บทที่ 1070 ใช้เลือดรักษา

บทที่ 1070 ใช้เลือดรักษา

เล่นกันหัวเราะกัน ซ่านจินจื๋อจำไม่ได้แล้วว่าเคยมีชีวิตที่สบายอกสบายใจเช่นนี้

ไก่ขันตอนรุ่งอรุณที่ทำให้คนอยากที่จะใช้เวลาในการนอนอย่างมีความสุข เขาโยนเสี่ยวฮัวแมวสองตัวที่ตื่นขึ้นมาปลุกลงจากเตียงไปอย่างช่วยไม่ได้ ตัวแมวอ่อนโยน ตกลงพื้นอย่างไม่มีเสียง เพียงแค่หันกลับมาร้องใส่ซ่านจินจื๋ออย่างโกรธเคือง จากนั้นก็ตามเสียงไก่ไปข่วนประตู

หงเซียวที่อยู่ด้านนอกประตูได้ยิน จึงเปิดประตูออก อุ้มแมวสองตัวที่ไม่มีหัวคิดนั้นออกมา

ส่วนซ่านจินจื๋อก็เอามือสองข้างปิดหูทั้งคู่ของกู้อ้าวเวยไว้

เพื่อให้นางไม่ถูกปลุกให้ตื่น คงเพราะทั้งสองคนหยอกล้อกันจนถึงเที่ยงคืน กู้อ้าวเวยอยากที่จะนวดเขาไปทั้งตัว แต่เขากลับกังวลไม่กล้าทำ ในที่สุดเขาก็ถูกยัดลงใต้ผ้าห่มเพื่อนอนหลับอย่างเชื่อฟัง

ใบหน้างดงามนั้นไม่ได้เห็นร่องรอยแก่ตามอายุ เพียงแค่เบ้าตาที่จมลงนัยน์ตาสีฟ้าดำนั้นแลดูน่ารักมาก

“หากเป็นแบบนี้ไปได้ตลอดก็คงดี”

ซ่านจินจื๋ออดไม่ได้ที่จะพูดพึมพำขึ้นมาเอง ดวงตาที่มักจะเต็มไปด้วยความเป็นศัตรูเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

เขาไม่ค่อยได้ทำให้กู้อ้าวเวยมีความสุข และไม่เคยพานางไปเที่ยวท่องโลก

แต่นางกลับต่อสู้กับชีวิตและความตายมานานหลายปี อย่างเจ็บปวดทรมาน

จูบที่หน้าผากของนางเหมือนดั่งแมลงปอแตะน้ำ แต่คิดไม่ถึงว่าขนตายาวนั้นจะสั่นไหว ดวงตาคู่นั้นลืมขึ้นอย่างสะลืมสะลือ สักพักก็มองไม่ออกว่าเป็นใบหน้าของซ่านจินจื๋อ แต่สองมือกลับโอบเบาๆ โอบมาแนบอก ยังเอาหัวของเขาซบตรงซอกคอของตน

“นอน” น้ำเสียงที่เพิ่งตื่นนั้นหม่นหมองและเต็มไปด้วยเสมหะ แฝงไปด้วยเสียงแหบ

ฟังน้ำเสียงคำสั่งของกู้อ้าวเวยนี้แล้ว ซ่านจินจื๋อไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี แล้วก็หาตำแหน่งที่ไม่นอนทับโดนงาน แล้วก็นอนหลับไปภายใต้การปกป้องของกู้อ้าวเวย

กู้อ้าวเวยกลับเห็นว่าเป็นเซียวเซียวที่ซน หรือหยินซี่งอ่อนโยน

ถึงขั้นยกมือลูบท้ายทอยของซ่านจินจื๋อ กระซิบพูดขึ้นว่า “ข้าอยู่นี่ นอนเถอะ”

พูดเสร็จ แล้วก็แต่ตรงติ่งหัวของเขา เอนกายเล็กน้อยแล้วกอดเขาไว้ทั้งตัว ซ่านจินจื๋อสูดดมกลิ่นหอมยาสมุนไพรอันน้อยนิดนั้น แล้วก็นอนหลับไป

รอเมื่อดวงอาทิตย์ขึ้นสูงเท่าเสาไม้ไผ่สามต้น ด้านนอกประตูก็วุ่นวายกันอย่างโกลาหล

หงเซียวขวางอยู่หน้าประตู พูดกับกุ่ยเม่ยกับโม่ซานที่มาอย่างฮึกเหิมว่า “ท่านอ๋องกับคุณนมใหญ่ยังไม่ตื่น ใต้เท้ากุ่ยเม่ยกับคุณหนูโม่ซาน เข้าไปแล้วก็ไม่มีประโยชน์”

“พูดแบบนี้มาตั้งแต่เมื่อคืนวานแล้ว แต่เมื่อคืนพวกเขายังหยอกหัวเราะกันไม่ดื่มไม่ทาน ตอนนี้ก็ผ่านไปแล้วเจ็ด แปดชั่วโมง ไม่ดื่มไม่ทานเพราะอยากเป็นเทวดาหรือ?”

ด้านหลังโม่ซานแบกดาบเล่มยาวไว้ ในมือกลับถือกล่องอาหารที่ประณีตงดงาม สีหน้าไม่เป็นมิตร

เขาก็แค่เล่าเรื่องที่ตนกับกู้อ้าวเวยกู้ซวงคุยกันให้ฟัง กลับท่านพี่ดุด่าแล้วสั่งให้มาส่งอาหาร ใครจะไปคิดว่าสองคนที่ไม่รู้จักหนักเบากลับนอนกอดมั่วกันอยู่บนเตียง

เสียแรงที่ก่อนหน้านี้นางยังอุตส่าห์เป็นห่วงกู้อ้าวเวย

แต่กุ่ยเม่ยกลับเป็นปกติหน่อย ไออยู่หลายทีพร้อมพูดว่า “กอดรัดกันตอนกลางวัน ไม่เป็นผลดีต่อร่างกายกู้อ้าวเวย”

ไม่รอให้หงเซียวตอบ ก็ได้ยินเสียงกู้อ้าวเวยดังมาจากข้างใน

“ข้าไม่ได้กอดรัดกันตอนกลางวัน”

ด้านนอกประตูเงียบสงบทันที หลังจากนั้นสักพัก ค่อยเห็นกู้อ้าวเวยรีบสวมเสื้อคลุม เหยียบบนรองเท้าแล้วก็ก้าวเดินออกมา หรี่ตาลงเล็กน้อยเมื่อเห็นแสงแดดต้นฤดูหนาว

ซ่านจินจื๋อที่รีบตามมาอยู่ด้านหลังยกมือช่วยนางปิดตาไว้ โอบกอดนางมาแนบกายแล้วก็พาเข้าไป