บทที่6 ผู้จัดการส่วนตัว

บทที่6

ผู้จัดการส่วนตัว

ผมนั่งดูสองแม่ลูกนั่งคุยกันและเลือกชุดที่ทีมงานส่งมาให้ อะไรมันจะเยอะขนาดนี้ไม่อยากจะเชื่อว่าเด็กขี้อายในวันนั้นจะกลายเป็นนางแบบในวันนี้

“คุณหนูเธอน่ารัก เก่ง เรียบร้อย ทีมงานมาถ่ายงานที่บ้านก็ต่างชื่นชมไม่ขาดปากเลยค่ะคุณหมอตะวัน”

ผมไม่ได้ออกความเห็นอะไรแต่เสียงโทรศัพท์ผมดังขึ้นจึงรีบหยิบมาเปิดดู ไอ้โซ่มันคงพึ่งรู้ข่าวเรื่องซินกับจันทร์เจ้ามันส่งรูปจันทร์เจ้าถ่ายแบบครีมกันแดดมาให้ผมดู บิกินี่เหรออันนี้เกินไปมาก เกินตัวจริงๆแม่ผมรับงานแบบนี้ให้เธอได้ยังไงกัน

“จันทร์เจ้าเอาสัญญามาให้พี่และตารางงานทั้งหมดด้วย”

“ค่ะ” เธอรีบลุกเข้าไปในห้องทำงานของเธอเพื่อหยิบใบสัญญาในตู้มาให้ผม ไอแพดที่มีคิวตารางงานและโทรศัพท์สำหรับรับงานถูกส่งมาให้ผม

“พี่ตะวันต้องการอะไรอีกไหมคะ คิวอาทิตย์นี้เต็มหมดแล้ว ส่วนอาทิตย์หน้ามีถ่ายแบบกับโฆษณาติดต่อมาแต่หนูยังไม่ได้ตอบตกลง”

“อืม”

ผมเปิดดูงานของอาทิตย์นี้ มีถ่ายเสื้อผ้าแฟชั่นแบรนด์วาริส ใช้เวลาถ่าย3วันเพราะคลอเลคชั่นใหม่ต้อนรับหน้าร้อนมีชุดเกือบ10แบบ

“พี่ต้องทำอะไรบ้าง ขับรถรับส่งเราเหรอ”

“ใช่ค่ะ”

“พี่ไม่มีใบขับขี่?” เข้าใจใช่ไหมพึ่งกลับมาเลยไม่มีใบขับขี่

“ถ้างั้นพรุ่งนี้พี่ตะวันไปทำใบขับขี่นะคะ เดี๋ยวหนูนั่งรถไปทำงานเองก็ได้ อ้ออีกเรื่องนึง เวลาลูกค้าติดต่องานมาปรึกษากันก่อนนะคะ^^”

“โอเค”

ผมต้องใช้เวลาในการทำความรู้จักกับงานของเธอเป็นวัน ไหนจะสินค้าที่ส่งมาทดลองอีก เครื่องสำอางเกรดแบบนี้ปัดทิ้งไป ชุดสปอร์ตบาร์ตัดทิ้งไป ครีมอาบน้ำตัดทิ้งไป รองเท้าส้นสูงใส่กับชุดมินิเดรสโชว์เรียวขาตัดทิ้งไป

ส่วนนี่ต้องรับไว้ถ่ายโฆษณานมตราหมีน้อยต้องใส่ชุดมาสคอตหมีน้อยสีชมพู และนี่ยาดมตราคุณหลวงต้องใส่ชุดไทยคอกระเช้ารับไว้เลยก็แล้วกัน

เฮ้อทำงานเหนื่อยจังเลย....

วันต่อมา....

ปึ้งๆๆๆๆ

เสียงทุบประตูห้องดังสนั่นไปทั้งบ้านจนคุณพ่อคุณแม่ของทั้งสองต้องรีบออกมาดู หนูจันทร์เจ้ายืนหน้าแดงทุบประตูห้องพี่ชายจนเจ้าของห้องเดินงัวเงียมาเปิดประตู

“มีอะไร -_-!”

“พี่ตะวันทำอะไรกับงานหนูคะ!”