บทที่ 1104

รอยยิ้มจางปรากฏขึ้นบนใบหน้าของไป๋ชิงชาง

เขามองไป๋เฟยเฟยด้วยสายตาจริงจังแล้วถามว่า “น้องสาว เจ้าไม่ใช่เด็กอีกต่อไปแล้ว ถึงเวลาที่เจ้าควรจะแต่งงานแล้ว”

สีหน้าของไป๋เฟยเฟยเปลี่ยนเป็นลังเลทันทีที่ได้ฟังดังนั้น

ไป๋ชิงชางแสร้งทำเป็นไม่เห็น เขามองไป๋เฟยเฟยด้วยรอยยิ้มแล้วถามเบา ๆ

“น้องสาว ช่วงนี้เจ้าได้ติดต่อกับผู้ชายไม่กี่คน คนเดียวที่มีความสามารถเทียบเท่าเจ้าก็คือ เซิ่งตงฉยง จากตระกูลเซิ่ง”

“น่าเสียดายที่เขามาจากตระกูลเซิ่ง เจ้าทั้งสองจึงไม่ได้ถูกลิชิตให้คู่กัน”

เมื่อได้ฟังเช่นนั้น สีหน้าของไป๋เฟยเฟยก็กลายเป็นจริงจังขึ้นมาทันที

นางส่ายหน้าโดยไม่ลังเลแล้วกล่าวว่า “พี่ใหญ่ เซิ่งตงฉยงแข็งแกร่งมากจริง ๆ และความสามารถของเขาในการนำทัพยามเกิดศึกสงครามก็ไม่เลว แต่ถ้าข้าต้องต่อสู้กับเขาจริง ๆ ข้าคงไม่แพ้เขาหรอก”

ไป๋เฟยเฟยมีสีหน้าภาคภูมิใจมาก ไม่ต้องพูดถึงว่าตอนนี้ตระกูลเซิ่งเป็นคู่ต่อสู้ของพวกนางด้วย แม้ว่าเมื่อก่อนจะไม่ใช่ แต่นางก็ไม่กลัวเลย!

นางรู้ดีว่าคนอย่างเซิ่งตงฉยงเจ้าเล่ห์เพทุบายและมีไหวพริบ คนเช่นนี้จะเข้ากับนางได้ดีได้อย่างไร?

เมื่อเห็นความมุ่งมั่นบนใบหน้าของไป๋เฟยเฟย ราวกับว่านางต้องการไปคิดบัญชีกับเซิ่งตงฉยง ไป๋ชิงชางก็ส่ายหน้าแล้วหัวเราะเบา ๆ

“เซิ่งตงฉยงเป็นคนโหดเหี้ยมและเจ้าเล่ห์ยิ่งนัก”

“แต่พี่คิดว่าอู๋หลิงเป็นคนดีมาก เขากล้าหาญและมีไหวพริบ บางทีเขาอาจเป็นตัวเลือกที่เหมาะสมก็ได้”

“อู๋หลิงหรือ?”

ไป๋เฟยเฟยขมวดคิ้ว ทันใดนั้นสีหน้านางก็กลับมาจริงจังอีกครั้ง

“พี่ใหญ่ คนผู้นี้มีความสามารถมากจริง ๆ เขาได้รับการยกย่องว่าเป็นปรมาจารย์ระดับสูงของต้าเย่ เขามีกองทหารจำนวนมากอยู่ใต้การบังคับบัญชาของเขา และยังประสบความสำเร็จจนมีชื่อเสียงน่าประทับใจมากมาย”

คำชมของไป๋เฟยเฟยทำให้ไป๋ชิงชางประหลาดใจ