนั้นก็เดินสำรวจบ้านจนมาถึงห้องกระจกใสที่ยื่นออกไปด้านข้าง มีสวนดอกกล้วยไม้ของแม่ผม ในห้องน่าจะเป็นห้องที่จันทร์เจ้าใช้ถ่ายแบบ

“ห้องนั้นน้องเอาไว้ทำงานและพักผ่อน ส่วนกล้วยไม้ของแม่เอง”

“แล้วนี่น้องไปไหนครับ”