ตอนที่ 2 เรียกร้องคำอธิบาย

เมื่อได้ยิน แองเจลล่าก็ชะงัก และทันใดนั้นความทรงจำเลือนลางบางอย่างก็ชัดเจนขึ้น

ในปี 2004 ตอนนั้นเธออายุ 19 ปี และเพิ่งเริ่มเรียนมหาวิทยาลัย ระหว่างทางกลับบ้านกับแฟนนี่ ทั้งสองได้พบกับพวกนักเลงกลุ่มหนึ่ง มีด้วยกันสองสามคน และทั้งคู่ก็ได้รับบาดเจ็บขณะขัดขืน

แม้ว่าแองเจลล่าจะได้รับบาดเจ็บสาหัสกว่า แต่ทั้งครอบครัวก็โบ้ยความผิดมาที่เธอทั้งหมด และขอความยุติธรรมให้กับแฟนนี่แทน

เธอต้องถูกเย็บบริเวณหน้าผากหลายเข็ม ส่วนแฟนนี่มีแค่รอยแผลเล็ก ๆ บนหน้าผากเท่านั้น อย่างไรก็ตาม แองเจลล่ากลับถูกกล่าวหาว่า 'ยุยงให้พวกอันธพาลทำร้ายน้องสาว'

ในชีวิตก่อน ผู้ที่เธอเรียกว่าพ่อก็ได้ตั้งคำถามในลักษณะเดียวกันกับเธอ เธอพยายามอธิบายและขอโทษ แต่สิ่งที่เธอได้รับก็คือความเฉยเมยอย่างเย็นชา ไม่มีใครเชื่อคำพูดของเธอเลย

คราวนี้เธอจึงไม่ได้จะอยากจะอธิบายอะไร ท้ายที่สุดแล้ว จะไม่มีใครเชื่อเธอแม้ว่าเธอจะพูดความจริง

แองเจลล่าทำตัวเองให้สงบและถามอย่างใจเย็น “แล้วเธอตายไหมคะ?”

นัยน์ตาของจอร์จหดตัว เขาชะงักอยู่ครู่หนึ่งแล้วตะโกนใส่แองเจลล่าด้วยความโกรธ “แองเจลล่า แกมันไร้มนุษยธรรมมากเลยนะ! แกกล้าแช่งให้น้องสาวแกตายได้ยังไง!”

เจมส์ผู้เป็นพี่ชายคนโตของแองเจลล่าโกรธยิ่งกว่าเดิม เขาสาวเท้าเข้าไปใกล้แล้วจ้องเธอตาเขม็ง “แองเจลล่า ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่าครอบครัวของเราจะเลี้ยงคนใจร้ายอย่างแก พวกเราไม่ควรพาแกกลับมาตั้งแต่แรกเลย ควรให้แกไปใช้ชีวิตอยู่ข้างถนนซะ”

แองเจลล่าทำเพียงมองเขาด้วยสายตาเรียบนิ่งโดยไม่พูดอะไร

เหล่าพี่ชายที่เหลือหมายจะว่ากล่าวแองเจลล่าเช่นกัน แต่สการ์เล็ตขัดขวางพวกเขาไว้

สการ์เล็ตนั่งลงงข้างเตียง จับมือแองเจลล่าแล้วยิ้มอ่อนโยน

“แองเจลล่า ฉันรู้ว่าตอนเด็กแกลำบากมามากเพราะถูกสลับตัวโดยไม่ได้ตั้งใจ หลังจากที่พวกเราพาแกกลับมา เราก็พยายามชดเชยให้ ยอมให้แกได้เรียนถึงมหาวิทยาลัย เด็กหลายคนอายุเท่าแกไม่มีโอกาสได้เรียนมัธยมด้วยซ้ำ แกควรจะสำนึกให้มากนะ”

ดวงตาของสการ์เล็ตค่อย ๆ แดงก่ำ “แกไม่ควรทำร้ายน้องสาวแกแบบนั้น ผู้หญิงอย่างเราชื่อเสียงสำคัญกว่าชีวิต ถึงพวกแกจะสลับกันตั้งแต่เกิด แต่เราก็เลี้ยงแแฟนนี่มาตั้งแต่เล็ก ฉันก็เลยต้องปฏิบัติต่อแกทุกคนอย่างเท่าเทียม ดังนั้นแกไม่ควรมีอคติกับน้อง เข้าใจไหม!”

คำพูดดูยิ่งใหญ่ แต่เมื่อมองดูใบหน้าหน้าซื่อใจคดตรงหน้าตนและนึกถึงสิ่งที่สการ์เล็ตพูดก่อนที่ตนจะเสียชีวิต แองเจลล่าก็รู้สึกหนาวทั้งร่างกายและจิตใจ มันเย็นกว่าการกอดก้อนน้ำแข็งไว้

โอกาสที่ครอบครัวนี้จะให้เรียนนั้นแทบไม่มี

แต่เพราะอยากจะไม่ให้คนเขานินทา ก็เลยต้องแสดงให้เห็นว่าสมาชิกทุกคนในครอบครัวคินส์เรียนจบมหาวิทยาลัยใช่ไหมล่ะ

แฟนนี่อาศัยอยู่ในห้องเจ้าหญิง ส่วนฉันอยู่ในห้องเก็บของ ฉันต้องกินอาหารเหลือตลอด มีอะไรพวกเขาก็ซื้อมาให้แค่แฟนนี่

แล้วกล้าพูดว่าปฏิบัติต่อทุกคนอย่างเท่าเทียมเนี่ยนะ น่าขำสิ้นดี

ยิ่งไปกว่านั้น แองเจลล่ายังได้รับบาดเจ็บเช่นนี้อีก พวกเขาไม่ใช่แค่ไม่แสดงความเป็นห่วงเท่านั้น แต่ยังมาเรียกร้องและตำหนิเธออีก