บทที่ 1059 ชอบความเผด็จการของท่าน

บทที่ 1059 ชอบความเผด็จการของท่าน

พิษที่เหลืออยู่ยังไม่ปรากฏชัด แต่ร่างกายกลับไม่สามารถต้านยาที่เกินความจำเป็นใดๆ ไว้ได้

กู้อ้าวเวยเอนตัวลงนอนบนเตียงเงียบๆ ถึงขั้นไม่รู้ว่าตนอยู่ที่ใดไปชั่วขณะ วันนี้เป็นวันอะไร ยามนี้ยามใดแล้ว มีเพียงความทรงจำว้าวุ่นยุ่งเหยิงกองพะเนินอยู่ในสมองลึกๆ นางกลับคร้านจะจัดระเบียบ

ทุกอย่างรอบด้านล้วนเงียบจนน่ากลัว มีเพียงสายลมยะเยือกในหน้าหนาวที่ลอดผ่านช่องเข้ามาในห้องส่งเสียงหวีดหวิว

หดตัวกลับเข้าไปใต้ผ้าห่ม กลับถูกมือข้างหนึ่งดึงคอเสื้อด้านหลังออกมา

“ฝังตัวเข้าไปอีกแล้วจะหายใจออกอย่างไรกัน” เสียงของซ่านจินจื๋อเจือความจนปัญญาหลายส่วน ลูบไล้พวงแก้มของนางด้วยดวงตาเปี่ยมความกังวล “ลุกขึ้นมากินอะไรหน่อยแล้วค่อยนอนต่อ”

ไหล่กว้างของชายหนุ่มบดบังพื้นที่ว่างทั้งห้อง

กู้อ้าวเวยกลับหัวเราะ “ท่านเห็นข้าเป็นแจกันดอกไม้อีกแล้ว ไหนเลยจะเปราะบางขนาดนั้น ท่านพูดจาอ่อนหวานกับข้าเพียงนี้ ข้ายังคิดว่าคนอื่นปลอมตัวมาเสียอีก”

ใครจะคิดว่าน้ำเสียงเพิ่งสิ้นสุด มือซ่านจินจื๋อก็ชะงักค้างหลายส่วน ถามว่า “เมื่อก่อนข้าพูดจาไม่อ่อนโยนหรือ”

“อาจเป็นเพราะพวกเรามักทะเลาะกันบ่อยๆ กระมัง นับประสาอะไรที่ข้ากับท่านตั้งท่าเป็นปฏิปักษ์กัน มักบีบบังคับกันอยู่เรื่อย เมื่อครั้นน้ำเสียงอ่อนโยน ไหนเลยจะเป็นที่ยอมรับของอีกฝ่ายกัน”

กู้อ้าวเวยในยามนี้สมองปลอดโปร่ง ดูเหมือนจะยังจำเรื่องราวไร้สาระก่อนหลับไปไม่ได้

จนกระทั่งยามที่ตนตะกายขึ้นมา ชายหนุ่มตรงหน้าก็ยื่นมือมาให้ อุ้มนางขึ้นโดยตรง และวางลงบนเตียงอย่างแช่มช้า ยัดหมอนใบหนึ่งไว้ด้านหลังนาง

“วันหน้าข้าจะยอมเจ้าทั้งนั้น ดีหรือไม่” เสียงของซ่านจินจื๋อยิ่งนุ่มนวลขึ้นไปอีก

กลับชวนให้กู้อ้าวเวยขนลุกขนชันโดยไร้สาเหตุ ดูเหมือนไม่เข้าใจอ๋องจิ้งคนที่อยู่ตรงหน้านี้ ได้แต่กำผ้าห่มมองดูเขาไปยกสำรับอาหารมาวางข้างเตียงด้วยตัวเอง ตักซุปกระดูกหมูป้อนเข้าปากนาง

“ข้ากินเองได้”

“เจ้าไม่มีแรง ให้ข้าทำดีกว่า” ซ่านจินจื๋อส่งช้อนเข้าไปด้านในอย่างเอาอกเอาใจ

สีหน้ากู้อ้าวเวยอักอ่วน แต่ก็ยังดื่มซุปกระดูกหมูลงไปอยู่ดี จนกระทั่งเห็นก้นชาม นางก็เริ่มมีเรี่ยวแรงขึ้นมาแล้ว “พิธีแต่งงานของฉีหรัว สถานการณ์เป็นอย่างไร...”

“พวกนางทุกคนสบายดี” ยามนี้ซ่านจินจื๋อจึงตัดบทนางอย่างบีบบังคับน้อยๆ หมายจะป้อนนางทานอาหารด้วยสายตาอึมครึม “เรื่องเมื่อวาน เจ้าจำไม่ได้หมดเลยหรือ”

กู้อ้าวเวยแข็งทื่ออยู่กับที่ในบัดดล ความทรงจำเลือนรางเหล่านั้นดูคล้ายจะมึนเมาเกินไป จดจำบางอย่างได้เลาๆ

ขณะที่นางนึกขึ้นได้ว่าตนเองพูดอะไรออกไปบ้างอย่างเหม่อลอย บัดนั้นสีหน้าก็ซีดขาว คว้าหมับเข้าที่ข้อมือซ่านจินจื๋ออย่างร้อนรน กับข้าวร่วงลงจากชาม กลิ้งขลุกๆ ไหลราดลงบนพื้นและข้างเตียง

กู้อ้าวเวยอ้าปากพะงาบๆ กลับไม่รู้ว่าตนสามารถพูดอะไรกับซ่านจินจื๋อได้

บางทีหากไม่ใช่เพราะพิษที่เหลืออยู่ในร่างกายยังไม่ปรากฏชัด นางจักต้องไม่อาจบอกซ่านจินจื๋อและพ่อแม่แม้แต่คำเดียวอย่างแน่นอน

โม่ซานพูดถูก แต่ไรมานางไม่เคยถามซ่านจินจื๋อมาก่อนเลยว่าต้องการหรือไม่

“เจ้าตบหน้าหนึ่งทีนั้นถูกต้องแล้ว หากเมื่อก่อนข้าไม่ได้ทำเรื่องพวกนั้นทำร้ายเจ้าจนบาดเจ็บ ทำให้เจ้าปวดใจ ยามนี้เจ้าก็คงไม่ต้องประคับประคองเอาไว้เพียงลำพัง ไม่เคยบอกสิ่งที่เจ้าคิดอยู่ในใจให้ข้าฟังเลยสักนิด”

ซ่านจินจื๋อชิงเอ่ยปากก่อนหนึ่งก้าว วางช้อนลงแล้วกุมมืออันสั่นระริกของนาง

ราวกับหากเขารู้ตั้งแต่แรกถึงความรู้สึกผูกพันลึกซึ้งที่ตนมาต่อนาง จะปฏิบัติกับนางเป็นอย่างดี

แม้ว่าเขาจะเห็นแก่ความรับผิดชอบไม่อาจทอดทิ้งซูพ่านเอ๋อ แต่ก็จะไม่ผูกปมสงสัยไปเสียหมดจนทำให้นางถูกคนคุมขังรังแก

ราวกับหากรู้แต่แรกว่าเขาสามารถยืนหยัดอยู่เคียงข้างนางได้ บางทียามนี้นางคงไม่ต้องปฏิบัติต่อตนอย่างระแวดระวังตัว

ราวกับหากเขาสามารถตัดสินใจได้เองเร็วกว่านี้หน่อย มิใช่เอาแต่ฟังคำพูดผู้อื่น จนบ่มเคราะห์กรรมข่มขืนในปัจจุบัน

ทุกสิ่งทุกอย่าง เป็นวัฏจักรเวรกรรม