บทที่ 1009 เรื่องราวในวังหลวง

บทที่ 1009 เรื่องราวในวังหลวง

จางเหยียงซานก็ไม่ค่อยรู้เรื่อง ไม่รู้ว่าต้องทำอะไร

เขาไม่เคยมาเก็บกวาดผลของการที่กู้อ้าวเวยเอาแต่ใจไว้ ตึกเล็กน้อยและห้องหับอีกมากมายนับไม่ถ้วน เขาต้องมาจัดการทุกอย่าง ปกติหยินซี่งและเซียวเซียวก็มักจะไปๆมาๆอยู่รอบๆตัวเขา อย่าพูดถึงเรื่องรับคนเพิ่มเลย เงินในคลัง ยังต้องเอามากินมาใช้ยังจะไม่พอ

พอกู้อ้าวเวยไป ซ่านจินจื๋อก็ไม่เคยมาเลย เขาต้องจัดการเรื่องในบ้านเองทั้งหมด

ตอนนี้ยังไม่เจอซ่านจินจื๋อ เพียงแต่ส่งคนมาเก็บกวาดแค่สิบกว่าคน ต่อมาป้ายสัญลักษณ์ของท่านอ๋องถูกส่งมาให้เขา ให้เขาเข้าวังไปช่วยดูแลกู้อ้าวเวย เขาโกรธจนเตะโต๊ะพัง แล้วหน้าบึ้งเข้าวัง ทำให้พวกขันทีนางในต้องถอยหลังไปเพราะความกลัว

“ใต้เท้าจาง ท่านเป็นผู้ชาย ทั้งยังไม่มีที่มาของตัวตนที่แน่ชัด เกรงว่าหลังจากประตูวังลงกลอนแล้ว พวกเราจะต้องจากไป กลางวันจะเดินไปไหนต้องระวังตัว” ขันทีด้านข้างรู้ว่าเจ้านายของเขาเป็นแค่อ๋องจิ้ง ไม่รู้ที่มาที่ไปอย่างแน่นอน ทั้งยังไม่รู้ระเบียบในวัง กลัวว่าจะก่อเรื่องอะไรขึ้นมา

“ข้ารู้ดี กงกงบอกข้ามาว่านางอยู่ที่ไหนก็พอแล้ว” จางเหยียงซานไม่พอใจ แต่ละคำพูดมีแต่ความไม่พอใจ

ขันทีคนนั้นก็ลำบากใจ “ฮ่องเต้ยังไม่ได้รับสั่ง ต้องให้พวกเรารอสักระยะ”

ดีจริงเลย เรียกเขามา แต่ยังไม่ให้เขาเข้าพบใคร

ขันทีพาเขาไปพักยังที่ศาลาที่ไม่ค่อยมีนางสนมเดินผ่าน อีกสองแยกก็จะเป็นวังเย็นที่ไม่มีใครเข้าไป พอจางเหยียงซานนั่งลง แล้วก็เห็นเหม่ยเหริน(ตำแหน่งของพระสนม)อายุ17-18ถูกลากไปยังวังเย็น ร้องตะโกนว่า “เจ้าจะต้องได้รับกรรม！ หัวใจของฮ่องเต้ ไม่ใช่ใครจะครอบครองได้ง่ายๆ”

พวกขันทีเปลี่ยนสีหน้า คนดูแลพวกนั้นก็ตบสั่งสอนพวกนาง แล้วก็มองมายังที่ศาลา ว่ามีชายที่ไม่รู้จักเข้ามา แล้วก็รีบดุด่าเหม่ยเหรินนั้นว่า “หลี่เหม่ยเหรินต้องระวังคำพูดด้วย ถ้ามีคนได้ยินเข้า เกรงว่าครอบครัวตระกูลเจ้าจะ.........”

พูดเช่นนั้น ก็เหมือนเป็นการขู่

เหม่ยเหรินพวกนั้นก็กัดฟัน แล้วก็ถูกลากไป เข้าไปยังวังเย็นที่รกร้าง

จางเหยียงซานก็รินน้ำชา พร้อมส่ายหัว

ในวังมีแต่คนระวังตัว แม้แต่คนแปลกหน้าอย่างเขา ก็ต้องระวัง

เดิมทีอยากจะรอ แต่ก็เห็นความงามพุ่งเข้ามาหา เห็นสนมแต่งตัวจัดจ้านเดินเข้ามา ก็มองจางเหยียงซาน แล้วก็พูดว่า “เจ้าก็คือลูกศิษย์ของหมอเทวดาคนนั้นใช่ไหม?”

“ใช่แล้ว” จางเหยียงซานทำหน้านิ่ง เพราะเอาแต่เรียนหมอ ไม่เคยผ่านผู้หญิง ตอนนี้อารมณ์ก็เลยปกติ

สายตาของเหม่ยเหรินนั้นกวาดมาเป็นความร้าย มือที่ถือพัดอยู่ก็กำแน่นขึ้น แล้วก็แกล้งไอออกมา จากนั้นตั้งใจกระชับเสื้อผ้า แล้วปล่อยแขนลงข้างตัว พร้อมพูดว่า “หลี่เหม่ยเหรินวางยาพิษทำร้ายข้า เดิมทีอยากจะให้แม่นางหมอเทวดาคนนั้นมาช่วย แต่ไปเชิญมาไม่ได้ ให้คุกเข่ารออยู่เป็นวัน เจ้าบอกหน่อยสิ คนในวังนี้ไม่มีความรู้สึกอะไรจริงๆ ใช่ไหม?”

เหม่ยเหรินถอนหายใจ หางตาเริ่มแดง เหมือนว่าจะร้องไห้

ปกติจางเหยียงซานเป็นแต่หมอ แต่ก็มีนิสัยอบอุ่น แล้วก็พูดนุ่มๆว่า “จางเหยียงซานต้องขอโทษแทนท่านอาจารย์มา ณ ที่นี้ด้วย แต่ตอนนี้ท่านอาจารย์ต้องทำงานให้ฮ่องเต้ จะช่วยได้หรือไม่นั้น เกรงว่าจะต้องฟังรับสั่งของฮ่องเต้ก่อน ท่านก็อย่าได้โมโหเลย”

เป็นเจ้านายที่เข้าข้างลูกน้องจริง

เหม่ยเหรินไม่เผยสีหน้า แต่ก้มหน้าลงไป แล้วยื่นข้อมือออกไป “เช่นนั้น ลูกศิษย์หมอเทวดาอย่างเจ้า ก็ช่วยตรวจชีพจรข้าก็แล้วกันดีไหม?”

จางเหยียงซานอยากจะปฏิเสธ แต่หญิงงามคนนั้นก็ถอยหลังออกไปเองสามก้าว แล้วล้มลงที่พื้น

น้ำตาไหลลงมา พร้อมจับกระชับเสื้อผ้าร้องไห้ออกมา “มีใครอยู่บ้าง！”