บทที่ 8

7

ไม่หยุดง่าย ๆ

ดวงตากลมโตเหลือบมองตนเองผ่านหน้ากระจกของห้องนํ้ารวมด้วยอาการเหม่อลอย ในสมองของเธอเอาแต่ครุ่นคิดว่าวันนี้ตนเองจะเจอกับอะไรอีก ไหนจะเรื่องเมื่อคืนที่มันยังคงวกวนอยู่ในความคิด ทำเอาเธอแทบนอนไม่หลับ ทั้งเจ็บปวดร่างกายและกดดันกับความรู้สึกของตนเอง

“กอหญ้า”

“….” คนตัวเล็กยังคงเงียบโดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่าเมษามาหยุดยืนอยู่ข้างหลัง

“กอหญ้า แกเป็นอะไรรึเปล่า”

“ฮ…ฮะ?” พอมือเมษามาสะกิดที่บ่าก็ทำให้กอหญ้าหลุดจากห้วงความคิดของตนเองพร้อมกับละสายตามองไปที่เมษา

“ฉันถามว่าแกเป็นอะไรรึเปล่า”

“เราไม่ได้เป็นอะไร อาบเสร็จแล้วหรอ”

“เสร็จแล้ว”

“แล้วสองคนนั้นล่ะ”

“ควีนบอกให้เราไปก่อน เดี๋ยวควีนกับนิวจะตามไปทีหลัง”

“อ๋อ งั้นไปกัน” กอหญ้าพยักหน้าตอบแล้วเดินไปจับมือเมษา ทั้งคู่เดินออกมาจากห้องนํ้ารวม ด้วยความที่คณะวิศวะถูกใช้เป็นสถานที่จัดกิจกรรมบ่อย จึงมีห้องนํ้าไว้สำหรับพวกที่มาแข่งกีฬา การลองรับนักศึกษาหลายคนจึงสะดวกครบครัน สองสาวเดินกลับมาที่ห้องพักของตนเองตอนนี้ก็ไม่มีใครอยู่ในห้องแล้ว เหมือนทุกคนจะออกไปก่อนเวลานัดครึ่งชั่วโมงกันหมด วันนี้รุ่นพี่นัดซ้อมช่วงเช้า และช่วงบ่ายก็มีซ้อมต่ออีก หลังจากนั้นก็ซ้อมยิงยาวอย่างเดียวเพราะวันเปิดเรียนใกล้มาถึงแล้ว

“กอหญ้าแกไม่สบายรึเปล่า ทำไมดูไม่โอเคเลย” เมษาที่เห็นสีหน้าของเพื่อนดูอิดโรยถามออกไปด้วยความเป็นห่วง ในขณะเดียวกันเธอก็เริ่มหยิบกระเป๋าเครื่องสำอางมาแต่งหน้า

“เพลียนิดหน่อย เมื่อคืนนอนไม่สบายอ่ะ แต่ไม่เป็นไรหรอก เราไหว”

“ถ้าแกไม่สบายบอกฉันได้นะ เดี๋ยวฉันบอกพวกรุ่นพี่ให้ วันนี้ซ้อมทั้งวันแถมตอนบ่ายแดดก็น่าจะแรง เดี๋ยวไม่ไหว”

“ไม่เป็นไรเลยเม เราไหวน่า” กอหญ้ายืนยันคำเดิมอีกครั้ง สาเหตุที่ไม่อยากพักการซ้อมเพราะเธอเกรงว่าแบดซ์จะหาเรื่องตนอีก

“แล้วแกหายไปไหนเมื่อคืน หายไปนานเลย เพื่อนเป็นห่วงกันแทบแย่”

“ขอโทษนะ มีเรื่องที่ต้องจัดการอ่ะ”

“ทีหลังแกก็อย่าหายไปนานแบบนี้อีก แล้วก็ตอบแชทด้วย”

“เข้าใจแล้ว” เสียงหวานเอ่ยตอบและยิ้มให้เพื่อนสาว แล้วพวกเธอก็แต่งตัวกันต่อ ในขณะนั้นเองโทรศัพท์มือถือของกอหญ้าก็มีข้อความทักเข้ามา เธอจึงหยิบขึ้นมาแล้วเปิดอ่านปรากฏว่าเป็นเตที่ทักมา กอหญ้ารู้สึกประหม่าเล็กน้อยแต่ก็ยอมกดตอบข้อความเตไป ให้ทุกอย่างดูเหมือนปกติที่สุด ทั้งที่ภายในใจรู้สึกผิดแทบแย่ แล้วก็ดูเหมือนว่าคำพูดที่เตพิมพ์กลับมาคล้ายเขาไปรู้อะไรบางอย่างเข้าให้

‘กลับจากซ้อมเชียร์เมื่อไหร่เรามีเรื่องต้องเคลียร์กัน’

ทำไมมันดูทะแม่ง ๆ แปลก ๆ

“ไปกันกอหญ้า” เสียงเมษาแทรกเข้ามาในห้วงความคิดอีกครั้ง กอหญ้าเลยปิดหน้าจอเอาไว้พลางหยิบกันแดดมาทาลวก ๆ พร้อมกับรวบผมมัดเป็นหางม้าเอาไว้ ก่อนจะออกจากห้องเธอก็ไม่ลืมพกลิปกลอสติดกระเป๋าเพื่อเติมปากตนเองอีกด้วย

วันนี้ทุกคนนัดกันมาที่ลานเกียร์ กอหญ้าและเมษามาถึงก่อนเวลาสิบนาที สองสาวเลยจับจองที่นั่งม้าหินอ่อน เพราะพื้นที่มันไม่ค่อยว่างสักเท่าไหร่ ทุกที่นั่งถูกจับจองหมดแล้ว

“ขอโทษนะ พวกพี่สองคนขอนั่งด้วยได้ไหม” และในตอนนั้นเองเสียงของใครบางคนก็เอ่ยขึ้น พอมองเจ้าของต้นเสียงก็เจอเข้ากับขนมผิงและยูกิ และขนมผิงเป็นคนเอ่ยพูดพร้อมกับรอยยิ้มน่ารัก

“ได้ค่ะ” กอหญ้าพยักหน้าตอบ

“เราสองคนใช่น้องเมษากับน้องกอหญ้าที่อยู่กลุ่มด้วยกันเมื่อคืนรึเปล่า” ยูกิเป็นคนเอ่ยถามแล้วเมษาก็เอ่ยตอบ

“ใช่ค่ะ แล้วพวกพี่กำลังทำอะไรกันอยู่คะ”

“พี่กับผิงกำลังนั่งวางแผนกันอยู่ว่าจะทำยังไงกับแสตนเชียร์ของคณะเรา แต่ที่นั่งมันเต็มหมดเลยขอมานั่งกับพวกเราสองคนนี้แหละ ส่วนพวกผู้ชายเพื่อนพี่มันก็เอาแต่ขลุกกันอยู่ในชมรม พี่สองคนไม่อยากอุดอู้อยู่กับพวกมันเท่าไหร่ เสียงดังจนน่ารำคาญ” ยูกิร่ายยาวออกมาพลางทำสีหน้าหงุดหงิด

“เราสองคนก็ช่วยพวกพี่ทำได้นะ พวกพี่คิดกันสองคนหัวแทบระเบิดแล้ว” เจ้าของใบหน้าเรียวใสหน้าตาน่ารักเอ่ยพูดเสริม ขนมผิงมองแล้วมีเสน่ห์มาก ดูเป็นธรรมชาติแบบไม่ปรุงแต่งขนาดกอหญ้าที่เป็นผู้หญิงด้วยกันยังอดมองไม่ได้

“งื้อ ยินดีมากเลยค่ะ จริงไหมกอหญ้า”

“ใช่ค่ะ เดี๋ยวเราสองคนจะช่วยพวกพี่คิดเองนะคะ” กอหญ้าตอบและยิ้มบาง ๆ ออกมา เธอรู้สึกถูกชะตากับสองคนนี้มากโดยเฉพาะขนมผิง ส่วนยูกิพี่สาวคนนี้ดูตัวแม่ตัวมัมมากจนกอหญ้าไม่กล้าคุยด้วยเพราะออร่าความสวย ความเซ็กซี่มันพุ่งแรงเกินไป แถมหุ่นก็สวยอย่างกับนางแบบ เวลาสองสาวนี้อยู่ด้วยกันถึงจะสวยแตกต่างกันคนและแบบแต่ยืนคู่กันแล้วก็สวยน่ามองกันทั้งคู่ หนุ่ม ๆ ทั้งคณะก็คงอิจฉาแฟนในอนาคตของสองสาวไม่น้อย…

....