บทที่ 1271

หวังหยวนยกยิ้มจางก่อนจะพยักหน้า

“แน่นอนว่าเป็นความจริง ไทเฮาประชวร ต้องไปรักษาครึ่งปี ดังนั้น... เพื่อไม่ให้เมืองหวงแห่งนี้วุ่นวาย ข้าจึงต้องมา”

หวังหยวนไม่ได้ปิดบังเฉินอวิ๋นจื้อ เมื่อเฉินอวิ๋นจื้อได้ยินเช่นนั้นจึงรู้สึกประหลาดใจ

“ปรากฏว่าเป็นเช่นนี้เอง ได้ยินข่าวลือมาบ้าง แต่ไม่คิดเลยขอรับว่าจะเป็นจริง”

“คุณชาย ขณะนี้ท่านอยู่ที่นี่ยังไม่ปลอดภัยนัก จะให้เปิดองค์กรเครือข่ายผีเสื้อทั้งหมดหรือไม่ขอรับ?”

เฉินอวิ๋นจื้อถามขึ้นตามตรง หวังหยวนที่ได้ยินเช่นนั้นก็โบกมือ

“ไม่เป็นอะไร ข้าปกป้องตนเองได้”

“ยิ่งกว่านั้นคือแม้จะเปิดทั้งหมด และมีคนมากมายเพียงใด ที่นี่ก็คือเมืองหลวงของเมืองหวงอยู่ดี!”

“ทหารองครักษ์เมืองหวงและองครักษ์เงาร่วมกันสอดส่องดูแลอยู่แล้ว พวกเราอย่าเพิ่งเปิดเผยตัวตนมากเกินไป ไม่เช่นนั้นอาจถูกถอนรากถอนโคนได้!”

หลังจากหวังหยวนกล่าวจบ เฉินอวิ๋นจื้อก็พยักหน้า

ทั้งสามพูดคุยกันสักครู่แล้วเฉินอวิ๋นจื้อก็จากไป

เมื่อเขากลับถึงที่พักก็พบว่าหงหยิ่งกำลังทำอาหารอยู่!

หงหยิ่งในเวลานี้มีใบหน้าเปื้อนยิ้ม เจตนาฆ่าฟันในสีหน้าท่าทางน้อยลงไปมาก

ไม่เพียงเท่านั้น ในเวลานี้บนใบหน้าของนางยังปรากฏรอยยิ้มแห่งความสุขด้วย

แน่นอนว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องจริงหรือไม่ มีเพียงตัวนางเท่านั้นที่รู้

“พี่เฉิน ท่านกลับมาแล้ว”

หงหยิ่งเผยรอยยิ้มแล้วรีบกล่าว

เฉินอวิ๋นจื้อพยักหน้า “ลูกพี่มาแล้ว ไปพบมาแล้ว”

หงหยิ่งได้ยินเช่นนั้นก็นิ่งไปครู่หนึ่ง จากนั้นจึงกล่าวว่า “ได้ยินว่าอ๋องเป่ยหลิงกลับมาแล้ว เรื่องนี้เป็นความจริงหรือ?”

เมื่อนางกล่าวจบ เฉินอวิ๋นจื้อก็หัวเราะ

“แน่นอนว่าจริง เมื่อครู่ข้าก็ได้สอบถามเรื่องนี้แล้ว เป็นเพราะไทเฮาเซียวฉู่ฉู่ประชวร ต้องไปรักษาตัวเป็นเวลาครึ่งปี จึงขอให้คุณชายมาที่นี่เพื่อควบคุมสถานการณ์!”