บทที่ 1007 เลื่อนงานแต่งเร็วขึ้น

บทที่ 1007 เลื่อนงานแต่งเร็วขึ้น

“งานแต่งของข้าไม่ใช่เรื่องเล่นของใคร！”

ซ่านเชียนหยวนได้ยินดังนั้น ก็ตบโต๊ะลุกขึ้น

เรื่องวางยาพิษครั้งก่อน ฉีหรัวก็จะจัดการหลายวัน ไม่หลับไม่นอน คนที่เข้ามาค้นร่องรอย ก็ไม่พบอะไรเลย ช่วงนี้ก็เลยต้องเอาเข็มเงินของจางเหยียงซานมาตรวจของที่เหลือ ส่วนเขาก็วุ่นวายกับคณะราชทูต ยังไม่มีหนังสือมาจากแคว้นเอ่อตาน เขาไม่อาจให้กู้อ้าวเวยไปรับมีดแทน

หวางกงกงที่มาจากวังหลวงก็กลัวจนเก็บอาการ ต่างก็รู้ว่าช่วงนี้ไม่ควรไปยุ่งกับอ๋องจงผิง แล้วพูดเสียงเบาๆ ว่า “งานแต่งเลื่อนเข้ามา ทำอะไรไม่ได้ ขอให้ท่านอ๋องจงผิงคิดเพื่อส่วนรวมด้วย”

พูดออกไปเช่นนั้น หวางกงกงก็พาคนที่เหลือรีบนั่งคุกเข่าลง ขออ๋องจงผิงอย่าได้ก่อเรื่องเลย

แต่กลับไปได้ยินเสียงมาที่ข้างหู แล้วก็มีเลือดไหลออกมาจากหู ส่วนพู่กันที่หักออก ก็ปักลงไปที่พรม ทำให้เขาตกใจตนตัวแข็งทื่อ ไม่ขยับตัว

ซ่านเชียนหยวนเอามือเท้าโต๊ะ แล้วเงยหน้าขึ้น “ก่อนหน้านี้ ท่านพ่อเลื่อนออกไปเรื่อย ตอนนี้มาบอกว่าจะเลื่อนเข้ามา เห็นข้าผู้เป็นลูกคนนี้ เป็นหมากตัวหนึ่งหรืออย่างไร！”

คำพูดที่ร้ายแรงเช่นนี้ทำให้คนรอบข้างตกใจต้องนั่งคุกเข่าลง โย่วหลีก็ขนลุก แต่ก็อยากจะเข้าไปห้าม

แต่ก็ได้ยินเสียงมาทางประตู

“พูดไม่คิด ระวังอันตรายจะเข้าตัว” คนที่เข้ามาใส่ชุดสีชมพู แต่งหน้าสวยงาม ถือกระโปรงข้ามประตูเข้ามา แล้วก็มองขวางมาที่หวางกงกง แล้วก็เดินมาทางโต๊ะแล้วมองขวางซ่านเชียนหยวน

ซ่านเชียนหยวนอายจนโกรธ พอเห็นสายตาของฉีหรัวเหมือนจะโกรธ ทั้งโกรธ ทั้งทนไม่ไหว พร้อมกับนั่งลง แก้วเปล่าด้านข้างก็ถูกปัดจนตกพื้น

ถอนหายใจลึกๆ ฉีหรัวก็หันไปมองหวางกงกง “ต่อให้เป็นคำสั่งของฮ่องเต้ ลูกๆ ทุกคนก็ต้องรับฟัง แต่งานแต่งใกล้จะเข้ามาถึงแล้ว เช่นนั้นก็ให้ข้าเข้าวังไปกับท่านอ๋องเสียหน่อย”

“ฉีเสี่ยว......พระชายาอ๋องจงผิงจะเข้าวังด้วยเหตุอันใด?” หวางกงกงนึกคำที่นางพูดเมื่อครู่ว่า “พวกลูกๆ” ก็เลยเปลี่ยนสรรพนาม

“หวางกงกงก็รู้ตัวตนของข้า ถ้าก่อนที่ข้าจะแต่งงาน แล้วได้รับการดูแลจากในวัง บางที ท่านพี่อาจจะดีใจ” คำว่าท่านพี่ ทำให้นางพูดได้ไม่เต็มปาก ซ่านเชียนหยวนก็หน้าบึ้งตามไปด้วย

ถ้าฉีหรัวนับฉูห้าวเป็นพี่ชาย เช่นนั้นนางก็เป็นพี่น้องกับกู้อ้าวเวย

แต่กู้อ้าวเวยเป็นพระชายาของท่านอาของนาง

แล้วมีลูกกันแล้วด้วย

คิดไปคิดมา ใบหน้าซ่านเชียนหยวนก็เปลี่ยนไปมา พอฉีหรัวเอามือมาโบกผ่านหน้าไปมา ถึงจะดึงสติกลับมา “เป็นอย่างไรบ้าง?”

“หวางกงกงแค่เอาคำของข้าไปบอกฮ่องเต้ แต่เจ้า มาฝันกลางวันเช่นนี้หรือ?” หวางกงกงคิดว่าที่เขาเหม่อลอยเพราะช่วงนี้เหนื่อยมาก จากนั้นก็ถูกซ่านเชียนหยวนจับมือไว้ แล้วยิ้มพูดว่า “หรัวเอ๋อร์ หลังจากแต่งงานแล้ว พวกเราก็มีลูกด้วยกันดีไหม?”

โย่วหลีด้านข้างก็ตกใจจนก้มหน้า

ฉีหรัวก็หน้าแดงไปทั้งหน้า ก็ผลักออก แล้ววิ่งออกไป

ซ่านเชียนหยวนก็ทำอะไรไม่ถูก แล้วมองโย่วหลี “ดูเหมือนว่ากู้อ้าวเวยจะเด็กกว่าหรัวเอ๋อร์สองปี ข้ารีบมีลูก มันไม่ควรหรือ?”

โย่วหลีคอยรับใช้ทุกวัน เป็นคนซื่อสัตย์ แต่ตอนนี้ได้แต่แกล้งไอ แล้วพูดเตือนว่า “พระชายาน่าจะอาย”

ซ่านเชียนหยวนก็ครุ่นคิด แล้วก็ตามไปดีกว่า

ใครจะรู้ว่าพอมาถึงประตู เขาก็หาฉีหรัวไม่พบ แต่เห็นคนของตำหนักท่านอาเดินเพ่นพ่านไปมา แล้วก็เลยเรียกเข้ามาถาม