บทที่ 1871 แสดงให้โลกได้เห็น

………………..

วิ้ง ~~

เฉินซีปรากฏตัวในแดนซ่อนเร้นพร้อมกับความผันผวนอันคลุมเครือ

ที่แห่งนี้เหมือนกับความโกลาหลที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งความโกลาหลจนไม่อาจมองเห็นฟ้าดินได้ มันช่างเงียบสงบราวกับถูกแยกออกจากโลก

นี่คือแดนวสันต์โบราณหรือ?

เฉินซีสัมผัสได้ชัดเจนว่ามิติและเวลาที่นี่คล้ายกับหยุดนิ่ง ทำให้ผู้คนรู้สึกเชื่องช้ายิ่ง หากไม่สัมผัสอย่างระมัดระวังก็จะไม่สามารถรับรู้ถึงการผันผวนของกาลเวลาได้!

เฉินซีเคยเป็นเจ้าของเคหาดารามาก่อน จึงยิ่งคุ้นเคยกับความรู้สึกนี้ เขาสรุปได้ทันทีว่าพลังกาลเวลาของที่นี่เชื่องช้าอย่างไม่มีสิ้นสุด!

“ศิษย์ทั้งยี่สิบห้าคนจงรับฟังคำสั่ง สถานที่แห่งนี้เป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์สูงสุดของพวกข้าสำนักเต๋า… แดนวสันต์โบราณ หากทำการฝึกฝนที่นี่หนึ่งเดือนก็จะเท่ากับหนึ่งวันในโลกภายนอก พวกเจ้าสามารถทำสมาธิที่นี่เพื่อฟื้นฟูพลังกายก่อนจะเริ่มรอบที่สองของการถกวิถีเต๋า”

เสียงอันสง่าของไฮว่คงจื่อดังขึ้นอีกครั้ง

“อย่างที่คาดไว้เลย”

เฉินซีอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อเห็นเช่นนี้ ชายหนุ่มนั่งขัดสมาธิ ละทิ้งความคิดไขว้เขวในใจก่อนจะเริ่มใช้เวลาในการบ่มเพาะ

…

รอบแรกของการถกวิถีเต๋ากินเวลานานสามเดือน

ในช่วงสามเดือนที่ผ่านมา การดวลไร้ใครเทียบได้เกิดขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า ซึ่งแสดงให้เห็นถึงพลังการต่อสู้ของศิษย์จากห้าสุดยอดแห่งเอกภพจักรวรรดิ

ทั้งหมดนี้ทำให้ผู้บ่มเพาะส่วนใหญ่ในโลกภายนอกตระหนักได้อย่างแท้จริงว่าศิษย์จากห้าสุดยอดแห่งเอกภพจักรวรรดิทรงพลังตามที่ลือกันมา มันช่างน่าทึ่งและไร้เทียมทานจนเกินกว่าจะจินตนาการได้!

ในบรรดาพวกเขา สิ่งที่สะดุดตาที่สุดคือเฉินซี กู่เยี่ยน ตงหวงอิ่นเซวียน เหลิ่งซิงหุน คงโหยวหราน สืออวี๋ เย่เฉิน อวี้จิ่วหุย รวมถึงศิษย์คนอื่นอย่างไม่ต้องสงสัย

สิ่งที่น่าเสียดายที่สุดคือฮวาเยี่ยน ศิษย์อันดับสองในรุ่นสามของเขาเทพพยากรณ์ ซึ่งเป็นตัวตนไร้ใครเทียบในขอบเขตจักรพรรดิกระบี่ระดับสองจะถูกล้อมโจมตีจนพ่ายอย่างน่าเสียดายก่อนจะถูกคัดออกจากการแข่งขัน ทำให้ผู้บ่มเพาะทั้งหลายต่างพากันถอนหายใจ

แต่น่าเสียดายที่อาจเป็นเพราะโชคร้าย จึงทำให้ฮวาเยี่ยนถูกคัดออกในที่สุด

โดยรวมแล้วในช่วงสามเดือนที่ผ่านมา นอกจากผู้บ่มเพาะในโลกภายนอกได้เห็นการต่อสู้กันครั้งแล้วครั้งเล่าก็ยังได้เห็นตัวตนอันน่าตื่นตาตื่นใจแห่งห้าสุดยอดแห่งเอกภพจักรวรรดิพากันถอนตัวออกจากการแข่งขันอย่างน่าเศร้า

พวกเขากู่ร้อง ตกตะลึง ประหลาดใจ และหวาดกลัวขณะดูการถกวิถีเต๋าตลอดสามเดือนโดยไม่ละสายตาเลยสักนิด

บัดนี้เมื่อการถกวิถีเต๋ารอบแรกสิ้นสุดและได้เห็นศิษย์ยี่สิบห้าคนที่ได้รับหม้อจารึกเต๋าโบราณเพื่อเข้าสู่แดนวสันต์โบราณ ผู้บ่มเพาะทั้งหมดที่อยู่ภายนอกก็โล่งอกก่อนจะถอนหายใจยาวออกมา

แต่พวกเขาทราบดีว่ามันยังไม่จบ

เพราะการถกวิถีเต๋ารอบสองกำลังจะเริ่มขึ้นในไม่ช้า!

ถึงตอนนั้น การเผชิญหน้าอันน่าตกตะลึงแบบไหนจะเกิดขึ้นระหว่างเฉินซี เหลิ่งซิงหุน ตงหวงอิ่นเซวียน คงโหยวหราน และคนอื่น ๆ กันนะ

ทุกคนต่างตั้งตารอ

แต่คาดไม่ถึงที่ก่อนการถกวิถีเต๋ารอบที่สองจะเริ่มขึ้น บางสิ่งบางอย่างกลับเกิดขึ้นจนทำให้โลกตกตะลึง!

…

“ดูนั่น มันอะไรน่ะ?”

“ดูเหมือนว่าหัวหน้าอาจารย์อาวุโสจากสำนักเต๋า จักรพรรดิอิ่งฉิน!”

“ทะ… ทำไมเขาถึงถูกจองจำ?”

ไม่นานหลังจากการถกวิถีเต๋ารอบแรกสิ้นสุดลง ผู้บ่มเพาะในเมืองทศทิศก็สังเกตเห็นว่ามีร่างหนึ่งปรากฏขึ้นบนท้องนภาเหนือสำนักเต๋า

ร่างนั้นมีผมกระเซิง ร่างกายถูกมัดด้วยโซ่ศักดิ์สิทธิ์สีดำหนา ถูกจองจำอยู่ใต้ท้องนภา ทำให้ดูสะดุดตาเป็นอย่างยิ่ง

หากมองให้ดีก็จะเห็นว่านั่นคือหัวหน้าอาจารย์อาวุโสจากสำนักเต๋า จักรพรรดิอิ่งฉิน!

ทันใดนั้น ทั่วทั้งเมืองก็เกิดความโกลาหลและตกตะลึง มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น?

ตอนนี้จักรพรรดิอิ่งฉินคล้ายกับเป็นนักโทษที่ถูกมัดอยู่ในที่สาธารณะงั้นหรือ?

“ในที่สุดเรื่องนี้ก็คลี่คลายแล้วหรือ?”

ดูตัวตนยิ่งใหญ่บางส่วนพอจะเดาอะไรบางอย่างได้ พวกเขาต่างพากันหรี่ตาพร้อมกับลอบถอนหายใจ โดยทราบว่าคราวนี้สำนักเต๋าเอาจริงแล้ว

…

โถงบรรจบ

เมื่อทุกคนในห้องโถงเห็นเหตุการณ์นี้ พวกเขาต่างตกตะลึงก่อนจะหันไปมองเป็นตาเดียว

หากสังเกตให้ดีก็จะพบว่าสีหน้าของเล่ยฝูกับฉือซงจื่อเปลี่ยนไปราวกับประหลาดใจเล็กน้อย

อีกด้านหนึ่ง ไฮว่คงจื่อกลับมีสีหน้าเฉยเมยและสงบราวกับคาดหวังเหตุการณ์นี้อยู่แล้ว แต่กลับไม่มีใครสังเกตเห็น ในตอนนี้ เขาก็ถอนหายใจยาวออกมาก่อนจะเผยสีหน้าซับซ้อน

เหวินถิงกับเย่เฉินมองหน้ากันด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย แต่จากนั้นพวกเขาก็เหมือนจะเข้าใจทุกอย่าง เมื่อมองเข้าไปในดวงตาของจักรพรรดิอิ่งฉิน ทั้งคู่ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกรังเกียจ

“เจ้าแพร่งพรายกฎของการถกวิถีเต๋าโดยไม่ได้รับอนุญาต อิ่งฉิน เจ้ายอมรับความผิดหรือไม่?”

ท่ามกลางความโกลาหลและความสับสน เสียงอันโอ่อ่าไม่ชัดเจนก็ดังขึ้นระหว่างฟ้าดิน

แต่ละคำพูดของเสียงนี้ประหนึ่งมหาเต๋าที่ดังกึกก้องและกระจ่างแจ้ง ทันทีที่ปรากฏ หัวใจของผู้บ่มเพาะทุกคนในเมืองทศทิศก็สั่นสะท้านพร้อมกับความรู้สึกยำเกรงที่ควบคุมไม่ได้พวยพุ่งออกมา

ทันใดนั้น ความโกลาหลทั้งหมดก็หยุดลงก่อนจะตกอยู่ในความเงียบงัน มีเพียงเสียงอันคลุมเครือและสง่างามเท่านั้นที่ลอยอยู่เหนือฟ้าดิน มันช่างยิ่งใหญ่ไร้พรมแดนจนตราตรึงหัวใจผู้คน

บรรยากาศเคร่งขรึม

ความคิดเห็น