บทที่ 1008 สับสน

บทที่ 1008 สับสน

กุ่ยเม่ยก็ไอขึ้นมาไม่ถูกเวลา

ฉีหรัวก็รีบตั้งสติ แล้วออกมาจากอ้อมกอดของซ่านเชียนหยวน แล้วก็เอาผมที่ยุ่งเหยิงรวบไปไว้ด้านหลัง แล้วรู้สึกว่า ใบหูของตนเองนั้นร้อนมาก แล้วก็ขยับมายืนข้างๆ กุ่ยเม่ยอย่างเขินๆ แล้วเอาป้ายของจวนฉีให้เขา “มีป้ายนี้ เจ้าก็จะเข้าออกจวนฉีได้อย่างสบาย ถ้าอยากจะซ่อนเร้นใคร ในจวนฉีมีห้องว่างอีกมาก”

“ขอบคุณมาก” กุ่ยเม่ยรับป้ายมา แล้วก็มองซ่านเชียนหยวน พูดว่า “คุณหนูฉีใกล้จะเข้าวังไปพักอยู่หลายวันแล้ว ข้าจะพานางไปเก็บของเสียหน่อย”

“ไม่ต้องแล้ว เดี๋ยวข้าไปเอง” ซ่านเชียนหยวนเห็นฉีหรัวยืนข้างๆกุ่ยเม่ย ในใจก็บังเกิดความรู้สึกทนไม่ได้

“ไม่กี่วันนี้ท่านพ่อล้มป่วย นอนอยู่หลายวัน ถ้าเจ้าไป เขาต้องลุกขึ้นมาจากเตียงทำความเคารพเจ้าแน่ แล้วเจ้ายังมีเรื่องอีกมากมายที่ต้องปรึกษากับท่านอาอีกหรือเปล่า?” ตั้งใจเน้นคำว่าท่านอา แม้ว่าฉีหรัวจะอายเล็กน้อย แต่ก็จ้องมองเขาแบบใจเย็น “กุ่ยเม่ยตามข้าเข้าวัง เจ้าก็วางใจเถอะ”

ข้าจะวางใจได้อย่างไร！

ซ่านเชียนหยวนก็ได้แต่มองกุ่ยเม่ยพาฉีหรัวนั่งบนหลังม้าตัวเดียวกันจากไป ในใจรู้สึกหึงมาก

เขาก็สะบัดแขนเสื้อเข้ากระโจมไป พอเห็นซ่านจินจื๋อมองเอกสารต่างๆ อย่างนิ่งๆ แล้วก็เอามือทุบโต๊ะ พูดว่า “หรัวเอ๋อร์ไปสนิทกับกุ่ยเม่ยตอนไหน?”

“ถ้าจะโทษ ก็โทษชาติกำเนิดเจ้าเถอะ” ซ่านจินจื๋อถูกหลานถามเช่นนี้ ก็โกรธเหมือนกัน

“ชาติกำเนิดข้าเป็นเช่นไร?”

“เจ้าอยู่กับนางได้ทุกวันไหม? ตามพวกนางไปได้ทุกฝีก้าวไหม? หรือจะบอกว่าสามารถติดตามพวกนางได้ทั้งวัน โดยไม่สนใจหน้าที่ตนเอง ให้ความสำคัญกับพวกนางที่สุด?” ซ่านจินจื๋อพูดเสียงต่ำลงไปอีก

จากนั้นสองอาหลานก็ทำหน้านิ่งกันไป

เช่นนี้ กุ่ยเม่ยที่ติดตามฉีหรัวกับกู้อ้าวเวยอยู่ไม่ห่าง ก็มีเวลาอยู่กับพวกนางมากกว่าสองอาหลานนี้เสียอีก

ไอ้กุ่ยเม่ยนี่！

อาหลานทั้งสองคิดได้พร้อมกัน สักพักก็นิ่งกันไป แล้วก็คุยเรื่องสำคัญ

กุ่ยเม่ยที่กำลังควบม้าอยู่ ก็จามออกมา ฉีหรัวด้านหลังก็หัวเราะ “หรือว่าโม่ซานจะคิดถึงเจ้าแล้ว”

กุ่ยเม่ยก็เขินจนเอามือขยี้จมูก แล้วยิ้มพูดว่า “ข้ากับโม่ซานนั้นไม่เป็นอะไรมาก แต่ถ้าเข้าวังไปแล้ว เจ้าต้องระวังตัว ข้านั้นเป็นชาย ไม่อาจจะไปเพ่นพ่านในวังหลังให้มากได้ กลัวว่า เรื่องที่จะไปเยี่ยมเวยเอ๋อ ต้องรบกวนเจ้าแล้ว”

ฉีหรัวก็ตอบรับ

เดินทางกลับมายังเมืองเทียนเหยียน ฟ้าก็ใกล้สว่างแล้ว

กลับมาจวนฉีเพื่อมาเก็บเสื้อผ้าข้าวของ ก็คิดว่ากู้อ้าวเวยเข้าวังไปจะเอาเสื้อผ้าแบบไหนไปใส่ ถ้าเปลี่ยนเป็นชุดสนม แล้วถูกซ่านจินจื๋อรู้เข้า ก็คงแย่มากแน่

เมื่อ ฉีหลินรู้ว่าพี่สาวตนเองจะเข้าวัง ก็รีบมาช่วย พอเห็นเสื้อผ้าถุงใหญ่ ถุงเล็ก ก็ขำ “ท่านพี่ คิดจะเอาของพวกนี้เข้าวังหมดเลยหรือ”

“เจ้าจะรู้อะไร” ฉีหรัวก็เลยเรียกสาวรับใช้มาช่วย

ยังถามท่านพ่อเลยว่าคิดเช่นไร ก็ได้ยินฉีหลินพูดว่า “เมื่อครู่ท่านพ่อเรียกกุ่ยเม่ยเข้าไปหาแล้ว ข้าจะบอกท่านเรื่องนี้แหละ”

“ท่านพ่อเรียกกุ่ยเม่ยไปทำอะไร?” ฉีหรัวสงสัย

“บอกว่า ตอนนี้ท่านพี่สืบทอดชื่อเสียงขององค์หญิงแคว้นเอ่อตาน ต่อไปจวนฉีก็ไม่อาจจะอยู่นอกเรื่องนี้ได้แล้ว ตอนนี้กำลังคุยกันเรื่องที่องค์รัชทายาทแคว้นเอ่อตาน ที่กำลังจะมาที่นี่” ฉีหลินเอาคำที่ท่านพ่อพูดบอกออกมา