บทที่ 1275

หวงเจียวเจียวมาถึงเมืองหวงและเข้ามาในจวนอ๋องเป่ยหลิงของหวังหยวนอย่างรวดเร็ว

เมื่อนางเดินเข้ามา หวังหยวนถึงกับตะลึง!

“เจียวเจียว!”

หวังหยวนไม่คิดว่าหวงเจียวเจียวจะมา!

“สามี!”

หวงเจียวเจียวดีใจมากที่ได้พบหวังหยวน นางรีบวิ่งเข้าไปกอดเขา

“เจ้ามาได้อย่างไร? ไม่ได้บอกข้าล่วงหน้าเลยหรือ?”

หวังหยวนกอดหวงเจียวเจียวแล้วถามอย่างสงสัย หวงเจียวเจียวได้ยินดังนั้นจึงอดไม่ได้ที่จะพูดว่า “พี่ซื่อหานและพี่เมิ่งอิ๋งเป็นห่วงท่าน แต่พวกนางไม่กล้ามาหา จึงให้ข้ามาแทน”

หวงเจียวเจียวพูดด้วยรอยยิ้ม หวังหยวนฟังแล้วจึงยิ้มทันที เขารู้ว่าหลี่ซื่อหานและคนอื่น ๆ เป็นห่วงเขา แต่ก็ไม่สามารถมาหาได้ เพราะต้องมีคนเฝ้าที่เมืองหลิง

ธุรกิจมากมายก็ต้องทำ

ดังนั้น...

หวงเจียวเจียวจึงเหมาะสมที่สุด เพราะนางเป็นคนเมืองหวงตั้งแต่แรก และตำแหน่งของนางที่นี่ก็สูงส่งมาก เป็นถึงธิดาของอ๋องหลงซี ซึ่งก็ถือว่าเป็นองค์หญิงเช่นกัน

หากมีนางอยู่ด้วยก็สามารถช่วยเหลือเขาได้หลายอย่าง

หวังหยวนยิ้มและไม่ได้เอ่ยคำใดอีก ยิ่งกว่านั้นคือเขาก็คิดถึงพวกนางเหมือนกัน หวงเจียวเจียวมาดูแลเขาได้ก็ถือว่าดีไม่น้อย

“แต่เจ้ามาที่นี่เอง พวกนางทั้งสองคงจะอิจฉาแย่ใช่หรือไม่?”

หวังหยวนพูดหยอกล้อ หวงเจียวเจียวได้ยินดังนั้นก็พยักหน้าหลายรอบ

“พี่ซื่อหานไม่ได้ว่าอะไรมากนัก แต่พี่เมิ่งอิ๋งบอกว่าให้ข้ากับสามีอยู่ด้วยกันอย่างน้อยครึ่งปี บอกให้ข้าพยายามให้มากที่สุด เพื่อจะพาเจ้าตัวน้อยกลับไปด้วย! ข้าโกรธแทบตายแน่ะ!”

หวงเจียวเจียวทำหน้ามุ่ยขณะพูด

หวังหยวนได้ฟังดังนั้นก็หัวเราะ

“แล้วเจ้าอยากมีเจ้าตัวน้อยหรือไม่ล่ะ?”

หวังหยวนพูดจบ หวงเจียวเจียวก็หน้าแดง นางอยากมีอยู่แล้ว นางฝันอยากมีลูกกับหวังหยวนมาโดยตลอด!

ครั้งนี้ในใจของนางปรารถนามีลูกกับหวังหยวนจริง ๆ ประจวบเหมาะกับช่วงครึ่งปีนี้จะไม่มีคนอื่นมารบกวนนางกับเขาด้วย