บทที่ 1276

“ลูกพี่ คุณชายไม่มาด้วยหรือ?”

เฉินอวิ๋นจื้อรู้สึกประหลาดใจมาก

เกาเล่อได้ยินดังนั้นก็ตอบว่า “เดิมทีจะมาแล้ว แต่จู่ ๆ อ๋องหลงซีก็มาหารือธุระด้วย คุณชายจึงไม่สะดวกที่จะปฏิเสธ ยิ่งกว่านั้นคือสถานะของเจ้าก็ไม่ธรรมดาด้วย ดังนั้น... คุณชายจึงให้ฮูหยินมาแสดงความยินดีแทน”

ในเวลานี้เกาเล่อพูดด้วยรอยยิ้ม เมื่อพูดจบ หวงเจียวเจียวก็พูดว่า

“เหล่าเฉิน นานแล้วที่เราไม่ได้เจอกัน นี่คงจะเป็นภรรยาของเจ้าใช่หรือไม่”

เฉินอวิ๋นจื้อมีความสุขมาก รีบพูดว่า “นี่คือภรรยาของข้าเอง ฮูหยินโปรดอย่าได้หยอกล้อเลยขอรับ”

“ฮ่าฮ่า โชคดีจริง ๆ นะเหล่าเฉิน หลังจากนี้เจ้าต้องดูแลนางให้ดีนะเข้าใจหรือไม่? นางอุตส่าห์เดินทางมาจากอาณาจักรต้าอันเพื่อมาอยู่ที่นี่กับเจ้า ถือว่าเป็นการยอมละทิ้งบ้านเกิดเมืองนอนของตน ถ้าหากเจ้าทำตัวไม่ดีกับนาง ข้าจะเป็นคนแรกที่ไม่ปล่อยเจ้าไป!”

หวงเจียวเจียวพูดพลางจับมือหงหยิ่งและหัวเราะ

แม้ว่าสีหน้าของหงหยิ่งจะไม่ค่อยดีนัก แต่ก็ยังคงยิ้มอยู่

นางไม่คิดว่าจะโชคร้ายถึงเพียงนี้ หวังหยวนไม่มา!

เดิมทีนางเตรียมกลวิธีสังหารไว้แล้ว!

นางคิดแม้กระทั่งว่าจะฆ่าเฉินอวิ๋นจื้อ เกาเล่อและหวังหยวนให้หมด!

ให้พวกเขาตายที่นี่ ตายโดยไม่มีหลักฐาน!

เช่นนั้นจึงจะสามารถใส่ร้ายเมืองหวงได้

เพียงแต่ไม่คิดว่าหวังหยวนจะไม่มา!

เช่นนั้นต่อให้ฆ่าเกาเล่อและคนอื่น ๆ แล้วจะมีประโยชน์อะไร?

ยิ่งกว่านั้นคือนางจะถูกเปิดโปงเสียเอง นางจึงหงุดหงิดมาก และทำได้เพียงต้องเก็บแผนนี้ไว้ก่อน!

“มา ข้าจะให้เจ้าดูของดีที่คุณชายเตรียมไว้ให้เจ้า!”

ตอนนี้เกาเล่อรีบพูดพลางหยิบกล่องใบหนึ่งออกมา ของข้างในล้วนเป็นเครื่องประดับทองคำและเงิน ซึ่งเป็นของมีค่าทั้งหมด

แน่นอนว่ายังมีสุราดีอีกสองไหด้วย!

“สุราไหนี้ คุณชายเตรียมไว้ให้พวกเจ้าทั้งสองเพื่อเป็นการฉลองให้กับพวกเจ้า มา ข้าจะรินให้พวกเจ้าเอง!”

เกาเล่อพูดจบก็รินสุรากระดูกเสือให้หงหยิ่งและเฉินอวิ๋นจื้อ