ในเมื่อท่านปันใจ งั้นข้าขอแต่งกับยอดขุนนาง

【การโต้กลับของตัวเอกหญิงที่เก่งกาจ + ผู้ชายสำนึกผิดตามง้อ + แต่งงานใหม่กับขุนนางใหญ่】

"ใช้เกี้ยวพังๆ สี่หลังนี่มารับข้างั้นหรือ? เช่นนั้นงานแต่งนี้ข้าไม่แต่งแล้ว!"

หลังจากเกิดใหม่ 'มู่เหยา' ก็ไม่ยอมทนกับผู้ชายเฮงซวยอีกต่อไป! ฮ่องเต้พระราชทานสมรสให้แล้วจะอย่างไร? เป็นคู่รักวัยเด็กกันแล้วจะอย่างไร? 'ลู่จื้อ' ซื่อจื่อของผิงหยางโหวกล้าดีอย่างไรถึงให้สาวใช้ต้นห้องแต่งเข้าจวนโดยให้ฐานะภรรเท่าเทียมในวันเดียวกันกับที่นางแต่งเข้า แถมยังจัดพิธีแต่งงานให้นางอย่างน่าสมเพชด้วยเกี้ยวแค่สี่หลัง?

มู่เหยาจึงสวมชุดเจ้าสาว อุ้มป้ายวิญญาณพ่อ เดินตีฆ้องร้องป่าวไปคุกเข่าที่หน้าประตูวัง —

"ขอฝ่าบาททรงโปรดตัดสิน! บุตรีของขุนนางผู้ซื่อสัตย์ยังสู้ทาสในเรือนมิได้เลยหรือเพคะ?!"

ขุนนางทั้งราชสำนักตกตะลึง ซื่อจื่อผู้ชายเฮงซวยถูกถอดตำแหน่ง ส่วนน้องสาวผู้ชอบเสแสร้งก็ถูกลดขั้นเป็น'เจี้ยนเชี่ย' ภรรยาผู้ต่ำต้อยทันที!

มู่เหยาถอนหมั้นอย่างสง่างาม ไม่สนว่าอายุสิบเจ็ดจะนับเป็น 'สาวแก่' หรือไม่ นางหันไปจับตามอง 'เยี่ยนสวิน' ท่านอ๋องที่กุมอำนาจทั้งราชสำนักและได้รับเกียรติเทียบเท่าฮ่องเต้

ลู่จื้อเสียใจแทบตาย: "เหยาเหยา ข้ารู้ผิดแล้ว กลับมาเถิดนะ!"

เยี่ยนสวินยิ้มเบาๆ พร้อมกับโบกมือ: "เกี้ยวหงส์สิบสองหลังของข้า เหมาะสมกับเจ้าเพียงผู้เดียว"