บทที่ 945

ฮ่องเต้ซิงหลงล้มป่วย ใบหน้าซีดเซียว ดูเหมือนจะสิ้นใจได้ทุกเมื่อ

เหล่านางสนมทุกคนคุกเข่าลงบนพื้น ส่งเสียงสะอื้นเบา ๆ ด้วยความเจ็บปวด

หมอหลวงที่อยู่ด้านข้างขมวดคิ้ว ขณะตรวจชีพจรของฮ่องเต้ซิงหลงอย่างระมัดระวัง

ดวงตาของฮองเฮากลายเป็นสีแดงก่ำ มองฮ่องเต้ที่นอนป่วยอยู่บนพระแท่นบรรทมด้วยความกังวล เมื่อเห็นหมอหลวงดึงมือออกอย่างร้อนใจ นางก็ก้าวเข้าไปถามทันทีว่า “หมอหลวง ตอนนี้ฝ่าบาทเป็นอย่างไรบ้าง?”

ใบหน้าของหมอหลวงเคร่งขรึมมาก เขาส่ายหน้า ถอนหายใจเบา ๆ แล้วพูดด้วยสีหน้าจริงจัง “อาการของพระองค์แย่มาก อาการสาหัสยิ่งนัก กระหม่อมเกรงว่าจะทรงเหลือเวลาอีกไม่มากพ่ะย่ะค่ะ... “

ได้ยินเช่นนั้น นางสนมทั้งหมดก็ส่งเสียงร้องได้คร่ำครวญดังยิ่งขึ้น

นางสนมบางคนถึงกับเป็นลมล้มลงกับพื้น ไม่อาจทนรับแรงกระแทกอันหนักหน่วงเช่นนี้ได้!

สายตาของฮองเฮาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ น้ำตาของนางไหลรินลงมาหยดแล้วหยดเล่า นางสะอื้นขณะถามว่า “ไม่มีทางอื่นใดที่จะรักษาฝ่าบาทได้เลยหรือ?”

หมอหลวงส่ายหน้า แล้วพูดอย่างเคร่งขรึม “ช่วงนี้สุขภาพของฝ่าบาทไม่ค่อยดีนัก เมื่อเร็ว ๆ นี้ก็ดื่มสุราไปมาก จึงทำให้พระวรกายอ่อนแอลงพ่ะย่ะค่ะ... “

ภายในห้อง เหลือเพียงเสียงถอนหายใจของหมอหลวง และเสียงร่ำไห้ของเหล่านางสนม

พวกขุนนางชั้นผู้ใหญ่ที่อยู่นอกประตู ก็อดไม่ได้ที่จะคุกเข่าลงด้วยความโศกเศร้า

ทันใดนั้นเอง ฮ่องเต้ซิงหลงก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น พระพักตร์ดูเหนื่อยล้าและอ่อนแอมาก

“ฝ่าบาท ท่านได้สติแล้ว ช่างเป็นเรื่องดีเหลือเกินเพคะ!”

เมื่อฮองเฮาเห็นฮ่องเต้ซิงหลงฟื้นคืนสติ ใบหน้านางก็ฉายแววประหลาดใจ รู้สึกยินดีขึ้นมาทันที!

นางรีบตรงไปที่พระแท่นบรรทม จับมือของฮ่องเต้ซิงหลง และพูดด้วยเสียงปนสะอื้น “ฝ่าบาท...”

นางพูดไม่ออก ไม่รู้ว่าจะพูดอะไร ทำได้เพียงร้องไห้เงียบ ๆ เท่านั้น

ฮ่องเต้ซิงหลงยกมือขึ้นอย่างอ่อนแรง โบกมือก่อนพูดอย่างเหนื่อยหน่าย “ให้แค่ฮองเฮาดูแลข้าอยู่ที่นี่ก็เพียงพอแล้ว คนอื่นออกไปเถอะ”

แม้ว่าเหล่านางสนมจะไม่เต็มใจที่จะจากไป แต่พวกนางก็ยังทำตามคำสั่ง รีบลุกขึ้นเดินจากไป

หมอหลวงก็หันหลังเดินออกไป เหลือเพียงฮ่องเต้ซิงหลงและฮองเฮาอยู่ในห้องเท่านั้น

ฮองเฮาร้องไห้สะอึกสะอื้น “ฝ่าบาท เป็นเพราะหม่อมฉันไร้ความสามารถ ไม่อาจดูแลพระวรกายของฝ่าบาทให้ดีได้เพคะ...”