บทที่ 844 หวงของคำว่าเฟิงหวง

“เอามาเถอะ” จักรพรรดิเหยาค่อยๆ ยกมือขึ้นอย่างช้าๆ โดยไม่ลังเลใจ

ว่านฝู๋นำยามาป้อนให้จักรพรรดิเหยาดื่ม

หลังจากผ่านไปสักครู่ ยาที่ดื่มไปก็ออกฤทธิ์ จักรพรรดิเหยา รู้สึกผ่อนคลายทั้งร่างกายและจิตใจ และย่างก้าวของเขาก็เบาไปด้วย

แทนที่จะนั่งเก้าอี้รถเข็น เขากลับเดินออกจากตำหนักเฉียนชิงไปยังสำนักหมอหลวง

ห้องคลุมเด็กนั้นตั้งอยู่ในสำนักหมอหลวง

จักรพรรดิเหยาเดินไปที่ประตูสำหนักหมอหลวง และถูกหยุดโดยทหารองครักษ์เหยี่ยวดำ

ว่านฝู๋ตะโกนด้วยความโกรธว่า: "บังอาจ พวกเจ้าลองลืมตาดูดีๆ พวกเจ้ากำลังพยายามหยุดใครอยู่?"

ทหารองครักษ์เหยี่ยวดำคุกเข่าลงทีละคน และอิงเฟิงกล่าวว่า: "ฝ่าบาท องค์รัชทายามีคำสั่ง ไม่ว่าใครในวังที่ต้องการพบทายาทหลาน จะต้องได้รับความยินยอมจากองค์รัชทายา แม้ว่าจะเป็นจักรพรรดิก็ไม่ได้”

ทหารองครักษ์เหยี่ยวดำเชื่อฟังคำสั่งขององค์รัชทายาเท่านั้น เนื่องจากองคฺรัชทายาออกคำสั่งที่เด็ดขาดเช่นนี้แล้ว แม้ว่าวันนี้พวกเขาจะถูกตัดศีรษะและเสียชีวิตโดยจักรพรรดิที่นี่ พวกเขาก็จะไม่ยอมให้จักรพรรดิเข้าไป

ว่านฝู๋โกรธมากและกำลังจะดุพวกเขาอีกครั้ง แต่จักรพรรดิเหยาหยุดไว้

“ไปหาองค์รัชทายาแล้วบอกเขาว่าข้าอยากพบทายาทหลาน” จักรพรรดิเหยาอ่อนโยนและสูญเสียความบูดบึ้งในอดีตไป

เหล่าทหารองครักษ์เหยี่ยวดำรู้สึกประหลาดใจอย่างมาก

อิงเฟิงเหลือบมองเพื่อนร่วมทีมของเขา จากนั้นโค้งคำนับมือแล้วพูดว่า "พะยะค่ะ ข้าน้อยจะไปหาองค์รัชทายาเดี๋ยวนี้"

อิงเฟิงเดินเข้าไปในตำหนักเจาหยางและคุกเข่าอยู่ด้านนอกตำหนัก: "ท่าน จักรพรรดิไปที่สำนักหมอหลวง และต้องการพบท่านน้อยทั้งหลาย"

หรงเยี่ยและ ไป๋ชงเซิงซึ่งเฝ้าไป๋ชิงหลิงอยู่ทั้งคู่หันไปมองที่ประตูตำหนัก

ไป๋ชิงหลิงยังไม่ตื่น และหรงเยี่ยก็ไม่อยากทิ้งเธอไว้แม้แต่ก้าวเดียว แต่เพื่อความปลอดภัยของเด็กๆ เขาจึงต้องไป

แต่แล้วไป๋ชงเซิงเห็นความกังวลและความเป็นหว่งของหรงเยี่ย และเริ่มพูดว่า: "ท่านพ่อ ข้าจะไปพบเสด็จปู่และพาท่านเข้าไปพบน้องชายและน้องสาวของข้า ท่านพ่ออยู่ที่นี่เป็นเพื่อนท่านแม่ เมื่อท่านแม่ตื่นขึ้นมา เธอต้องอยากพบท่านพ่อเป็นคนแรก”

หรงเยี่ยรู้สึกอบอุ่นในใจและสัมผัสเธออย่างอ่อนโยน: "เจ้าแน่ใจหรือว่าเจ้าจะทำได้"

ไป๋ชงเซิงพยักหน้าอย่างหนัก: "ข้าโตแล้ว เป็นพี่สาวแล้ว ข้าทำได้แน่นอน เสด็จปู่นั้นก็ดีกับข้ามาก ข้าจะบอกให้เขาดีต่อน้องๆของข้า เชื่อเซิงเอ๋อร์สิ"

หรงเยี่ยลังเลอยู่ครู่หนึ่ง มองกลับไปที่ไป๋ชิงหลิงที่ซีดเซียว และในที่สุดก็ตอบตกลง

"ได้ งั้นเจ้าไปเลย"

ไป๋ชงเซิงตามอิงเฟิงไปที่สำนักหมอหลวง เดินไปหาจักรพรรดิเหยา จับมือจักรพรรดิเหยาแล้วพูดว่า "เสด็จปู่ เซิงเอ๋อร์จะพาท่านไปพบน้องๆ"

“ท่าน...พ่อของเจ้าเห็นด้วย?” จักรพรรดิเหยาถาม

ไป๋ชงเซิงพยักหน้าและกล่าวว่า: "ท่านพ่อเชื่อว่าเสด็จปู่จะรักและเอ็นดูน้องๆของข้าเหมือนที่รักและเอ็นดูเซิงเอ๋อร์ ใช่ไหม เสด็จปู่"

จักรพรรดิเหยามองดูรอยยิ้มอันไร้เดียงสาของเธอ ถอนหายใจเบา ๆ และพยักหน้า

หลังจากที่จักรพรรดิเหยาเข้าไปในสำนักหมอหลวง ทหารองครักษ์และว่านฝู๋ที่อยู่ด้านหลังเขาก็ถูกทหารองครักษ์เหยี่ยวดำหยุดไว้

จักรพรรดิเหยาไม่หยุดหรือโกรธ สิ่งเดียวที่เขาให้ความสนใจคือเด็กผอมแห้งที่นอนอยู่ในตู้ฟัก

แต่พวกเขานั้นถูกหุ้มไว้ด้วยหลอดต่างๆ

จักรพรรดิเหยาหันกลับมาและถามหมอหลวงจ้าว: "ในร่างกายของพวกเขาต่อหลอดอะไรไว้"

“ฝ่าบาท ทายาทหลานองค์น้อยเป็นทารกที่คลอดก่อนกำหนด สิ่งเหล่านี้ใช้เพื่อถ่ายออกซิเจนและสารละลายอาหารไปยังทายาทหลานองค์น้อย เมื่อทายาทหลานองค์น้อยแข็งแรงขึ้นแล้วก็สามารถหายใจและกินได้ด้วยตัวเอง หลอกท่อเหล่านี้ก็สามารถถอดออกได้”

“ฝ่าบาท ไม่ต้องกังวล นี่คือสิ่งที่นางสนมไป๋สั่งให้สำนักหมอหลวงใช้ก่อนที่เธอจะคลอดบุตร สัญญาณชีพของ องค์ชายและองค์หญิงทั้งหมดมีเสถียรภาพ”

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ จักรพรรดิเหยาก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

เขาเดินเข้าไปหาเด็กผ็หญิงตัวน้อย ๆ ก้มลงและมองดูเด็กผู้หญิงคนเดียวอย่างใกล้ชิด

“องค์รัชทายาได้ตั้งชื่อลูกๆ แล้วหรือยัง?”

หมอหลวงจ้าวกล่าวว่า: "ยังพะยะค่ะ!"

“ข้าจะมอบชื่อนึงแก่องค์หญิง ว่า หวง เฟิงหวงที่เกิดใหม่ นางสนมไป๋ให้กำเนิดทยาทศ์ของราชวงศ์และได้รับการยกย่องให้เป็นพระชายาองค์รัชทายา…”

“ยกย่องคุณหนูเซิงเป็นองค์หญิงเซียวฉุน และเจ้าชายจิ่ง...เป็นองค์ชาย…” หลังจากที่จักรพรรดิเหยาพูดทั้งหมดจบภายในทีเดียว รอยยิ้มอันอ่อนโยนก็ปรากฏบนใบหน้าของเขา

ว่ากันว่าก่อนที่คนจะเสียชีวิตคำพูดของพวกเขานั้นใจดีเสมอ