บทที่ 1786 เขตอันตราย

บทที่ 1786 เขตอันตราย

………………..

บทที่ 1786 เขตอันตราย

ครั้งนี้เฉินซีโกรธขึ้นมาจริง ๆ แล้ว

คนใจดีเองก็มีน้ำโหได้เหมือนกัน ไม่ต้องพูดถึงเฉินซีหรอก ทันทีที่ออกจากอารามไท่ชูมาได้ เขาก็ถูกไล่ล่าครั้งแล้วครั้งเล่า เหมือนเห็นเขาเป็น ‘ลูกพลับนิ่ม’ ที่บีบได้ตามใจชอบ

เป่าน้อยเกาหัวถาม “หากศัตรูรู้เข้าจะทำอย่างไร?”

“จะรู้ได้ก็ยาก” เฉินซีเอ่ยเสียงเรียบ พูดแล้วเขาก็โคจรพลังอักขระผนึกเต๋าภายในจิตวิญญาณ ก่อนที่มันจะแผ่ออกมาปกปิดตัวตนของเขาและเป่าน้อยไว้

ทันใดนั้น เป่าน้อยก็เบิกตากว้างถาม “ทำไม… ทำไมถึงได้รู้สึกเหมือนตัวตนถูกลบหายไปเช่นนี้เล่า?”

แต่ไม่ทันไรเป่าน้อยก็เข้าใจคำพูดของเฉินซี ก่อนเดาะลิ้นด้วยความชื่นชม “วิชานี้ลึกล้ำเสียจริง กระทั่งวิชาที่เทพธิดาสอนให้ข้ายังเทียบไม่ติด”

เฉินซียิ้มแล้วไม่อธิบายอะไรอีก

ชายหนุ่มหยิบขวดยาและสมุนไพรออกมาเป็นจำนวนมาก ก่อนจะเลือกสมุนไพรที่เหมาะสมกับตนแล้วนั่งเพื่อทำสมาธิอยู่กับพื้น

ฟืด~

เฉินซีสูดลมหายใจเข้าลึกแล้วละทิ้งความคิดไร้สาระทั้งหลาย ก่อนจะเริ่มดูดซับปราณโอสถเพื่อฟื้นฟูร่างกายที่ถูกวิชาระเบิดสังหารเทวะไป

ตามการคาดเดาของเขา อย่างน้อยก็ต้องดูดซับปราณโอสถเหล่านี้ราวสามเดือนกว่าจะฟื้นฟูร่างจนหายดี

เป่าน้อยนั่งยองอยู่ข้าง ๆ เหลือบมองรอบข้างอย่างระแวดระวัง แม้พลังอักขระผนึกเต๋าจะปิดบังตัวตนพวกเขาเอาไว้แล้วแต่ก็ไม่กล้าประมาท

…

เวลาล่วงเลยผ่านไปไม่ทันรู้ตัว หนึ่งเดือนเปลี่ยนผันไปอย่างรวดเร็ว

ทุกสิ่งอย่างเงียบสงบ ไม่เกิดเรื่องอะไรขึ้นเลย จึงทำให้เป่าน้อยที่คอยระแวดระวังอยู่ข้างกายเฉินซีมาตลอดถอนหายใจออกมา

ถึงขั้นที่เขาอยากให้สถานการณ์ดำเนินต่อ ทว่าก็ได้แต่รอให้เฉินซีฟื้นตัวจนหายดี จะได้ออกล่าสังหารไอ้พวกที่ตามตื๊อไม่ยอมไปเสียที

แต่ก็ยังเกิดเรื่องขึ้นจนได้

สองวันต่อมา ก็มีบทสนทนาผ่านกระแสปราณหนึ่งถูกอักขระผนึกเต๋าจับไว้ได้ ทำให้เฉินซีที่ทำสมาธิอยู่ผวาตื่นขึ้น

“ไม่ต้องกังวลไปหรอก ฟังจากที่ผู้อาวุโสสิบหกว่าไว้ เด็กนั่นต้องยังอยู่ที่นี่แน่”

“เช่นนั้นเราจะเอาอย่างไรกันดี?”

“ย่อมต้องทำตามที่ผู้อาวุโสสิบห้าสั่งไว้ ไม่ว่าจะเจอตัวหรือไม่ก็ต้องทำลายดวงดาวทุกดวงที่เราผ่าน เช่นนั้นเจ้าเด็กนั่นก็จะมีที่หลบซ่อนน้อยลง ไม่นานก็เจอตัว”

“เราก็ทำได้เพียงเท่านั้น ทว่าเจ้าสังเกตหรือไม่ว่ายิ่งเราเข้าไปในห้วงลึกของกลุ่มดาววิญญาณจร ก็ยิ่งเจอแต่อันตรายมากขึ้นเรื่อย ๆ ?”

“ตอนนี้จะไปสนเรื่องนั้นได้หรือ? ลงมือกันก่อนเถอะ”

เมื่อได้ยินดังนี้ เฉินซีก็ใจสะท้าน คิดจะทำลายดาวทุกดวงที่ผ่านเลยงั้นหรือ?

“เป่าน้อย ข้ามีเรื่องอยากให้เจ้าทำ” เฉินซีไม่ลังเลแล้วกระแสปราณหาเป่าน้อยทันที

…

สองเงาร่างยืนเคียงข้างกันอยู่บนดวงดาวรกร้างแห่งหนึ่ง

คนหนึ่งมีรอยสักพิราบวรทะฝังอยู่บนอก ส่วนอีกคนมีรอยสักราชาพิราบบนอกเช่นกัน เห็นได้ชัดว่าสองบรรพเทวารู้แจ้งจักรวาลนี้มาจากเผ่าพันธุ์วิหคโบราณคนละเผ่า

“เริ่มกันเลย” ยอดฝีมือจากเผ่าพิราบวรทะเอ่ยเสียงทุ้ม พูดจบเขาก็ทำท่าคว้าจับ เกิดเป็นเปลวเพลิงปรากฏขึ้นบนฝ่ามือ เผาผลาญหลุมดำบนห้วงอากาศโดยรอบ

เคร้ง!

อีกด้านหนึ่ง ยอดฝีมือจากเผ่าราชาพิราบหยิบกระบองสีแดงเลือดออกมา

ครืน!

ทันใดนั้นทั้งสองคนก็ลงมือพร้อมกัน เปลวเพลิงลุกโหมกระพือ ปกคลุมไปกว่าครึ่งดวงดาว ในขณะที่กระบองสีแดงเลือดแหวกผ่านฟ้า ทุบลงมาใส่ดาวด้านล่างอย่างรุนแรง

สองบรรพเทวารู้แจ้งจักรวาลกำลังโจมตีดวงดาวดวงหนึ่ง เมื่อรวมพลังโจมตีกันแล้วก็ทำลายมันให้สิ้นซากได้ไม่ยาก

นี่คืออำนาจของขอบเขตบรรพเทวารู้แจ้งจักรวาล หากเป็นเทวารู้แจ้งวิญญาณก็อาจทำเช่นนี้ได้ยากสักหน่อย

ตู้ม!

ทว่าในจังหวะที่ทั้งสองโจมตีนั้นเอง พื้นที่เหนือศีรษะก็พังทลายแล้วระเบิดออก

จากนั้น กระบองเหล็กดุดันที่มาพร้อมกับแรงพลังเหนือใครก็พุ่งลงมาใส่

“บัดซบ!” อีกด้านหนึ่ง ยอดฝีมือจากเผ่าราชาพิราบนั้นฝีมือแกร่งกล้า ใช้ประสบการณ์หลายปีในการต่อสู้เหวี่ยงกระบองสีเลือดป้องกันการโจมตีไปตามสัญชาตญาณ

ตู้ม!

ทว่าพริบตาต่อมา กระบองสีแดงเลือดก็ถูกดีดกระเด็น อีกทั้งยังได้ยินเสียง ‘เปรี๊ยะ’ ดังขึ้นมาก่อนที่แขนขวาจะระเบิดออก ร่างถูกดีดลงกระแทกพื้นดั่งกระสอบทราย