ตอนที่ 1137
บทที่ 1139 นายและบ่าวได้พบกันในที่สุด
October 22, 2026
บทที่ 1139 นายและบ่าวได้พบกันในที่สุด
หนึ่งในนั้นเป็นหญิงสาววัยยี่สิบปี นางด่าทออย่างรุนแรง นางเพิ่งแต่งงานกับสามีได้ไม่ถึงครึ่งปี ขณะกำลังทำงานอยู่ในทุ่งนา ก็ถูกจับตัวมาอย่างไม่ทันตั้งตัว
เมื่อได้สติอีกครั้ง ก็พบว่าตัวเองถูกมัดอยู่บนรถม้า กำลังเดินทางมุ่งหน้าขึ้นเหนือ
ตอนแรกนางและสามีพยายามขัดขืน แต่พวกทหารโจรใจทรามกลับขู่เข็ญ
หากกล้าหลบหนี จะฆ่าทุกคนในครอบครัวของนาง
ตลอดครึ่งเดือนที่ผ่านมา หญิงสาวยังคงหวังลม ๆ แล้ง ๆ คิดว่าทั้งหมดนี้เป็นเพียงฝันร้าย จะต้องมีวันที่ตื่นขึ้นมาแน่นอน
จนกระทั่งนางได้เห็นกับตาตัวเองว่าสามีคุกเข่าอยู่บนพื้น ถูกฆ่าอย่างไร้ปรานีราวกับสุนัขจรจัด นางถึงได้ยอมรับชะตากรรม
จะไม่มีปาฏิหาริย์เกิดขึ้นแล้ว!
พวกทหารโจรเหล่านี้ ไม่เกรงกลัวความยากลำบาก เดินทางพันลี้เพื่อคุมตัวพวกนางมาที่นี่ ก็เพื่อจะฆ่าพวกนาง!
หญิงสาวจ้องผู้บังคับบัญชาน้อยด้วยดวงตาแดงก่ำ ถามเสียงดัง “พวกข้าทำผิดอะไรกัน?”
“ถึงจะฆ่าพวกข้า แล้วทำไมต้องพาพวกข้ามาที่นี่ด้วย?”
ผู้บังคับบัญชาน้อยมองด้วยสายตาเยียบเย็น “เมื่อพวกเจ้าใกล้จะตายแล้ว ข้าจะมีเมตตาให้พวกเจ้าตายตาหลับ”
“พวกเจ้าทั้งห้าสิบคน ศีรษะทั้งหมดของพวกเจ้า คือของขวัญที่ท่านผู้ว่าการมอบให้ฉินเฟิง”
ของขวัญ?!
สตรีผู้นั้นเมื่อรู้ความจริงทั้งหมด นางอยากจะกินเหล่าทหารโจรเป็น ๆ แต่ทั้งมือและเท้าของนางถูกมัดจนไม่อาจขยับเขยื้อนได้
แม้จะขยับได้ นางก็เป็นเพียงสตรีธรรมดาคนหนึ่ง จะสามารถทำอะไรได้?
ในตอนนั้นเอง ทหารคนหนึ่งจ้องมองสตรีผู้นั้นด้วยสายตาลามก จากนั้นก็หันไปมองผู้บังคับบัญชา
“ท่านแม่ทัพ สตรีนางนี้หน้าตาก็ไม่เลวทีเดียว หากจะฆ่านางทิ้งเช่นนี้ก็ช่างน่าเสียดายเหลือเกิน”
“การเดินทางขึ้นเหนือครั้งนี้ นอกจากระยะทางจะไกลแล้ว เพื่อหลีกเลี่ยงการถูกสังเกต พวกเราถึงกับไม่ได้แวะพักที่เมืองใดเลย พเนจรอยู่ภายนอกตลอด พี่น้องทั้งหลายต่างเหนื่อยล้าทั้งกายใจแล้ว”
“หากตอนนี้มีอะไรให้ผ่อนคลายบ้าง พี่น้องก็จะได้ไม่เสียแรงเปล่า”
แม่ทัพน้อยไม่อยากสร้างเรื่องยุ่งยาก เพียงแค่ฆ่าคนพวกนี้แล้วโยนศพทิ้งไว้บนถนนหลวง เมื่อมีคนพบเข้า ข่าวก็จะถึงหูฉินเฟิงอย่างรวดเร็ว ภารกิจของเขาก็จะเสร็จสิ้น
หากปล่อยให้ลูกน้องทำเรื่องชั่วช้ากับสตรีผู้นั้น เขาเกรงว่าความล่าช้าจะก่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลง
แต่ว่า
นี่ก็คือความลำบากใจของแม่ทัพน้อย
ที่นี่ได้หลุดพ้นจากการควบคุมของแดนใต้แล้ว การที่เขาจะกลับไปยังแดนใต้อย่างปลอดภัยหรือไม่ ยังต้องพึ่งพาการสนับสนุนจากบรรดาผู้ใต้บังคับบัญชาเหล่านี้
หากเพราะแกะที่รอความตายพวกนี้ ทำให้ลูกน้องไม่พอใจ ถึงแม้จะทำภารกิจสำเร็จ การมีชีวิตรอดกลับไปยังแดนใต้ก็ยังเป็นเรื่องไม่แน่นอน
เมื่อเข้าใจถึงความได้เสีย ผู้นำกองเล็กจำต้องยอมประนีประนอม
“ที่นี่อยู่ใกล้เมืองอำเภอฝูอวิ้นมาก อาจมีคนผ่านมาเห็นได้ทุกเมื่อ”
“แม้ในระยะห้าลี้โดยรอบจะยังไม่เห็นผู้คนสัญจร แต่พวกเราก็ต้องไม่ล่าช้าเกินครึ่งชั่วยาม”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ทหารผู้นั้นก็ดีใจจนเกินคาด รีบทุบอกรับรองทันที “ฮ่า ๆๆ ข้าน้อยทำอะไรรวดเร็วอยู่แล้ว ไม่ต้องใช้เวลาถึงครึ่งชั่วยามหรอก”
พูดจบ ทหารก็รีบพุ่งเข้าหาหญิงสาวอย่างใจร้อน
หญิงสาวที่สิ้นหวังอยู่แล้ว ก่อนตายยังต้องเผชิญกับความอัปยศเช่นนี้ มองดูร่างของสามีที่ยังไม่ทันเย็นดี นางทำได้เพียงใช้กำลังทั้งหมดที่มีกรีดร้องขอความช่วยเหลือและสาปแช่งอย่างไร้ความหมาย
แม้ถูกมัด หญิงสาวก็ยังดิ้นรนบิดตัวสุดกำลัง พยายามต่อสู้อย่างถึงที่สุด
ทหารเห็นหญิงสาวดื้อดึงเช่นนั้น ก็หมดความอดทน ต่อยเข้าที่ปากนางจนฟันโยกและเลือดไหลไม่หยุด
จากนั้นก็คว้าผมนางลากไปข้างทาง
ทหารที่เหลือเห็นเช่นนั้น ก็ไม่รอช้า ลากตัวสตรีสาวอีกหกคนเข้าไปในพงหญ้าริมทาง
หมาป่ามากแต่เหยื่อน้อย ทหารที่เหลือก็สัญชาตญาณสัตว์ป่าเดือดพล่าน เมื่อไม่พอแบ่ง ก็เลยรุมกินเหยื่อคนเดียวกัน
รอบถนนหลวงเต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดรุนแรงและเสียงกรีดร้องโหยหวนอันโหดร้ายเกินมนุษย์