บทที่ 1859 วันสุดท้าย ....................

บทที่ 1859 วันสุดท้าย

………………..

บทที่ 1859 วันสุดท้าย

วันที่ยี่สิบห้าของเดือนที่สาม

เหลือเวลาอีกเพียงห้าวันก่อนจะสิ้นสุด

บรรยากาศในพิภพกุมภเต๋าตึงเครียดยิ่ง แม้แต่ในโลกภายนอก ผู้บ่มเพาะทั้งหลายก็มีความรู้สึกเหมือนถูกตรึงอยู่กับที่จนแทบจะหายใจไม่ออก

ทุกวันนี้ ศิษย์ที่สามารถอยู่รอดได้ในพิภพกุมภเต๋าต่างก็เป็นผู้เยี่ยมยุทธ์ในหมู่ผู้เยี่ยมยุทธ์ พวกเขาทั้งหมดมีพลังที่ไร้ใครเทียบประหนึ่งอัจฉริยะที่เป็นผู้นำแห่งยุค

ในเวลาเดียวกัน สถานการณ์ในพิภพกุมภเต๋าก็ชัดเจนมากขึ้น มันไม่ใช่เรื่องยากที่จะหาคู่ต่อสู้เมื่อเหมือนก่อนอีกต่อไป

ทั้งหมดเป็นเพราะหม้อจารึกเต๋าโบราณ

สมบัติชิ้นนี้ไม่สามารถเก็บซ่อนได้ และกลิ่นอายเต๋าอันคลุมเครือซึ่งแผ่ซ่านไปทั่วร่างก็ไม่อาจปกปิดได้ การเคลื่อนย้ายไปพร้อมกับมันก็เหมือนกับประภาคารในตอนกลางคืน ไม่เพียงแต่ไม่สามารถซ่อนที่อยู่ของมันได้ แต่ยังดึงดูดสายตาที่สอดรู้สอดเห็นมากมายได้อีกด้วย

ตอนนี้หม้อจารึกเต๋าโบราณทั้งยี่สิบห้าอันได้ถูกครอบครองโดยห้ามหาอำนาจของเอกภพจักรวรรดิ ซึ่งหมายความว่าเมื่อศิษย์เหล่านี้ลงมือ อีกฝ่ายจะถูกค้นพบได้อย่างง่ายดาย

อาจกล่าวได้ว่าในพิภพกุมภเต๋าทุกวันนี้ การต่อสู้อันโหดร้ายเกิดขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่าแทบจะทุกวัน!

…

วันที่ยี่สิบห้าของเดือนที่สามในการแข่งขันใหญ่นี้นับว่าควรค่าแก่การกล่าวถึง

การต่อสู้อุบัติขึ้นระหว่างพวกหลี่หลูเฟิงจากสำนักเต๋ากับพวกตงหวงอิ่นเซวียนจากสำนักศักดิ์สิทธิ์ สร้างความสนใจให้กับผู้บ่มเพาะทุกคนจากโลกภายนอก

นับตั้งแต่การต่อสู้ครั้งสุดท้ายกับเฉินซีกับคงโหยวหราน หลี่หลูเฟิงยังเหลือพวกอีกสิบแปดคน แต่น่าเสียดายที่พละกำลังนี้ไม่มีข้อได้เปรียบอีกต่อไป

ในช่วงที่ลงมือนี้ พวกหลี่หลูเฟิงจากสำนักเต๋าผ่านการต่อสู้หลายครั้ง บ้างชนะบ้างแพ้ จนถึงตอนนี้ หลี่หลูเฟิงกับศิษย์เหลือเพียงสิบสี่คน

อีกด้าน ตงหวงอิ่นเซวียน รวมถึงศิษย์ผนึกฤทธิ์มือจากสำนักศักดิ์สิทธิ์มีทั้งสิ้นสิบสามคน แม้ดูเหมือนว่าจะน้อยกว่าสำนักเต๋าเพียงคนเดียว แต่พลังการต่อสู้ที่แท้จริงนั้นสูงกว่ามาก

เหตุผลนั้นง่ายมาก ไม่เพียงแต่ตงหวงอิ่นเซวียนผู้นำสำนักศักดิ์สิทธิ์เท่านั้น แต่ยังมีบุคคลโดดเด่น เช่น จูเชี่ยนอวี้และกงซุนมู่ที่ตามติดมาด้วย

ทางฝั่งสำนักเต๋ามีเพียงหลี่หลูเฟิงเป็นผู้นำ แม้ว่าศิษย์คนอื่นจะมีพลังการต่อสู้ที่ยอดเยี่ยม แต่ก็ไม่มีใครเทียบกับบุคคลอย่างจูเชี่ยนอวี้และกงซุนมู่ได้

แน่นอนว่าถ้าเย่เฉินและอวี้จิ่วหุยอยู่ที่นี่ สถานการณ์นี้จะไม่เกิดขึ้นอย่างแน่นอน

น่าเสียดายที่พวกเย่เฉินไม่อยู่

ผลของการต่อสู้ไม่ได้เกินคาดมากนัก ในท้ายที่สุดฝั่งสำนักเต๋าก็สูญเสียศิษย์ไปเจ็ดคน สูญเสียหม้อจารึกเต๋าโบราณไปสองอัน ส่วนอีกสิบเอ็ดคนไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากหนี

ทางฝั่งสำนักศักดิ์สิทธิ์ ศิษย์ผนึกฤทธิ์ถูกกำจัด ทำให้เหลือศิษย์เพียงเก้าคน

การต่อสู้ครั้งนี้โหดร้ายยิ่ง ทำให้สำนักเต๋าสูญเสียความได้เปรียบก่อนหน้าไปอย่างสิ้นเชิง

ทุกวันนี้ จำนวนหม้อจารึกเต๋าโบราณที่อยู่ในมือของศิษย์ของสำนักเต๋าลดลงจากหกเป็นสี่อัน ซึ่งสองอันยังคงอยู่ในมือของเย่เฉินและอวี้จิ่วหุยตามลำดับ

ไม่ต้องสงสัยเลยว่านี่เป็นการโจมตีอย่างหนักต่อหลี่หลูเฟิง

แต่ไม่มีอะไรที่สามารถทำได้ การถกวิถีเต๋ายังคงดำเนินต่อไป นอกจากเขาเทพพยากรณ์แล้ว สี่กองกำลังใหญ่ทั้งหมดพยายามที่จะยึดหม้อจารึกเต๋าโบราณให้มากขึ้น แม้พวกเขาจะอ้างว่าเป็นกลางมาโดยตลอด แต่สำนักเต๋าก็เลี่ยงเรื่องนี้ไม่ได้

…

วันที่ยี่สิบเจ็ดของเดือนที่สามในการถกวิถีเต๋า

นี่เป็นการเผชิญหน้าที่เกือบจะทัดเทียมกัน ในท้ายที่สุดศิษย์คนหนึ่งจากตำหนักเต๋าหนี่หวาก็ถูกกำจัดจนเหลือเจ็ดคน

ทางฝั่งนิกายอำนาจเทวะ ศิษย์หนึ่งคนก็ถูกกำจัดจนเหลือแปดคน

ในวันเดียวกัน

พวกเหลิ่งซิงหุนจากนิกายอำนาจเทวะและพวกตงหวงอิ่นเซวียนจากสำนักศักดิ์สิทธิ์ลงมือร่วมกัน

…

วันที่ยี่สิบเก้าของเดือนที่สามในการถกวิถีเต๋า

โชคของหลี่หลูเฟิงดูเหมือนจะแย่ลง ภายใต้การนำของเขา พวกศิษย์จากสำนักเต๋าโชคไม่ดีที่เผชิญกับการโจมตีร่วมกันจากศิษย์ของสองกองกำลังใหญ่อย่างนิกายอำนาจเทวะกับสำนักศักดิ์สิทธิ์

ในท้ายที่สุด เย่เฉินและอวี้จิ่วหุยผู้มาถึงทันเวลาช่วยกันหลีกเลี่ยงการทำลายล้างกองทัพได้อย่างเฉียดฉิว

แต่ในการต่อสู้ครั้งนี้ ศิษย์สี่คนจากสำนักเต๋าถูกกำจัดอีกครั้ง หากรวมเย่เฉินและอวี้จิ่วหุยเข้าไปก็จะเหลือเพียงเก้าคนเท่านั้น

…

การต่อสู้อันโหดร้ายเหล่านี้เกิดขึ้นบ่อยครั้งพร้อมกับสร้างความตกตะลึง ทำให้เกิดความโกลาหลและความปั่นป่วนจากโลกภายนอกนับครั้งไม่ถ้วน

ในเวลาต่อมา แม้แต่บุคคลสำคัญในโถงบรรจบก็ไม่สามารถสงบสติอารมณ์ได้ พวกเขาต่างกังวลเกี่ยวกับศิษย์ของตน

นี่มันน่ากลัวเกินไปแล้ว!

เมื่อเวลาสิ้นสุดใกล้เข้ามา พิภพกุมภเต๋าก็ปั่นป่วนไปหมด บรรยากาศอันเย็นยะเยือกอบอวลไปในอากาศธาตุ พร้อมกับจิตสังหารอันน่าสะพรึงกลัวพลุ่งพล่านไปทั่วทุกแห่ง