บทที่ 1140 บ่าวรับใช้ผู้ซื่อสัตย์ตลอดกาล

บทที่ 1140 บ่าวรับใช้ผู้ซื่อสัตย์ตลอดกาล

นับตั้งแต่ฉินเสี่ยวฝูเข้ามาดูแลค่ายเทียนจีและเริ่มบริหารงานด้วยตนเอง เขาได้แสดงความฉลาดและเจ้าเล่ห์ออกมาอย่างเต็มที่

เมื่อเทียบกับหลู่หมิงที่ซื่อตรงและจริงใจ ทั้งสองคนนับเป็นขั้วตรงข้ามกันอย่างสิ้นเชิง

คนหนึ่งดูแลภายนอก อีกคนดูแลภายใน ต่างเกื้อหนุนซึ่งกันและกัน จัดการค่ายเทียนจีได้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

ด้วยความสามารถที่โดดเด่น ประกอบกับความไว้วางใจอย่างสมบูรณ์จากฉินเฟิงทำให้นายบ่าวที่เคยอยู่ด้วยกันไม่ห่างกลับต้องพลัดพรากจากกันเป็นเวลานาน

บัดนี้เมื่อได้พบกันอีกครั้ง ไม่เพียงแต่ฉินเสี่ยวฝูแม้แต่ฉินเฟิงก็ยังรู้สึกตื้นตันใจอย่างมาก

เขาก้าวเดินไปข้างหน้า จับไหล่ฉินเสี่ยวฝูแล้วพยุงให้ลุกขึ้นจากพื้น

เริ่มจากตบไหล่ฉินเสี่ยวฝูจัดเสื้อผ้าที่ยับให้เรียบร้อย จากนั้นก็บีบแขนของฉินเสี่ยวฝูใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

“เสี่ยวฝู ไม่ได้พบกันนานเจ้าก็เติบโตขึ้นไม่น้อย”

“ร่างกายแข็งแรงขึ้น ดูเป็นลูกผู้ชายมากขึ้นทุกที”

“แต่นิสัยชอบคุกเข่าเรื่อยเปื่อยนี่ ไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด”

เมื่อรู้สึกถึงสายตาเอ็นดูของฉินเฟิง ฉินเสี่ยวฝูก็ไม่อาจยั้งใจ ร่ำไห้ออกมาอย่างสุดกลั้น

“คุณชาย นับตั้งแต่พรากจากกันในครั้งนั้น ข้าคิดถึงท่านทั้งวันทั้งคืน”

“โดยเฉพาะอย่างยิ่งตอนที่ท่านเดินทางไปเป่ยตี๋ข้าน้อยกลัวว่าท่านจะไม่มีคนดูแล อยากจะติดปีกบินไปอยู่เคียงข้างท่านเหลือเกิน”

“ชาตินี้ข้าน้อยจะคุกเข่าให้แค่ท่านผู้เดียว! และจะเป็นผู้ติดตามรับใช้ท่านตลอดไป!”

เมื่อได้ยินคำพูดจากใจที่แสดงความดีใจในการพบกันอีกครั้ง ฉินเฟิงก็รู้สึกซาบซึ้งใจจนน้ำตาไหล

หากไม่ใช่เพราะวันนี้เป็นวันมงคลและฉินเฟิงเป็นเจ้าบ่าว เขาคงจะร้องไห้ออกมาอย่างแน่นอน

ฉินเฟิงจับไหล่ที่แข็งแรงขึ้นของฉินเสี่ยวฝูพลางพยักหน้าติด ๆ กัน

“เสี่ยวฝู เจ้าอยู่เคียงข้างข้ามาตลอด แม้พวกเราจะเป็นนายบ่าว แต่กลับเหมือนพี่น้องมากกว่า”

“หากเจ้าจะยืนกรานว่าตัวเองเป็นบ่าว ข้าก็ไม่ห้าม”

“แต่มีอย่างหนึ่งที่เจ้าต้องฟังข้า นั่นคือต่อไปห้ามคุกเข่าเด็ดขาด!”

“นับจากนี้ไป เจ้าไม่เพียงเป็นคนสนิทของข้า แแต่จะเป็นตัวแทนของข้าด้วย”

ระหว่างทางที่ฉินเสี่ยวฝูเดินทางมา เขาก็ได้ยินมาว่าฉินเฟิงได้รับการแต่งตั้งเป็นอ๋อง

ในใจเขาย่อมดีใจร้อยเท่าพันเท่าและในตอนนี้ เมื่อได้ยินคำพูดของฉินเฟิง ฉินเสี่ยวฝูอยากจะก้มลงคำนับฉินเฟิงทันที

แม้เขาจะเป็นบ่าวมาครึ่งชีวิต แต่ไม่เคยรู้สึกอับอายแม้แต่น้อย กลับรู้สึกโชคดีเสียมากกว่า

ถึงขั้นคิดบ่อยครั้งว่าสวรรค์ช่างเมตตาเขาเหลือเกิน

สำหรับความไว้วางใจของฉินเฟิงฉินเสี่ยวฝูไม่เคยสงสัยเลย เพราะฉินเฟิงมอบหมายให้ฉินเสี่ยวฝูดูแลค่ายเทียนจีซึ่งเป็นองค์กรที่สำคัญมาก ความไว้วางใจนี้ทำให้ฉินเสี่ยวฝูรู้สึกซาบซึ้งใจจนน้ำตาไหล

หากไม่ใช่เพราะในใจของเขาที่มองฉินเฟิงเป็นคุณชายผู้สูงส่งเกินเอื้อม และความคิดนี้ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง

มิเช่นนั้นเขาคงวิ่งเข้าไปกอดฉินเฟิงแน่น ๆ ไปนานแล้ว

ฉินเสี่ยวฝูกลั้นความตื่นเต้นในใจแล้วพยักหน้าหนักแน่น “คุณชายวางใจได้!”

“ชีวิตของข้าน้อยเป็นของท่านแล้ว หากผู้ใดคิดร้ายต่อคุณชาย ต้องข้ามศพข้าไปก่อน”

ฉินเฟิงที่เดิมยิ้มแย้ม พอได้ยินคำพูดนี้ก็ไม่พอใจทันที

เขายกเท้าเตะก้นฉินเสี่ยวฝูทีหนึ่ง พลางพูดอย่างหงุดหงิด “วันมงคลแบบนี้ ห้ามพูดจาอัปมงคลเช่นนี้!”

“เจ้าต้องมีชีวิตอยู่ดี ๆ เมื่อแก่ตัวลง พวกเราจะได้นั่งคุยกัน”

แม้จะถูกเตะต่อหน้าผู้คน แต่ฉินเสี่ยวฝูกลับรู้สึกอบอุ่นในใจ

นี่พิสูจน์ว่าเขาไม่ได้เปลี่ยนไป คุณชายก็ไม่ได้เปลี่ยนไป ความสัมพันธ์นายบ่าวยังคงเหมือนเดิม