บทที่ 1010 เชื่อมั่น

บทที่ 1010 เชื่อมั่น

จางเหยียงซานคิดไม่ถึงว่า คนในวังจะมองว่ากู้อ้าวเวยเป็นตัวแทนอันเป็นที่รักของฮ่องเต้

แล้วมองซ่านจินจื๋อที่เต็มไปด้วยความโกรธ จางเหยียงซานก็นึกถึงภาพที่เขาโกรธเมื่อครู่ เหมือนกำลังถูกมือบีบคออยู่ หายใจลำบากมาก ขาทั้งสองข้างอ่อนแรง ก้าวขาไม่ออก

นี่สิถึงจะเป็นอ๋องจิ้งที่ไม่มีใครกล้ามองหน้าตรงๆ ในตอนนั้น

กลืนน้ำลาย ถึงแม้ปกติแล้วจางเหยียงซานจะกล้าบ่นกู้อ้าวเวยต่อหน้าสายตาของซ่านจินจื๋อ แต่ตอนนี้กลับกลัวไปหมด “ท่านอ๋องจิ้ง เรื่องวันนี้เป็นเพราะข้า........”

“ไม่เกี่ยวกับเจ้า！” ซ่านจินจื๋อโกรธจนหันหัวไป พูดตัดบทจางเหยียงซานเสียอย่างนั้น

จางเหยียงซานก็ได้แต่หุบปาก วันนี้ยังไม่ได้พบกู้อ้าวเวย ก็มาหาเรื่องคนที่ไม่ควรยุ่งเสียแล้ว และได้ยินเรื่องที่ไม่ควรได้ยินอีก

ซ่านจินจื๋อไม่ได้โมโหเช่นนี้หลายเดือนแล้ว เนื่องจากกู้อ้าวเวยมักจะปลอบเขาอยู่ข้างๆ วันนี้โกรธเพราะคำพูดไม่กี่คำ แม้แต่กำลังภายในก็ควบคุมไม่อยู่ เหมือนจะปลดปล่อยออกมาจริงๆ

หลังจากเก็บกำลังภายในไปแล้ว ซ่านจินจื๋อก็เก็บสายตาอำมหิต แล้วหันไปมองขันที “เอาเขาไปส่งที่โรงหมอหลวงแล้วกัน”

“รับทราบ ท่านอ๋องจิ้ง ตำหนักของท่านได้เตรียมเรียบร้อยแล้ว จะให้หานางในมารับใช้ไหม ......” ขันทีกำลังจะเตรียมพวกนางมาคอยรับใช้ แต่เห็นซ่านจินจื๋อได้ยินคำว่านางใน แล้วสีหน้าก็เปลี่ยน ก็เลยรีบอธิบายว่า “ให้พวกขันทีไปรับใช้”

ซ่านจินจื๋อก็มีสีหน้าปกติขึ้น แล้วสะบัดแขนเสื้อจากไป “ข้าจะไปพบฮ่องเต้ มีเรื่องด่วน”

ไม่นาน หวางกงกงทราบเรื่องก็รีบมา “ฮ่องเต้เรียกพบท่านที่ห้องหนังสือ”

แล้วก็ตั้งใจมองซ่านจินจื๋อ หวางกงกงก็ตกใจอีก

จะมีใครมีตาแต่ไร้แววมาหาเรื่องกับเทพแห่งกาฬโรคอย่างเขาอีก?

ซ่านจินจื๋อมาถึงยังห้องหนังสือ เห็นพี่ชายตนเองแย่ลงไปนิดหน่อย ชุดมังกรใหญ่ๆก็เหมือนจะใส่ลงไปขนาบตัวอยู่อย่างนั้น สีหน้าซีดเซียว ขอบตาเขียวคล้ำ ดวงตาก็ฝ้าขาวไปมาก

ซ่านต้วนโฉงก็มองซ่านจินจื๋อ

น้องชายที่อายุห่างกับเขามาก ตอนนี้โตมากแล้ว แต่ก็ยังเหมือนเดิม ตาเป็นประกาย คิ้วแหลม สายตายังคงดูลึกซึ้งดังเดิม แต่ความโอหังดั่งก่อนกลับมาอีกครั้ง ทำให้เขาคิดถึงเรื่องอดีต

ซ่านจินจื๋อก็ทำความเคารพแล้วนั่งลง ซ่านต้วนโฉงก็สั่งให้คนอื่นออกไป แม้แต่องครักษ์บนขื่อหลังคา

พอเอ่ยปาก ก็ไม่มีความรู้สึกเป็นพี่น้องแล้ว

“อ๋องจิ้งตั้งกองทัพอยู่นอกเมืองเทียนเหยียน กดดันทั้งนอกใน ก็เพื่อผู้หญิงคนเดียวหรือ?” ซ่านต้วนโฉงเอาจดหมายลับนั้นตีลงไปที่โต๊ะ แล้วก็มีฎีกาที่พวกขุนนางเกลี้ยกล่อมมาด้วย บอกว่าที่ซ่านจินจื๋อทำครั้งนี้ก็เพื่อกำจัดพวกกบฏต่างๆ ก็เลยไม่ได้ทำให้เรื่องมันวุ่นวายไปมากกว่านี้

แต่สองพี่น้องต่างก็รู้ดี

ซ่านจินจื๋อมองไป แล้วพูดเสียงแหบว่า “ท่านพี่น่าจะจำนิสัยของน้องชายคนนี้ได้”

“สัตว์ป่าที่แม้แต่กู้อ้าวเวยก็ยังควบคุมไม่ได้นะหรือ?” ซ่านต้วนโฉงหัวเราะเย็น “เจ้าอดที่จะมาแทนที่ข้าไม่ได้แล้วหรือ? ตอนแรกก็เอาท่านแม่ไปซ่อนไว้ในตำหนัก ตอนนี้จะใช้กำลังทหารก่อกบฏอีกอย่างนั้นหรือ?”

เป็นประโยคปกติ ไม่ได้รับรู้ถึงความโกรธ

ซ่านจินจื๋อมองพี่ชายตนเองไม่ออกเป็นครั้งแรก

ตอนเด็กๆ ท่านพี่ต้องการแค่ความสงบของแม่ลูก หลังจากที่ท่านพี่เกิดมา ท่านพี่ต้องการแค่เติบโตอย่างปลอดภัย จากนั้นก็ได้ใช้ชีวิตกับคนรัก พอท่านพี่ได้ครองราชย์ ก็ต้องการให้บ้านเมืองสงบสุข เข้มแข็งยิ่งใหญ่