บทที่ 649

“จริงหรือ? แม้ว่าข้า หวังหยวน จะไม่มีความสามารถ แต่ข้าก็สามารถทำธุรกิจได้ดี มิฉะนั้น คนที่อยู่เบื้องหลังเจ้าคงไม่สั่งให้เจ้ามาจัดการกับข้าหรอก และเจ้าก็จะไม่ใช้ธุรกิจเพื่อหลอกลวงข้า”

หวังหยวนยกยิ้ม ไม่พูดอะไรต่อ จากนั้นหันไปหยิบตะเกียบขึ้นมากินอาหารต่อ

“หากเจ้ากล้าเดิมพันก็ให้ทำสัญญาเลย หากไม่กล้าก็ออกไป มันรบกวนการกินของข้า”

“วันนี้... มีละครสนุกมาให้ดูด้วย มื้อนี้เลยอร่อยขึ้นไปอีก”

หวังหยวนพูดด้วยรอยยิ้ม แล้วชนแก้วกับวังฉงโหลวและคนอื่น ๆ

พวกเขารู้สึกโล่งใจ หลังจากได้ยินการสนทนาระหว่างหวังหยวนและฟ่านซือเซวียน และรู้สึกผ่อนคลายลงมากในขณะนี้

ใบหน้าของทุกคนเปลี่ยนเป็นสีแดงหลังจากดื่มสุรา

ฟ่านซือเซวียนยืนอยู่ตรงนั้น แล้วเริ่มครุ่นคิด

เขาฉลาดมาก ฉลาดมากจนหาตัวจับยาก สีหน้าของหวังหยวนไร้ซึ่งพิรุธ แต่เมื่อเขามองวังฉงโหลวและคนอื่น ๆ เขาก็ขมวดคิ้ว

“ตอนนี้... ไม่ใช่เวลากิน พวกเขาทำอย่างนี้... อาจจะแค่แสดงละครตบตาข้า!”

“พวกเขาต้องการแกล้งทำเป็นว่าเรื่องนี้ไม่ได้เกิดขึ้น และยังจัดงานเลี้ยงฉลอง เพื่อพยายามขจัดความสงสัยในใจของข้า อันที่จริงนี่คือจุดประสงค์ของพวกเขา!”

ในที่สุดฟ่านซือเซวียนก็เข้าใจได้แล้ว จึงพูดทันที

“ได้! ข้าจะเดิมพัน!”

หวังหยวนหัวเราะ เมื่อได้ยินดังนั้น

“มาเลย พู่กันกับหมึก!”

เขาพูดจบ ก็มีคนหยิบพู่กันและหมึกมาให้ทันที แล้วหวังหยวนก็เขียนสัญญาขึ้นมาบรรทัดหนึ่งทันที

'หากฟ่านซือเซวียนพบทองคำที่หายไปในบ้านของหวังหยวน หวังหยวนจะต้องเป็นทาสของเขาไปตลอดชีวิต ความเป็นความตายของเขาจะขึ้นอยู่กับตระกูลฟ่าน!'

หลังจากเขียนเสร็จ หวังหยวนก็เหลือบมองฟ่านซือเซวียน

“ข้าได้บทเรียนจากการถูกโกงครั้งที่แล้ว ดังนั้นหากเจ้าหาไม่เจอในครั้งนี้ ต้องให้ข้าแลกตั๋วเงินเป็นทองทันที!”

หลังจากพูดจบ หวังหยวนก็เขียนมันลงไปทันที

“ลงนามและประทับรอยนิ้วมือ”