ตอนที่ 1902
บทที่ 1902 ลอบโจมตี
October 21, 2026
บทที่ 1902 ลอบโจมตี
………………..
บทที่ 1902 ลอบโจมตี
“ฆ่า!” ยามเฉินซีเพิ่งลืมตา หนึ่งเสียงเย็นเยียบเฉยชาก็กึกก้องข้างหู
เลื่อนลั่นเช่นอัสนี
พริบตานั้น ม่านตาของเฉินซีหดตัว ประสาทตึงเขม็ง ชักยันต์ศัสตราออกมาอย่างไม่ผ่านความคิด แล้วออกกระบวนท่าป้องกันอันร้ายกาจสูงสุดของตน โอบวลัย
โครม! โครม! โครม!
ม่านกระบี่โอบวลัยเพิ่งก่อตัว มันก็เผชิญการกระแทกรุนแรงสุดขั้ว ก่อนทันสลายอำนาจนั้นได้ การโจมตีอีกระลอกก็กระแทกลงอย่างรุนแรง
ดุจคลื่นถาโถมกระทบฝั่ง แต่ละลูกรุนแรงยิ่งกว่ากัน แรงกระทบนี้ทำให้เกิดประกายไฟเกินคณานับปะทุกระจาย โอบสุญตาขยี้เป็นผงท่ามกลางเสียงครืนโครมดังสนั่น
พรวด!
เฉินซีผู้ถูกโจมตีมิทันตั้งตัวถูกกระทบกระเทือนรุนแรงจนกระอักเลือดร่างเซถอย แทบมิอาจทนยืน
เรื่องทั้งหมดเกิดขึ้นเร็วเกินไป ไร้ผู้ใดคาดคิดว่าพวกเขาจะถูกลอบโจมตีทันทีที่ปรากฏจากทางเชื่อมวังวนทมิฬ
เหล่าผู้ซุ่มโจมตีสั่งสมกำลังรออยู่นานแล้วอย่างเห็นได้ชัด และจู่โจมเฉินซีมิให้ตั้งตัวในเฉียบพลัน ถึงขนาดที่หากเขาไม่มีประสบการณ์ต่อสู้โชกโชน ปฏิกิริยาฉับไวเกินธรรมดา เพียงการโจมตีระลอกนี้ลำพังก็สามารถสังหารเขาลงทันทีได้!
“ฆ่า!” พิรุณแสงเฉิดฉันโปรยปรายทั่วทิศ ขณะที่การโจมตีกระหน่ำลงเช่นพายุคลั่ง ก่อนการโจมตีเหล่านี้จะทันกระทบลง การโจมตีอันน่าสะพรึงกลัวมากมายก็กระหน่ำโถมจากทั่วทิศอีกครั้ง
ถึงขนาดที่เฉินซีไม่มีโอกาสคาดคิดด้วยซ้ำว่าคู่ต่อสู้คือใคร!
เวรเอ๊ย! สีหน้าของเฉินซีดำคล้ำถึงขีดสุด สายตาเฉียบคมเยี่ยงอัสนี กู่คำรามดังลั่น เหวี่ยงยันต์ศัสตราสุดแรงด้วยอำนาจทั้งหมดที่มี
เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง!
เสียงกระทบกระแทกดังระรัวเยี่ยงรัวกลองต่อเนื่อง ทุกการโจมตีอันตรายสุดขั้ว เป็นทักษะวิชาชั้นสูงสุดในโลกหล้า นอกจากนั้น พวกมันยังถูกใช้ผ่านสมบัติวิญญาณธรรมชาติอันมีอำนาจทำลายล้างชวนตะลึง
นอกจากนั้น ยังเห็นได้ชัดเจนว่าคู่ต่อสู้มิได้มีเพียงสองสามคน แต่เป็นคณะใหญ่ พวกเขาแต่ละคนล้วนมีอำนาจต่อสู้แข็งแกร่งยิ่ง และเป็นยอดยุทธ์สูงสุดในขอบเขตบรรพเทวารู้แจ้งจักรวาล
ด้วยเหตุนี้ แม้เฉินซีจะทุ่มสุดกำลัง เขาก็ยังถูกต้อนโจมตีจนกระอักเลือด แก่นโลหิตทั่วกายปั่นป่วน กระดูกดูจะแหลกแยกจากกัน
ทว่าขณะนั้นเอง ในที่สุดเขาก็เห็นหน้าตาผู้โจมตีชัดเจน ปรากฏว่าพวกเขาก็คือเหลิ่งซิงหุน ตงหวงอิ่นเซวียน และพรรคพวกจากสำนักทั้งสอง!
กล่าวคือ ศิษย์ทั้งหมดจากนิกายอำนาจเทวะและสำนักศักดิ์สิทธิ์ที่เข้ามาในแดนรวนเรลืมเลือนซุ่มโจมตี หมายลอบสังหารเฉินซีที่นี่
“ฆ่า!” หนึ่งเสียงเย็นเยียบไร้อารมณ์กึกก้องขึ้นอีกครั้ง
เฉินซีเดือดโทสะถึงขีดสุด พวกสารเลวสมควรตายนี่! ทำกระทั่งโจมตีทันทีที่เรามาถึงแดนรวนเรลืมเลือน! เป็นความจริงที่กระทั่งตัวตนอย่างเฉินซียังผงะไม่ทันตั้งตัวยามถูกลอบโจมตีเช่นนี้ เขาเกือบเผชิญหายนะไปเสียแล้ว
มิคาดคิดเลยว่าเรื่องเช่นนี้จะบังเกิด
เพราะถึงอย่างไร หากเป็นปกติ ปฏิกิริยาแรกที่จะมีต่อสถานที่ลึกลับ อันตรายเกินคาดหยั่งล้วนเป็นต้องตรวจสอบว่าตนอยู่ในอันตรายหรือไม่กันทั้งสิ้น
แต่เห็นได้ชัดยิ่งว่าเหลิ่งซิงหุน ตงหวงอิ่นเซวียน และคณะของพวกเขามิได้ทำเช่นนั้น แต่กระทำตรงกันข้าม ฉวยโอกาสนี้ลอบโจมตีเฉินซี เป็นสิ่งที่ย่อมทำให้ทุกคนประหลาดใจ
แต่เห็นได้ชัดว่าการมัวคิดเรื่องเหล่านี้ในปัจจุบันเป็นการสายเกินไป เฉินซีอยู่ในสถานการณ์อันตราย ขณะที่เหลิ่งซิงหุน ตงหวงอิ่นเซวียน และคนอื่น ๆ ย่อมไม่มีทางปล่อยโอกาสสังหารเฉินซีไป!
โครม!
สารพัดการโจมตีอันน่าสะพรึงกลัวปกคลุมทั่วฟ้าดินกระหน่ำมา ทำให้เฉินซีทำได้เพียงปัดป้องดุจสัตว์ร้ายจนมุม
“ศิษย์น้องถูเมิ่ง!” ทันใดนั้น หนึ่งเสียงแผดกร้าวก็สนั่นทั่วฟ้าดิน ทำให้หัวใจของเฉินซีสะท้าน ชายหนุ่มหันกลับไปมอง และเห็นทันทีว่าถูเมิ่งตกอยู่ในวงล้อมแน่นหนา นอกจากนั้นอาภรณ์ยังถูกโลหิตย้อมแดง พร้อมตกตายได้ทุกเมื่อ!
พริบตานั้น โทสะอันเกินบรรยายแผ่พล่านดุจศิลาหลอมทั่วกายเฉินซี ทำให้ดวงตาแดงฉาน
พวกสารเลวสมควรตายนี่!
เฉินซีกัดฟัน นำระฆังสีแดงเลือดขนาดใหญ่ออกมาใบหนึ่ง ทะยานสู่เวหาพลางสั่นสะท้านต่อเนื่อง ซึ่งนั่นก็คือระฆังวิเวกโลหิตศักดิ์สิทธิ์
“ระเบิด!”
เพียงหนึ่งถ้อยคำ แต่กลับทำให้ระฆังวิเวกโลหิตศักดิ์สิทธิ์สะท้านเฉียบพลันแล้วระเบิดเป็นเสี่ยง ส่งแรงระเบิดพลังธรรมชาติมหาศาลไปทั่วทิศ
“แย่แล้ว!”
“รีบหลบเร็ว!”
เสียงเอะอะดังก้อง
เฉินซีฉวยโอกาสนี้ไหวกายไปหาถูเมิ่ง คว้าตัวคนทะยานจากไปไกล
เปรี้ยง!
ทว่าพริบตานั้นเอง คมดาบสีดำสนิทก็ปรากฏขึ้นอย่างไร้เสียง ฟาดฟันใส่หลังเฉินซีอย่างรุนแรง
การโจมตีนี้รวดเร็วกะทันหันเกินไปโดยแท้ ดูประหนึ่งรอมาเนิ่นนานเพื่อลงดาบประหาร
เห็นได้ชัดว่าคนผู้นี้สัมฤทธิ์หวังแล้ว!
การโจมตีนี้รวดเร็วเกินเฉินซีจะหลบได้ มันกระทบเข้ากับแผ่นหลังเข้าอย่างจัง
เปรี้ยง!
ทว่าเกินคาด หนึ่งม่านแสงมายาพลันแผ่จากร่างของเฉินซี ขวางการโจมตีนี้ไว้ได้ทันท่วงที