บทที่ 3 แยกออกหรือไม่ว่าผู้ชายที่กอดเจ้าเป็นใคร?

กู้อวิ๋นซีรู้ว่าจวินเย่เสวียนกับจวินฉู่หลีหน้าตาเหมือนกันมาก

แต่เธอคิดไม่ถึงเลย ว่าทั้งสองคนจะเหมือนกันมากขนาดนี้!

เขาค่อยๆ สาวเท้าลงบันไดมา เงาร่างสูงใหญ่ แผ่กระจายไอเย็นเยียบราวกับเป็นก้อนน้ำแข็งเดินได้

ทั้งแข็งกระด้าง เผด็จการ และเย็นชา!

เป็นคนที่แค่ได้มองแว๊บแรก ก็ต้องรีบละสายตาไม่กล้ามองอีกเป็นครั้งที่สอง

ทั้งตัวเขามีรัศมีความเป็นราชนิกูลผู้สูงส่งมาแต่กำเนิด มีความน่าเกรงขาม ที่แค่เข้าใกล้ก็สามารถกดดันให้เธอแทบจะหายใจไม่ออก

อย่างที่คิด เขาช่างเป็นคนที่มีนิสัยแตกต่างจากสามีของเธอโดยสิ้นเชิง

เมื่อเห็นเขาเดินเข้ามา กู้อวิ๋นซีก็รีบถวายความเคารพอย่างรวดเร็ว "คารวะองค์ชายสี่"

คนที่เดินมาไม่ได้มีปฏิกริยาตอบรับอะไร

จวินเย่เสวียนเดินผ่านตัวของเธอไป ราวกับตัวเธอเป็นเพียงอากาศธาตุที่ไม่มีตัวตนในสายตาเขา

เขาเดินขึ้นรถม้าไป ม่านที่ปิดลงช่วยบดบังความเย็นชาจากตัวเขาไปได้บ้าง

กู้อวิ๋นซีถอนหายออกมาอย่างโล่งอก ก่อนจะได้ยินองค์รักษ์เยียนเป่ยพูดว่า "พระชายา รถม้าของพระชายาเกิดปัญหานิดหน่อย ไม่สามารถใช้การได้พ่ะย่ะค่ะ"

"เหลือเวลาไม่มากแล้ว สามารถซ่อมได้หรือไม่?" กู้อวิ๋นซีถามออกไปอย่างร้อนใจ

วันที่สองหลังจากแต่งงาน หากว่าไม่รีบเข้าวังไปคารวะผู้ใหญ่ จะถือเป็นการผิดธรรมเนียมอย่างร้ายแรง

เยียนเป่ยกล่าวตอบว่า "ซ่อมได้พ่ะย่ะค่ะ แต่อาจจะไม่ทันกาล ท่านอ๋องมีรับสั่งเชิญให้พระชายาร่วมนั่งรถม้าคันเดียวกับพระองค์เข้าวังพ่ะย่ะค่ะ"

นั่งไปกับองค์ชายสี่อย่างนั้นหรือ

เมื่อเธอมองไปที่รถม้าที่ทั้งใหญ่โตและน่าเกรงขามคันนั้น กู้อวิ๋นซีก็แอบรู้สึกต่อต้านอยู่ในใจ

ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเธอถึงได้รู้สึกหวาดกลัวเสวียนอ๋องคนนี้นัก

เมื่อเยียนเป่ยเห็นว่าเธอไม่มีการตอบสนองใดๆ ก็ได้กล่าวเร่งขึ้นอีกครั้ง "นี่ก็สายมากแล้ว พระชายาเชิญเสด็จเถิดพ่ะย่ะค่ะ!"

ด้วยเหตุนี้กู้อวิ๋นซีจึงต้องเข้าไปนั่งบนรถม้าคันเดียวกันกับจวินเย่เสวียน

พื้นที่ภายในรถม้าใหญ่โตกว้างขวาง จวินเย่เสวียนนั่งอยู่บนเก้าอี้ยาวตรงตำแหน่งกลาง ส่วนกู้อวิ๋นซีก็นั่งก้มหน้าหลบมุมอยู่อีกฝั่ง

ตั้งแต่เธอขึ้นมาบนรถ เธอก็รู้สึกว่าสายตาขององค์ชายสี่มักจะคอยจับจ้องอยู่ที่เธอตลอดเวลา

กู้อวิ๋นซีรู้สึกเหมือนมีแรงกดดันมหาศาลทับตัวเธอไว้อยู่ จนเธอแทบจะหายใจไม่ออก

"อะ องค์ชายสี่ บนหน้าของหม่อมฉันมีอะไรติดอยู่อย่างนั้นหรือเพคะ"