ตอนที่ 5: พรุ่งนี้ค่อยทำได้ไหมคะ

ลมหายใจอุ่นจัดที่เจือกลิ่นเหล้านิดๆ เป่ารดลงบนริมฝีปากจีน่าจนเธอรู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งหน้า สายตาของอัคนีที่มองมามันชัดเจนว่าเขาเอาจริงและคงไม่หยุดแค่การขู่

สมองจีน่าตื้อไปหมด ความกลัววิ่งพล่านจนมือเย็นเฉียบ

จีน่าเช็ดน้ำตาป้อยๆ เอาไงดีวะจีน่า... ขืนปล่อยไปตามน้ำมีหวังเสร็จแน่!

เสียงในหัวตะโกนสั่งให้ทำอะไรสักอย่าง สัญชาตญาณเอาตัวรอดทำงานเร็วกว่าความคิด แทนที่จะผลักเขาออก หรือเบือนหน้าหนีเหมือนที่ใจอยากทำ... เธอกลับเลือกทำในสิ่งที่แม้แต่ตัวเองยังตกใจ

มือเล็กที่สั่นระริกค่อยๆ ยกขึ้นอย่างกล้าๆ กลัวๆ ก่อนจะโอบรอบลำคอของเขาไว้

อัคนีชะงัก ร่างกายเกร็งขึ้นมาทันที เขาดึงหน้าออกห่างเล็กน้อยเพื่อมองหน้าเธอ คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันด้วยความแปลกใจ

“ทำอะไร?” เขาถามเสียงห้วน

จีน่าไม่ตอบ แต่กลั้นใจขยับตัวบนตักเขา ซุกหน้าลงกับแผงอกกว้าง ซ่อนสายตาตื่นตระหนกไว้แนบกับเสื้อเชิ้ตเนื้อดีของเขา กลิ่นน้ำหอมผู้ชายตีเข้าจมูกจนใจเต้นรัว

“คุณอัคนีคะ...”

“ว่าไง ลูกไม้ตื้นๆ นี่คิดจะทำอะไรหืมม”

“พรุ่งนี้...พรุ่งนี้... ค่อยทำได้มั้ยค้าา”

อัคนีนิ่งไปครู่ใหญ่ ก่อนจะแค่นหัวเราะในลำคอ

“เลื่อนนัดคิดว่าฉันเป็นลูกค้าที่ร้านหรือไง จะมาขอเลื่อนคิวตามใจชอบ”

“เปล่านะคะ! ไม่ใช่แบบนั้น!” จีน่ารีบเงยหน้าขึ้นจากอกเขา สบตากับดวงตาดุๆ คู่นั้นแล้วรีบอธิบายลิ้นพันกัน “คือ... พรุ่งนี้หนูมีเรียนเช้าค่ะ มีสอบย่อยด้วย... วิชาเอกสำคัญมาก ถ้าหนูไม่ได้อ่านหนังสือ หรือ... หรือตื่นไปสอบไม่ไหว หนูต้องติด F แน่ๆ”

เธอขุดเอาเรื่องเรียน เรื่องสอบ ซึ่งเป็นความจริงเพียงครึ่งเดียวมาเป็นข้ออ้าง... อีกครึ่งคือเธอแค่ต้องการเวลาทำใจ

อัคนีเลิกคิ้ว มองหน้าเธออย่างจับผิด “แล้วเกี่ยวอะไรกับฉัน เธอติด F ก็เรื่องของเธอ ไม่ใช่เรื่องของฉัน”

“โธ่... คุณอัคนี...ถ้าหนูเครียดเรื่องสอบ หนูคง... บริการคุณได้ไม่เต็มที่...”

“หึ...บริการไม่เต็มที่ ไหนขยายความซิ ว่าบริการยังไง”

จีน่าหน้าร้อนฉ่า รู้ว่าเขาจงใจแกล้งถาม แต่ก็ต้องกัดฟันเล่นตามน้ำ เธอขยับมือที่คล้องคอเขาอยู่ให้กระชับขึ้นอีกนิด ออกแรงดึงเบาๆ ให้เขาโน้มหน้าลงมาใกล้ แล้วส่งสายตาอ้อนวอนแบบที่คิดว่าน่าสงสารที่สุดไปให้

“นะค้าา... คุณอัคนี...แค่คืนเดียว... ให้หนูไปสอบให้เสร็จก่อน แล้วพรุ่งนี้เย็น... เลิกเรียนแล้วค่อย... ค่อยทำ”

“แล้วทำไมฉันต้องรอของก็อยู่ในมือ จะกินตอนนี้ หรือกินพรุ่งนี้ มันต่างกันตรงไหน?”

“ต่างสิคะ!ถ้าคุณยอมรอ... พรุ่งนี้หนูจะ...”

เธอชะงักไปนิดหนึ่ง กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะกลั้นใจพูดประโยคที่น่าอายที่สุดในชีวิตออกไป

“หนูจะยอมทุกอย่างเลย... คุณอยากให้ทำอะไร... แบบไหน... หนูยอมหมดเลย จริงๆ นะคะ”

พูดจบก็ก้มหน้างุด ซุกกลับเข้าไปที่อกเขาเหมือนเดิม ไม่กล้าสู้หน้า อายจนอยากจะระเบิดตัวหายไปซะเดี๋ยวนั้น

อัคนีมองเด็กในอ้อมกอดที่ตัวแดงเถือกไปทั้งตัวด้วยความเอ็นดู... ใช่ เขาเอ็นดู ยัยเด็กนี่ร้ายกว่าที่คิด รู้จักเอาตัวรอด รู้จักต่อรอง แถมยังรู้จักใช้มารยาหญิง... ถึงจะดูเก้ๆ กังๆ ไปหน่อยก็เถอะ