ตอนที่ 1139
บทที่ 1141 บรรยากาศคุกรุ่นในงานแต่งงาน
October 22, 2026
บทที่ 1141 บรรยากาศคุกรุ่นในงานแต่งงาน
แม้ทุกคนจะชื่นชมที่ฉินเฟิงมีเครือข่ายความสัมพันธ์กว้างขวาง รู้จักผู้คนในทุกวงการ ไม่มีใครที่นางไม่รู้จัก
แต่ของขวัญที่หลิวอวิ๋นเซียส่งมานั้น พวกเขากลับดูแคลน
ฉินเฟิงไม่ได้รังเกียจแต่อย่างใด รับแม่ไก่และเงินกำนัลมา
นางโยนเงินสามร้อยอีแปะลงในกล่องเงินแล้วยื่นแม่ไก่ให้บ่าวรับไป พลางกล่าวด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม “นี่สิถึงจะเรียกว่าของขวัญที่ถูกต้อง!”
“หากทุกคนมอบแต่เงินทอง ก็ช่างดูธรรมดาเกินไป”
“ไปเถิด เอาแม่ไก่ไปต้ม พรุ่งนี้จะได้ให้พวกชายาบำรุงร่างกาย”
บ่าวรับแม่ไก่ไปพลางค้อมตัวแล้วรีบวิ่งจากไป
ทว่าคำพูดไม่ได้ตั้งใจของฉินเฟิงกลับก่อให้เกิดปฏิกิริยาลูกโซ่
แขกที่ยังไม่ได้มาร่วมงาน เมื่อทราบว่าฉินเฟิงไม่ชอบเงินทอง แต่ชอบของบำรุง ของขวัญที่ส่งมาหลังจากหลิวอวิ๋นเซียล้วนเป็นสมุนไพรล้ำค่าทั้งสิ้น
ฉินเฟิงมองแล้วขมวดคิ้ว
แม้สุภาษิตโบราณจะกล่าวไว้ว่า มีเพื่อนมาเยือนจากแดนไกล ช่างน่ายินดียิ่งนัก
ที่ทุกคนยินดีมาร่วมงานวิวาห์ ก็เพราะให้เกียรติฉินเฟิงเขาจึงรู้สึกยินดี
แต่กลิ่นอายของเงินทองนี้ทำให้ฉินเฟิงรู้สึกรังเกียจอย่างที่สุด
ฉินเฟิงไม่ได้รังเกียจเงิน แต่รังเกียจที่มาของเงินพวกนี้
ขุนนางและคนมีอำนาจในเมืองหลวง ถึงแม้จะมีเบี้ยหวัดมากมายเพียงใด ก็ไม่อาจต้านทานค่าใช้จ่ายในการรักษาหน้าตาและการใช้จ่ายในชีวิตประจำวันได้ แต่เมื่อมาร่วมงานแต่งงานของฉินเฟิงทุกคนกลับใช้เงินอย่างฟุ่มเฟือย
มอบเงินให้เป็นพันตำลึงอย่างง่ายดาย
ท้ายที่สุดแล้ว ขนแกะย่อมมาจากตัวแกะ เงินพวกนี้ก็คงถูกรีดไถมาจากประชาชนมิใช่หรือ?
ฉินเฟิงออกคำสั่งทันที
“เงินของขวัญทั้งหมดที่ได้รับในวันนี้ ยกเว้นของญาติมิตร ที่เหลือให้ส่งไปยังกรมคลังทั้งหมด เพื่อใช้เป็นค่าใช้จ่ายทางทหารในการปราบปรามตระกูลใหญ่ทางใต้ในฤดูใบไม้ผลิปีหน้า”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ทุกคนต่างเคารพนับถือฉินเฟิงอีกครั้ง
แต่ในจังหวะนั้นเอง เสียงของบ่าวต้อนรับก็ดังขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้น้ำเสียงสั่นเครือรุนแรง
“อะไรกัน?!”
“ท่านอ๋อง ท่านดูนี่สิขอรับ!”
บ่าวต้อนรับเกือบจะประกาศรายการของขวัญออกมา โชคดีที่ปิดปากได้ทันในวินาทีสุดท้าย จึงไม่ก่อให้เกิดเรื่องใหญ่
ฉินเฟิงรับรายการของขวัญมาดูอย่างผ่าน ๆ แล้วก็ชะงักไป
“เจ้าเมืองเจียงหนาน จ้าวฉือ ส่งศีรษะชาวบ้านทางใต้มาห้าสิบหัว…”
ก่อนที่ฉินเฟิงจะได้ตั้งตัว เจ้าหน้าที่กรมทหารก็วิ่งหอบแฮ่ก ๆ เข้ามา
เมื่อเห็นฉินเฟิงยืนอยู่ที่ประตู เจ้าหน้าที่กรมทหารถอนหายใจอย่างโล่งอก รีบเข้าไปกระซิบรายงานข้างหูฉินเฟิง
“ท่านอ๋อง เพิ่งได้รับข่าวว่าเกิดเหตุสลดที่อำเภอฝูอวิ้น”
“ชายหญิงผู้บริสุทธิ์ห้าสิบคนถูกสังหารอย่างโหดเหี้ยม ถูกตัดศีรษะทั้งหมด แล้วนำศีรษะมาวางเรียงบนถนนหลวง”
“ใต้ศีรษะพบจดหมายฉบับหนึ่ง เขียนว่า…”
เห็นเจ้าหน้าที่กรมทหารพูดติดอ่าง สีหน้าฉินเฟิงเขียวคล้ำ แค่นเสียงเย็นชาว่า
“เขียนว่าเป็นของขวัญแต่งงานที่ส่งมาให้ข้าใช่หรือไม่?”
เจ้าหน้าที่กรมทหารเบิกตาโพลง อดชื่นชมไม่ได้ “สมแล้วที่เป็นท่านอ๋อง ทำนายเหตุการณ์แม่นยำยิ่งนัก!”
ดวงตาฉินเฟิงเย็นเยียบ ตวาดเสียงต่ำ “ยังกล้ามาประจบข้าอีก ระวังข้าจะดึงลิ้นเจ้าออกมา!”
ถูกฉินเฟิงตวาดต่อหน้า เจ้าหน้าที่กรมทหารจึงสงบปาก กลืนน้ำลายอย่างประหม่า “ท่านอ๋อง พวกข้าได้รับคำสั่งให้สืบสวนแล้ว”
“จากข่าวที่ได้รับมาเบื้องต้น เมื่อไม่นานมานี้มีขบวนพ่อค้าจากทางใต้เดินทางมา”
“อ้างว่าจะนำของขวัญมาถวายท่านอ๋อง แต่หลังจากเข้าอำเภอฝูอวิ้นแล้ว กลับไม่เห็นพวกเขาเดินทางเข้าเมืองหลวงเสียที”
“ข้าส่งคนไปสืบที่ศาลาพักม้าและด่านตรวจการณ์แล้ว ไม่พบร่องรอยของกองคาราวานพ่อค้าเลย ดังนั้นคาดว่าขบวนรถคันนี้คงเป็นตัวการที่แท้จริง”