บทที่ 1001 เข้ากันพอดี

บทที่ 1001 เข้ากันพอดี

“ที่เจ้ายังไม่ได้เป็นตัวกระตุ้นยา แต่ก็ยังไม่รู้เหตุผลที่หยุนหว่านกินยาลงไป พอรู้ตัวยาเดี๋ยวก็จะฉลาดขึ้นมาเอง” หยูนซีใช้สายตานุ่มนวลมองไปที่นาง ไม่เหมือนกับสายตาที่มีแต่ความโหดร้ายอาฆาต เสียงก็นิ่มขึ้น “ตั้งแต่เจ้าเกิดก็ถูกกำหนดไว้แล้วว่าจะไม่สงบสุข ถึงแม้หยุนชิงหยางไม่อยากให้เจ้าเรียนการรักษา เพราะอยากให้เจ้าอยู่อย่างสงบ แต่ตอนนี้ ความลับของอายุวัฒนะก็มาถูกเจ้าแก้ปมได้เสียแล้ว”

“นี่เป็นชะตาชีวิตของเจ้า”

พอสิ้นเสียงพูดของหยูนซี ประตูก็ถูกเปิดออกช้าๆ

วันนี้ฮ่องเต้มาแบบง่ายๆ คลุมเสื้อเดินเข้ามา ด้านหลังก็เป็นนางกำนัลที่มาดูแลเมื่อครู่

เกรงว่านางกำนัลจะได้ยินทั้งสองคนคุยกันแล้ว จากนั้นก็ไปเชิญฮ่องเต้มาที่นี่

หยูนซีก็มองซ่านต้วนโฉง จากนั้นก็รีบเข้าไปต้อนรับ แต่โซ่ตรวนทำให้นางเดินลำบาก แล้วสีหน้าความบ้าของนางก็มาเผยบนใบหน้าอีกครั้ง ซ่านต้วนโฉงก็นิ่ง ว่า “เจ้ารู้เรื่องแล้วใช่ไหม?”

“คนเมืองเทียนเหยียน ช่างคิดช่างวางแผนจริงๆ” กู้อ้าวเวยยิ้มๆ แล้วกลับไปนั่งที่โต๊ะดังเดิม

เมื่อก่อนเป็นไทเฮาถูกคนหลอกใช้ทั้งชีวิต ตอนนี้ยังจะเชื่อคำพูดคนแปลกหน้า ต่อมาก็เป็นแผนร้ายของฮ่องเต้องค์ก่อนและซ่านต้วนโฉง ตอนที่นางเกิดนั้น ฮ่องเต้ยังไม่ได้ขึ้นครองราชย์ และสมคบคิดกับเฉิงเสี้ยง คิดว่าฮ่องเต้องค์ก่อนที่กำลังจะสิ้นลม ก็มีใจอยากจะเอาตัวเองมาเป็นตัวกระตุ้นยาเหมือนกัน

ส่วนตอนนั้นซ่านจินจื๋อก็คือเลือดเนื้อที่สามารถเอามาเป็นยาได้

น่าขำสิ้นดี！

“ถ้ากินคนแล้วสามารถต่ออายุให้ยืนยาวได้ แล้วจะมีหมออย่างพวกเราทำไมกัน?” กู้อ้าวเวยคิดว่า เรื่องนี้มันเริ่มไร้สาระ ในดวงตาก็ปริ่มด้วยน้ำตา นิ้วมือก็จับไปยังไม้ที่ใช้ทับกระดาษ แล้วก็พูดออกมาว่า “ตอนนั้นข้ากับแม่สูญเสียความทรงจำเกี่ยวกับยู่จุนหยูนซีไป หรือว่าจะ.........”

“ยู่จุนรู้สึกผิดต่อพวกเจ้า” ซ่านต้วนโฉงเอ่ยปากพูด

นี่หรือความเป็นเพื่อน！

ถึงว่าหยุนหว่านถึงจำเรื่องที่เกี่ยวข้องกับองค์ชายสองไม่ได้เลย และไม่รู้เรื่องของยู่จุนเลย แต่นางมาตายไปแล้ว1รอบถึงจำได้ ตอนนี้ในราชวงศ์เกิดความวุ่นวายมาก และมาแก้แค้นลงที่ตัวพวกนางเอง

ซ่านต้วนโฉงขมวดคิ้ว “เรื่องมันก็ผ่านไปแล้ว ตอนนี้ขอเพียงเจ้าช่วยยู่จุน วันข้างหน้าข้าจะไม่ให้เจ้าลำบากอะไรเลย”

กู้อ้าวเวยนิ่งไปไม่พูด เหมือนจะรู้แล้วว่าทำไมครั้งนี้ถึงปล่อยให้ตระกูลหยุนออกไป

ก็แค่การรู้สึกผิดคนเดี่ยวของยู่จุน

กำหมัดแน่น จนเลือดไหล แต่กู้อ้าวเวยก็ไม่เผยสีหน้าออกมา ได้แต่มองซ่านต้วนโฉง “ตอนนั้นพวกเจ้าให้แม่ข้ากินยาอะไร?”

ซ่านต้วนโฉงขมวดคิ้ว กลับยังจำตัวยาได้ แต่เขามองกู้อ้าวเวยไม่ออก “เจ้าอยากจะเล่นอะไรกันแน่?”

“ถ้าไม่รู้ว่าตอนนั้นข้ากินอะไรไป แล้วข้าจะรู้ว่าตนเองตายแล้วฟื้นได้อย่างไร แล้วจะทำให้ยู่จุนฟื้นมาได้หรือ?” กู้อ้าวเวยมองอย่างโมโห แล้วมองซ่านต้วนโฉงที่กำลังขมวดคิ้ว นางโกรธจนหัวเราะ “ยาสมุนไพรที่พวกเจ้าเอามาให้ข้ากินในวันนั้น เป็นอุปสรรคของการฟื้นของยู่จุนในวันนี้”

ให้ทุกข์แก่ท่านทุกข์นั้นถึงตัว

ซ่านต้วนโฉงนิ่งไปชั่วขณะ แล้วก็รีบบอกตัวยาออกมาแล้วเดินจากไป

หยูนซีก็ยังคงหัวเราะลั่นอยู่ด้านข้าง ส่วนกู้อ้าวเวย หลังจากได้รู้ตัวยาพวกนั้น แล้วก็คิดไม่ถึง มีพิษมากมายเช่นนี้ ทำไมท่านแม่ถึงยังคลอดนางออกมาได้อีก และตนเองก็ไม่ได้รับผลกระทบจากพิษเลย?

ซ่านต้วนโฉงอยู่ด้านนอก ก็กำลังโมโห สีหน้านิ่งมาก

พอมาถึงห้องหนังสือ หวางกงกงเอามือปาดเหงื่อที่หน้าผาก แล้วก็ถามว่า “ฝ่าบาท ตอนนี้รู้ข่าวของไทเฮาแล้ว จะให้.........”

พอเห็นหวางกงกงพูดอะไรไม่ออก ซ่านต้วนโฉงก็โมโหเอามือปัดถ้วยชาออกไปแตกกระจาย แล้วตวาดว่า “พูดออกมา！”

“บางทีอาจจะอยู่ที่ตำหนักอ๋องจิ้ง” หวางกงกงรีบพาคนอื่นๆ นั่งคุกเข่าลง