บทที่ 1273

เจตนาของเซิ่งตงฉยงนั้นเรียบง่ายมาก เพียงแค่หวังว่าเมื่อหวังหยวนตายไปแล้ว โลกทั้งใบจะต้องวุ่นวายอย่างแน่นอน!

อย่างง่ายที่สุดก็คือเมืองหวงจะต้องสั่นคลอน!

หากหวังหยวนตายที่นี่ แล้วโยนความผิดให้เมืองหวง เมืองหลิงจะต้องไม่ยอมอย่างแน่นอน!

เมื่อถึงเวลานั้นย่อมต้องมีผู้ติดตามของหวังหยวนที่ต้องการจัดการกับเมืองหวง!

นอกจากนี้หากหวังหยวนตาย เมืองหลิงก็จะต้องรับเคราะห์ไปด้วย!

เพราะเมื่อหวังหยวนยังอยู่ อาจทำให้พวกเขาไม่กล้าลงมือ แต่หากไม่มีหวังหยวนแล้ว พวกเขาย่อมไม่ปล่อยเมืองหลิงไปอย่างง่ายดายแน่นอน!

ไม่ว่าจะเป็นตระกูลไป๋ ต้าเย่หรือแม้แต่พวกหมานอี๋!

ล้วนเป็นเช่นนั้น!

การมีอยู่ของหวังหยวนนั้นเปรียบเสมือนกำแพงอันแข็งแกร่งสำหรับทั้งโลก!

การที่พวกเขาจะก้าวข้ามหวังหยวนไปได้นั้นยากเย็นยิ่งนัก!

ดังนั้น...

หวังหยวนต้องตาย!

มีเพียงกรณีนี้เท่านั้น โลกทั้งใบถึงจะวุ่นวายอีกครั้ง!

และตระกูลเซิ่งก็ย่อมมีหนทางที่จะจับปลาในน้ำขุ่น!

“ข้าเข้าใจแล้ว!”

หงหยิ่งพยักหน้าทันที หลังจากพูดจบ หงซาจึงกล่าวขึ้นว่า

“แต่เรื่องนี้เจ้าต้องทำอย่างระมัดระวังที่สุด อย่าให้ใครรู้ว่าเป็นฝีมือเจ้า จะดีที่สุดถ้า... โยนความผิดนี้ให้เมืองหวง!”

ในเวลานี้หงซาสั่งการอีกครั้ง หงหยิ่งก็คิดเช่นนั้น

“เข้าใจแล้ว ข้าจะจัดการให้แนบเนียนจนไม่มีใครจับได้!”

ในใจของหงหยิ่งนั้นมีเป้าหมายที่แน่นอนแล้ว!

หลังจากที่หงซาพูดจบก็ไม่ได้เอ่ยคำใดอีก แล้วจึงจากไปจากที่นั่น

ส่วนหงหยิ่งก็ซื้อของเล็ก ๆ น้อย ๆ แล้วจึงกลับไปที่ร้านขายธัญพืชและน้ำมัน!