บทที่ 1061 กลับมาอีกครั้ง

บทที่ 1061 กลับมาอีกครั้ง

ซ่านจินจื๋อนั่งอยู่ข้างเตียงเงียบๆไม่พูดอะไร

โม่ซานเห็นพี่ชายที่อยู่ด้านนอกประตูพยายามขยิบตา จึงรีบผลักกุ่ยเม่ยกับจางเหยียงซานแล้วก็พากันออกไป

ส่วนคนที่นอนอยู่บนเตียง กู้อ้าวเวยรู้สึกได้ถึงอะไรที่แตกต่าง ข้อมือของนางถูกจับไว้ด้วยนิ้วมือที่หนา จมูกเต็มไปด้วยกลิ่นขี้เถ้าจากชายคนหนึ่ง จนทนไม่ไหวต้องปิดจมูกปิดปากของตนเองแล้วก็หันไปมองดู

“ไฟป่ายังไม่ถูกดับหรือ? ทำไมกลิ่นขี้เถ้าถึงได้แรงจนสำลักขนาดนี้”

มือข้างนั้นค่อยๆออกห่าง ซ่านจินจื๋อถอดเสื้อคลุมตัวนอกที่เปื้อนไปด้วยขี้เถ้าออก โยนไปตรงที่แขวนด้านข้าง แล้วก็ไปหยิบเสื้อคลุมในห้องมาคลุมไหล่ หลังจากนั้นก็กลับมานั่งเหมือนเดิม

กลับถูกกู้อ้าวเวยดึงแขนเข้ามาแนบกาย มืออีกข้างหนึ่งยันอยู่บนเตียง มองดูผู้หญิงบนเตียงอย่างยิ้มแย้ม

“คิดถึงข้าขนาดนี้เลยหรือ?” มือข้างหนึ่งของซ่านจินจื๋อบีบปลายจมูกของกู้อ้าวเวย แล้วพูดว่า “อีกไม่กี่วันจะหาที่อยู่ที่ดีให้กับเจ้า เอาเจ้าไปขังไว้ที่นั่น แล้วก็ไม่ให้ใครรู้สักคน”

หลังจากที่พูดเสร็จแล้ว ความครอบงำและความชั่วร้ายที่อยู่ในกระดูกซ่านจินจื๋อก็พรั่งพรูออกมาเช่นกัน

หากนางถูกกักขังจากคนรักที่มีแต่เรื่องวุ่นวายไม่หยุด ไว้ในสถานที่ที่มีแต่ตนเองที่รู้ ได้คุยเรื่องเรื่อยเปื่อยกับนางทุกวัน ต่อให้เป็นในคุกมืดมิดก็ไม่เป็นไร

“นี่ถึงเป็นความคิดภายในใจที่แท้จริงของเจ้าล่ะสิ” กู้อ้าวเวยเพียงอมยิ้ม เกาะแขนกับไหล่ของเขาแล้วก็พยายามลุกขึ้นมา ผ้าไหมสีเขียวโปร่งกองอยู่ด้านหลัง ลำคอขาวผ่องยืดขึ้นเผยให้เห็นเต็มตา มีเพียงเสื้อผ้าที่ยุ่งเหยิงซุกอยู่ตรงลำคอของเขา มือทั้งสองข้างออกแรงดึงผู้ชายล้มลงมานอนด้วยกันบนเตียง

สาวงามอยู่ในอ้อมอก ซ่านจินจื๋อกลับแค่นอนอยู่ข้างกายนาง ยันกายไว้เพื่อไม่ทับตัวนาง ส่วนมืออีกข้างหนึ่งกอดเอวของนางไว้ แล้วก็พูดด้วยเสียงดังว่า “ร้านยาเหย้ากับวิหารเฟิ่งหมิงของเจ้าถูกไฟไหม้หมดแล้ว สองวันนี้ข้าปิดปากไม่พูดอะไร แต่ว่าเดินทางมาหลายวัน ช่วงนี้ขอพักร่างกายอยู่ข้างกายเจ้า ดีไหม?”

เมื่อฟังเขาพูดแล้ว กู้อ้าวเวยค่อยคิดขึ้นมาได้ในทันที

“นี่เจ้ากำลังให้พวกเขาไปเดาว่า ข้าอยู่ที่ไหนกันแน่?”

“ความหมายประมาณนั้น แต่ว่าข้าไม่ได้พูดอะไรมาก พวกเขาก็น่าจะสามารถเดาได้อยู่บ้าง?” ซ่านจินจื๋ออมยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ นิ้วมือวางอยู่บนเอวบางของนาง แล้วก็พูดว่า “นอนไปหลายวัน ผอมลงอีกแล้ว”

“ข้ายังไม่รู้เลยว่าตนเองนอนไปกี่วัน เมื่อกี้ตื่นขึ้นมา ก็ถูกกุ่ยเม่ยกับจางเหยียงซานต่างก็ตำหนิ น่าน้อยใจมากเลย” กู้อ้าวเวยเบ้ปาก ในระหว่างที่พูดก็แฝงไปด้วยรอยยิ้ม นิ้วมือคว้าจับชายเสื้อของซ่านจินจื๋อ แล้วก็ยิ้มพูดขึ้นว่า “หากข้าไม่อยู่แล้ว แผนการของเจ้าพวกนี้ คงได้แค่พูดกับเฉิงซานเท่านั้น?”

“หากพูดจาแบบนี้อีก จะทำให้เจ้าลงจากเตียงไม่ได้จริงๆ แล้วก็ให้เจ้ามีลูกให้กับข้าอีก” ซ่านจินจื๋อทับตรงเอวของนางอย่างโมโห ทำให้คนที่อยู่ในอ้อมอกหวาดกลัวจนหดตัวไปอยู่ด้านข้าง สีหน้าค่อยอ่อนลงแล้วก็พูดว่า “ฝีมือการแพทย์ของเจ้าล้ำเลิศ หากไม่สามารถช่วยชีวิตตัวเองได้ ยังจะเป็นหมอไปทำไม?”

กู้อ้าวเวยกลับโกรธ มือตีตรงต้นคอของเขาแล้วพูดว่า “มีหมอที่ไหนที่รักษาตนเอง”

“งั้นก็เพราะฝีมือเจ้าไม่ล้ำเลิศ”

“ข้าจะโกรธแล้วนะ” กู้อ้าวเวยลุกขึ้นคิดจะลงมือ

ซ่านจินจื๋อหัวเราะแล้วก็ให้นางทุบอยู่หลายที แต่แล้วก็เห็นใจที่กำปั้นของนางไม่มีแรง จึงหาช่องว่างรวบตัวนางไว้ แล้วใช้เสื้อคลุมห่อตัวนางแล้วกอดไว้

“ข้าเริ่มหิวแล้ว ทานอะไรด้วยกันหน่อยไหม?”

“ถ้าอยากทานหมาโผโต้วฝุ (เต้าหู้ผัดซอสเสฉวน)” ขาทั้งสองข้างของกู้อ้าวเวยฟาดวางอยู่บนขาของเขาอย่างเอาแต่ใจ แล้วก็ทุบเขาเบาๆสองที

เหมือนกับโดนแมวข่วน จักจี้หัวใจ