บทที่ 2 เสวียนอ๋อง เทพแห่งสงครามในตำนาน

กู้อวิ๋นซีรู้สึกเหมือนว่าตัวเธอใกล้จะตายเต็มที

พละกำลังของชายหนุ่มช่างน่ากลัวยิ่งนัก

คล้ายกับเทพแห่งสงครามที่ศัตรูได้ยินชื่อก็ต่างพากันกลัวจนหัวหด เขารุกเธอกระหน่ำรุนแรง คล้ายจะบดขยี้ตัวเธอให้แหลกละเอียดไปซะเดี๋ยวนั้น!

เนื่องจากตัวเขาแนบชิดเธอจากด้านหลัง ทำให้กู้อวิ๋นซีไม่สามารถมองใบหน้าของเขาได้ชัดเจน

ทุกครั้งที่เธอพยายามจะหันหลังกลับไปมอง เขาก็มักจะใช้ริมฝีปากของเขามาปิดปากของเธอไว้ก่อนเสมอ

จากนั้นก็จะยิ่งรุกรุนแรงขึ้นอย่างน่ากลัว!

ทั้งร่างกายและวิญญาณของเธอ ถูกเขากระแทกกระทั้นจนแทบจะแตกสลายออกเป็นเสี่ยงๆ

จนสุดท้าย เธอก็หลับไป เนื่องจากความหวาดกลัวและอ่อนล้าที่สะสม

...ไม่รู้เหมือนกันว่าเธอหลับไปนานเท่าไร แต่ตอนนี้เหมือนจะใกล้ถึงเวลาย่ำรุ่งแล้ว

กู้อวิ๋นซีที่ยังคงมึนๆ งงๆ อยู่ รู้สึกได้ว่าเหมือนมีใครกำลังโอบกอดตัวเธอ

ด้วยท่าทีที่ไม่หยาบคาย แต่ก็เป็นความอ่อนโยนที่เธอเองก็อธิบายไม่ถูกเช่นกัน

"...ฉู่หลี?" กู้อวิ๋นซีรู้สึกหวาดระแวงในใจ เธอรีบลืมตาขึ้นมาดูพร้อมกับเรียกชื่อของเขาออกไป "ฉู่หลี!"

ที่อยู่ตรงหน้าของเธอตอนนี้ คือใบหน้าหล่อเหลาของจวินฉู่หลี

ไฝเสน่ห์ที่หางตาของเขา ยังคงโดดเด่นชัดเจนอยู่ตรงนั้น

กู้อวิ๋นซีไม่รู้ว่าตัวเธอกำลังคิดอะไรอยู่ ถึงได้ยกมือขึ้นไปแตะใบหน้าของเขา ก่อนจะใช้ปลายนิ้วมือนวดไปที่ไฝเสน่ห์ของเขาอย่างแรง

สีไม่ตก แสดงว่าไม่ได้วาดเพิ่มเข้าไป มันเป็นของจริง!

จู่ๆ เธอก็รู้สึกอยากจะร้องไห้ขึ้นมา

"เป็นอะไรไป? เป็นเพราะเมื่อคืนข้ารุนแรงกับเจ้าเกินไป เลยทำให้เจ้าหวาดกลัวอย่างนั้นหรือ?"

จวินฉู่หลีจับมือของเธอขึ้นมา ก่อนจะเอามันแนบไปกับริมฝีปากของเขาเบาๆ

รอยยิ้มของเขา ยังคงอ่อนโยนราวกับสายลมในฤดูใบไม้ผลิ "ขอโทษนะ เมื่อคืนข้าดื่มเหล้าเข้าไป แถมยังเป็นครั้งแรกของข้า ข้าจึงอาจจะเผลอใช้กำลังมากไปหน่อย"

ที่แท้เขาก็เพิ่งทำเรื่องอย่างว่าเป็นครั้งแรกเหมือนกันนี่เอง

ใบหน้าเล็กๆ ที่ดูขาวซีดของกู้อวิ๋นซี มันช่างดูร้อนแรงยิ่งนัก

"ไม่ต้องกลัวนะ ต่อไปข้าจะพยายามระงับอารมณ์ให้ได้" จวินฉู่หลีก้มหน้าลงก่อนจะค่อยๆ จูบไปที่ริมฝีปากของเธอ

ริมฝีปากบางค่อยๆ ย้ายจากริมฝีปากของเธอไปที่ลำคอระหงและต่ำลง

"ดะ เดี๋ยวก่อน" กู้อวิ๋นซีพูดขัดขึ้นอย่างตกใจ เธอใช้สองมือประคองใบหน้าของเขาที่กำลังซุกอยู่ที่หน้าอกของเธอขึ้นมา

"ขอข้า...ขอข้ามองเจ้าให้ชัดๆ ก่อน"

เธอมองไปยังไฝเสน่ห์ที่หางตาของเขาเม็ดนั้นอย่างใจลอยเช่นเคย

เธอรู้สึกว่าในตอนนี้ไฝเสน่ห์เม็ดนี้มันดูแล้วให้ความรู้สึกไม่ค่อยอ่อนโยน แต่กลับแฝงไว้ด้วยความดุร้าย!

จวินฉู่หลีจับจ้องไปที่สีหน้าและแววตาของนาง ก่อนที่จะฉีกยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย

"หากวันข้างหน้าข้าไม่มีไฝเสน่ห์เม็ดนี้แล้ว เจ้ายังจะจำข้าได้อยู่หรือไม่"

拼写不准确，请优化