ตอนที่ 4 ครอบครัวคินส์ที่น่าอิจฉา

ดวงตาของแองเจลล่าเบิกกว้าง โจนาธานคิดว่าเธอทำสิ่งนี้เพื่อให้เขาพอใจเพื่อที่เขาจะได้เล่าเรื่องคริสโตเฟอร์ให้เธอฟังงั้นหรือ

“เปล่าค่ะ ฉันเป็นห่วงคุณจริง ๆ” แองเจลล่ากำมือแน่นอย่างประหม่า เธอหรี่ตาลงแล้วพูดเบา ๆ “อีกอย่าง ฉันไม่ได้รู้สึกอะไรกับคริสโตเฟอร์แล้ว”

ไม่ว่าจะเป็นครอบครัวคินส์หรือคริสโตเฟอร์ เธอก็กลายเป็นหุ่นเชิดของพวกเขาไปแล้ว

หลังจากว่าจบ แองเจลล่าก็หมุนตัวและจากไป

เมื่อมองดูเธอเดินจากไป โจนาธานขมวดคิ้วเล็กน้อย สายตาของเขาลึกขึ้น...

…

ในวันที่เธอออกจากโรงพยาบาล โฟล์คสวาเกนคันหนึ่งมาหยุดที่ทางเข้าโรงพยาบาล เป็นคนในครอบครัวคินส์ที่มารับแฟนนี่จากโรงพยาบาลนั่นเอง

เจมส์เปิดประตูรถให้แฟนนี่อย่างสุภาพ ขณะที่ซาคาเรียสเดินตามหลังพร้อมถือกระเป๋าและข้าวของของเธอ ทั้งสามคนขึ้นรถ ต่างพากันพูดคุยและหัวเราะ

รถแล่นออกไปโดยไม่มีใครสังเกตเห็นการปรากฏตัวของแองเจลล่า

แองเจลล่าหัวเราะเบา ๆ เธอไม่ได้รู้สึกผิดหวังเลยสักนิด

จู่ ๆ เธอก็อยากจะหนีจากครอบครัวนั้น ไม่ว่าครอบครัวคินส์จะร่ำรวยแค่ไหน เธอก็ไม่อยากมีความเกี่ยวข้องกับพวกเขา

ในสายตาของพวกเขา เธอเป็นเพียงตัวตลก เป็นเรื่องตลกที่ผ่านเข้ามาในชีวิตของพวกเขาเท่านั้น

ครอบครัวคินส์อาศัยอยู่ด้านหลังบริเวณบ้านพักพนักงานของโรงงานตัดเย็บเสื้อผ้า มันเป็นบ้านสามชั้นที่ตกแต่งอย่างมีเอกลักษณ์ เป็นภาพที่สวยงามที่สุดในบริเวณนั้น

จอร์จลาออกจากงานราชการและกลายเป็นหนึ่งในคนกลุ่มแรก ๆ ที่เริ่มต้นธุรกิจ พูดได้เลยว่าจอร์จได้ทางเลือกที่ถูกต้อง ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา เขาร่ำรวยจากการเปิดบริษัทเสื้อผ้า และกลายเป็นที่อิจฉาของทุกคนในย่านที่อยู่อาศัยนั้น

ขณะนี้เป็นเวลาทำงาน มีชายสูงอายุจำนวนหนึ่งกำลังเล่นหมากรุก และหญิงวัยกลางคนสองสามคนกำลังนั่งอยู่ใต้ต้นไม้ ทั้งกำลังผ่อนคลายและจับกลุ่มนินทา

เมื่อเห็นแองเจลล่ากลับมาพร้อมกระเป๋าผ้าสะพายหลัง พวกเขากลับไม่ได้รู้สึกแปลกใจอะไร ราวกับว่าคุ้นเคยกับภาพนั้นมานานแล้ว

แต่ก็เป็นเรื่องปกติที่พวกเขาจะอดไม่ได้ที่จะถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“แองเจลล่า ทำไมเธอกลับมาคนเดียวล่ะ เจมส์กับซาคาเรียสไปรับน้องสาวเธอแต่เช้า ทำไมไม่กลับมาพร้อมกัน”

เมื่อพูดถึงเรื่องนั้น ดวงตาของนางลินดอนเผยให้เห็นความริษยา ความมั่งคั่งและอำนาจของตระกูลคินส์ได้รับการยอมรับจากทุกคนที่นี่