บทที่ 1103

“อีกทั้งหวังหยวนยังมีความสามารถเลิศล้ำ ข้าคิดว่าหากเขาเข้ามาในตระกูลไป๋ของเราก็คงจะดีกว่า และตอนนี้ยังมีโอกาส…”

ทันทีที่ได้ฟังเช่นนี้ ไป๋เจิ้นถังก็ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเข้าใจในทันใด

“เจ้าคิดว่า… เฟยเอ๋อร์หรือ?”

ไป๋เจิ้นถังถาม ไป๋ชิงชางได้ฟังแล้วจึงพยักหน้า

“ใช่ขอรับท่านพ่อ ความจริงแล้ว... ข้าคิดไว้เช่นนั้น สาเหตุแรกเป็นเพราะผลประโยชน์ส่วนตัว หากน้องสาวกับหวังหยวนอยู่ด้วยกันจริง ๆ ก็ย่อมเป็นประโยชน์กับตระกูลไป๋ของเราขอรับ”

“สาเหตุที่สอง... ในโลกนี้มีคนไม่มากนักที่มีอำนาจมากกว่าหวังหยวน ไม่ว่าจะเป็นอู๋หลิง เซิ่งตงฉยง หรือแม้แต่อ๋องหมานอี๋ ข้าก็คิดว่าพวกเขาไม่ดีเท่าหวังหยวน ไม่ต้องพูดถึงว่าท่านพ่อเองก็คงไม่คิดจะให้น้องสาวแต่งงานนอกต้าเป่ย ใช่หรือไม่ขอรับ?”

คำพูดของไป๋ชิงชางไม่ได้มาจากมุมมองเพื่อคนตระกูลไป๋ทั้งหมด แต่เป็นมุมมองเพื่อน้องสาวของเขาด้วย

หวังหยวนเป็นคนพิเศษมาก น้องสาวของเขาจะไม่มีทางตกอยู่ในอันตรายอย่างแน่นอน หากนางติดตามเขา

ดังนั้น...

ไม่ว่าจะพูดอย่างไร ก็คงจะดีถ้าตระกูลไป๋และหวังหยวนเป็นทองแผ่นเดียวกันได้

ไป๋เจิ้นถังย่อมเข้าใจเรื่องนี้

“นั่นก็จริง เช่นนั้น... เจ้าช่วยคุยเรื่องนี้กับน้องสาวของเจ้าได้หรือไม่?”

ไป๋เจิ้นถังคิดแล้วคิดอีก ในฐานะพ่อย่อมไม่ต้องการบังคับลูกสาวตนเอง ถ้าลูกสาวของเขาชอบหวังหยวน ก็ยินดีจะทุ่มเททุกสิ่งที่มีให้

แต่ถ้าลูกสาวไม่ได้ชอบ ก็ยากที่จะโน้มน้าวนาง เพราะนิสัยดื้อรั้นของนาง!

“ขอรับท่านพ่อ ข้าจะจัดการให้ขอรับ”

ไป๋ชิงชางจากไปหลังจากพูดจบ

หลังจากที่ไป๋เฟยเฟยออกจากห้องตำราหลวงก็ตรงไปยังคอกม้า

ขุนพลคนหนึ่งเดินมาหาด้วยรอยยิ้มแล้วพูดอย่างสุภาพ “ท่านอ๋อง ท่านมาแล้ว!”