บทที่ 538 เข้าสู่ตระกูลโหล

ถึงภูเขาลูกนั้นจะหายไปแล้ว กลายเป็นป่าไผ่ แต่สถานที่นั้นยังคงดูแปลกอยู่

ตอนนี้ถึงจะเป็นกลางคืน แต่แสงจันทร์ฤดูใบไม้ร่วงสีจางๆ ภายใต้แสงจันทร์ถึงจะมีขั้นเมฆบางเบากั้นไว้อยู่ ทำให้แสงจันทร์ไม่สว่างพอ แต่สำหรับพวกเขาแล้ว ไม่เป็นปัญหากับการมองเห็นเลย

แต่ป่าไผ่นั่นเหมือนกับเส้นแบ่งเขตแดนที่แปลกพิกล ตั้งแต่ขอบป่าไผ่นั่น ทั่วทั้งป่าไผ่ จนถึงภูเขาด้านหลังป่าไผ่ล้วนแต่ซ่อนตัวอยู่ในความมืดมิดนั่น

เหมือนโลกสองโลก แบ่งแยกกันด้วยป่าไผ่

ครึ่งโลกมนุษย์ ครึ่งนรก

ไม่รู้ทำไม ในใจซวนหยวนฉงโจวพลันคิดถึงคำพูดนี้ขึ้นมา

จากนั้นเขาก็ใจกระตุกแรง แต่พอเหลือบตามองไป องครักษ์เจ็ดนายนั่นกลับลอยเข้าไปในป่าไผ่นั่นแล้ว พอปราดร่างเข้าไป ร่างพวกเขาก็หายวับไปเลย

ฉิงเหวยกลั้นหายใจดู ไม่รู้เพราะอะไรหัวใจเริ่มพองโตขึ้นเรื่อยๆ

ประมาณผ่านไปราวครึ่งชั่วยาม ในป่าไผ่ยังคงสงบนิ่ง เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย แต่องครักษ์เจ็ดนายก็ไม่ได้กลับมา

ไม่มีเสียงเลยแม้แต่น้อย

"ฉงอ๋อง พวกเขาจะเจอกับดักอะไรหรือไม่?"

ซวนหยวนฉงโจวเงยหน้าขึ้นมองพระจันทร์ที่กลมโตแล้ว พลันครุ่นคิดถึงเฉินซ่า เขารู้แล้วว่าทุกวันขึ้นสิบห้าค่ำเฉินซ่าจะพิษกู่กำเริบ ต้องตัวติดกันกับโหลชีตลอด

ไม่รู้ว่าคืนนี้พวกเขาจะยังอยู่ที่ตระกูลจินไหม

.....

เพราะหลงเอี๋ยนก่อนหน้านี้ไม่นานยังได้รับจดหมายจากโหลฮ่วนเทียน รู้ว่าเขาไม่เป็นไรชั่วคราว ดังนั้นอันที่จริงแล้วเฉินซ่ากับโหลชีก็เตรียมใจไว้แล้ว ถึงตระกูลข่งและตระกูลจินจะเกิดเรื่อง แต่ตระกูลโหลอาจจะไม่เป็นอะไร

เพราะอย่างนี้ตอนพวกเขาเห็นสิ่งก่อสร้างที่ที่สร้างอยู่บนเนินเขาเตี้ยๆเหล่านั้นค่อยๆจุดตะเกียงสว่างขึ้น ก็ไม่ได้รู้สึกแปลกใจอะไร

แต่สิ่งก่อสร้างใหญ่ขนาดนี้ ประหนึ่งเมืองเล็กท่ามกลางเนินเขาเขียวขจี ทำให้พวกเขาเบิกตากว้าง อุทานอย่างชื่นชมในขนาดและความหรูหราของตระกูลโหล

"ในบรรดาตระกูลต่างๆ ตระกูลโหลเป็นระดับผู้นำอยู่เสมอ" โหลชีเผยอปากยิ้มน้อยๆ ไม่อย่างนั้น ท่านจินคงไม่ต้องถึงกับเอาอกเอาใจกับหลานสะใภ้ที่เป็นแค่สายห่างๆหรอก

โหลชีคิดถึงหลานสะใภ้ที่เขาพยายามหาของดีๆมาปรนเปรอมากมายแต่ก็ยังไม่ได้มาตลอดคนนั้น ก็คิดถึงวู๊วู

ไม่รู้ว่าซวนหยวนฉงโจวหาวู๊วูเจอหรือยัง

ยังเหลืออีกสองสามร้อยเมตรกว่าจะถึงประตูตระกูลโหล ข่งซิวให้ขบวนหยุดรอก่อน เดินมายืนหน้ารถม้าของพวกโหลชี ถึงจะพูดแต่ไม่ได้ยื่นมือมาเปิดผ้าม่านรถ

"นังหนูชี พวกเจ้ารอที่นี่ก่อนนะ ข้าไปตรวจดูหน่อย"

โหลชีกับเฉินซ่าสบตากัน "ก็ดี หลงเอี๋ยน เจ้าตามท่านอาข่งไป"

หลงเอี๋ยนเดิมเป็นองครักษ์ลับของโหลฮ่วนเทียน เป็นคนที่คุ้นเคยที่สุดกับตระกูลโหลในหมู่พวกเขา ข่งซิวอาจจะขอเข้าพบโหลเหล่าไท่จวินด้วยฐานะคนตระกูลข่งก่อนได้ หลงเอี๋ยนจะได้แอบตามเข้าไปตรวจสอบตระกูลโหลดูว่ามีอะไรผิดปกติหรือไม่

"ขอรับ"

อันที่จริงไม่ต้องให้โหลชีบอก หลงเอี๋ยนก็อยากไปแล้ว ยังไงซะโหลฮ่วนเทียนก็เป็นเจ้านายเก่าเขา ไม่มีทางไม่เป็นห่วง

อวิ๋นจัดแจงให้องครักษ์คนหนึ่งมาเป็นคนบังคับม้าควบรถม้าคันหนึ่งพาข่งซิวเข้าไป

ขบวนหยุดลงมาที่นี่ก่อน แต่พวกเขาไม่คิดเลยว่า พวกข่งซิวยังไม่ทันเข้าประตูเลย ก็มีคนกลุ่มหนึ่งออกมารับ ทั้งสองฝ่ายเพียงพบปะหน้ากันหนึ่งครั้ง ข่งซิวก็พาพวกเขาเข้ามาแล้ว

ทหารม้าสิบสองนาย ล้วนแต่เป็นม้าตัวใหญ่ ตระหง่านน่าเกรงขาม

เพียงแต่คนนำขบวนกลับเป็นสาวน้อยในชุดเขียวน้ำทะเลสาบคนหนึ่ง

สาวน้อยคนนั้นอายุราวสิบเจ็ดสิบแปด หน้ากลม ดวงตากลมโตคู่หนึ่ง ดูสดใสยิ่งนัก มีลักยิ้มบุ๋มสองอันบนแก้มใสนั่น

หน้าตาเยี่ยงนี้ทำให้คนรู้สึกดีด้วยไม่ยาก ดูน่ารักอ่อนหวาน สดใสคล่องแคล่ว

คนอื่นที่ตามหลังนางมาล้วนเป็นหนุ่มน้อยที่หน้าตาหล่อเหลามาก ที่อายุน้อยที่สุดดูจะสิบสองสิบสามปี มากสุดก็ยี่สิบต้นๆ

พอคนพวกนี้เข้ามา ด้วยสีหน้าตื่นเต้นเล็กน้อยกัน กลับทำให้โหลชีงุนงงไม่น้อย

นางแค่เปิดผ้าม่านรถมองออกมา แต่สายตาสาวน้อยนั่นปราดมาทางนางทันที

น้ำเสียงกระจ่างดุจนนกกระจิบสีเหลือง น้ำเสียงตื่นเต้นยินดีปรีดา พูดขึ้นว่า "ท่านพี่เจ็ดมาแล้วใช่ไหม?"

ท่านพี่เจ็ด....

โหลชีเลิกคิ้ว ครั้งก่อนพี่ใหญ่บอกนางแล้ว จะบอกเรื่องของนางกับหยุนโยวก่อน แต่ไม่ได้บอกคนตระกูลโหลคนอื่นนี่นา

อีกอย่าง ถ้าพวกเขาเป็นลูกชายหญิงของซวนหยวนจ้าน โหลเหล่าไท่จวินรู้เรื่องนี้ดีที่สุด มารับโหลฮ่วนเทียนเป็นนายน้อยของตระกูลโหลก็ว่าไปอย่าง นางที่ไม่ได้เติบโตมาในตระกูลโหลเนี่ย ทำไมยังต้องรับกลับมาอีก?

นางมาครั้งนี้ คืออยากจะมาเปิดอกคุยกับโหลเหล่าไท่จวินเลย ไม่ได้อยากมางานนับญาติกับตระกูลโหลเสียหน่อย