บทที่ 1072 ยืนในตำแหน่งที่ไม่แพ้

บทที่ 1072 ยืนในตำแหน่งที่ไม่แพ้

นั่งลงที่เบาะ ขัดสมาธิสวดมนต์

มีพุทธศาสนิกชนมากมายที่น้อมฟังพระธรรมคำสอน แต่ที่แห่งนี้มีเพียงผู้นับถือเพียงคนเดียว

กู้อ้าวเวยก้าวเข้ามาเขตพำนักของไทเฮาโดยไม่มีใครมาขวางไว้ ต้นไม้ใบหญ้าทั้งสองข้างไม่ได้ถูกตัดแต่ง แต่ด้านนอกประตูกลับมีองครักษ์หลบซ่อนตัวอยู่ในความมืด ไม่ให้คนด้านในออกไปด้านนอก และไม่ให้คนด้านนอกเข้าใกล้

ที่เห็นครั้งแรก ไทเฮาเป็นแม่ที่จิตใจดี แต่นางค่อยๆ มองออก คนที่สามารถจัดการเรื่องมากมายได้ดีกว่าฮ่องเต้ มีเพียงตำแหน่งไทเฮา จากนั้น นางก็ค่อยๆ มองไทเฮาเป็นนางสนมในวังหลังที่มีแผนการยากแท้จะหยั่งถึง ถึงขนาดไม่พูดถึงว่านางจะเป็นแม่ของซ่านจินจื๋อ

หลังจากที่คุยกันที่อารามไป๋หม่า นางก็รู้ได้ว่าไทเฮาต้องลงทุนไปเท่าไร เพื่อตำแหน่งนี้

ยืนนิ่งที่ประตูมองดูพระพุทธรูปองค์นั้น กู้อ้าวเวยก้มหน้าประนมมือ

ไทเฮาที่กำลังสวดมนต์อยู่ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าจากทางด้านหลังเงียบลง และก็ได้หยุดการสวดมนต์ลง แต่ไม่ได้หันกลับไป เพียงแต่รอคนด้านหลังเอ่ยคำพูดที่อยากจะพูด

“ไม่ได้พบกันนานเลยนะ”

กู้อ้าวเวยยกมือห้ามกุ่ยเม่ยที่อยู่ด้านข้าง แต่ตนก็ได้แต่ยืนที่ข้างประตู

“เสียมารยาท ตอนนี้เจ้าเป็นภรรยาของซ่านจินจื๋อแล้ว ยังจะ......”

“ไม่ว่าข้าจะเป็นภรรยาของใคร ที่มาวันนี้ ไม่ได้มาเพื่อเรื่องส่วนตัว และจะไม่สนใจความสัมพันธ์ส่วนตัว” พูดจบ กู้อ้าวเวยก็ตัดสินใจ ค่อยๆ เดินเข้าไปข้างใน และนั่งลงบนเบาะด้านข้าง จุดธูปขอพร เช่นเดียวกัน

ในตอนนั้นเอง ไทเฮาก็หันหน้าไปมองนาง

นางผอมลงไปไม่น้อย แก้มตอบลงไปเล็กน้อย เสมือนคนที่กำลังจะตาย

“เจ้าจะทำอะไรกันแน่?” ตอนที่นางกำลังขอพร ไทเฮาก็อดใจถามไม่ได้

“ตงฟางซวนเอ๋อบอกว่า มีเพียงปล่อยเจ้าไป เรื่องทั้งหมดถึงจะมีโอกาสพลิกสถานการณ์” กู้อ้าวเวยค่อยๆ ลืมตาขึ้น แขนสองข้างวางลงหัวเข่าเบาๆ น้ำเสียงยังคงนุ่มนวล “ข้าไม่รู้ว่าจะโอกาสพลิกสถานการณ์ และข้าก็สงสัย ว่าท่านและหยูนซีมีความสัมพันธ์อะไรกันแน่”

“หรือว่าเจ้าเป็นเผ่าเดียวกับหยูนซีไม่ใช่หรือ?”

“เป็นเผ่าเดียวกันแล้วอย่างไร ข้าก็เป็นคนแคว้นชางหลานเช่นเดียวกับท่าน ท่านก็ไม่ได้จะไว้ชีวิตข้า?” กู้อ้าวเวยดึงคิ้วสูง “ที่มาครั้งนี้ ข้าไม่ได้มาพูดเรื่องข้อตกลงกับเจ้า แต่มาจัดการให้เจ้ายอมจำนนเสียต่างหาก”

“น่าขำสิ้นดี เจ้าอย่าหวังว่าจะได้อะไรไปจากปากข้า......” ลำคอของไทเฮาเผยเสียงหัวเราะออกมา แต่มือที่ถือลูกประคำอยู่ก็สั่นระริก

“เช่นนั้นข้าก็สามารถให้ซ่านจินจื๋อไปกระจายข่าวลับหลังเจ้าได้” ในแขนเสื้อกู้อ้าวเวยมีขวดหยกไหลออกมา จับเล่นอยู่ในมือ “ลองเดาสิว่าถ้าข้าตายในเงื้อมมือเจ้า เขาจะทำเช่นไร? บางทีเขาอาจจะไม่ฆ่าท่าน แต่ท่านก็จะได้ไปอยู่เป็นเพื่อนตงฟางซวนเอ๋อในคุก”

“เผ่าพวกเจ้าจะทำร้ายพวกเราไปถึงตอนไหน！”

ไทเฮาหลบสายตาแล้วลุกขึ้นจากเบาะ ร่างกายโซเซเล็กน้อย จากนั้นก็พยุงโต๊ะตั้งตัวขึ้นได้

ภายใต้ควันธูปที่ลอยฟุ้ง กู้อ้าวเวยเงยหน้ามองนาง “ข้าก็แค่อยากให้ซ่านจินจื๋อได้เห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของเจ้าก็เท่านั้น”

“เขาเป็นลูกชายแท้ๆ ของข้า เขาจะถูกนางมารอย่างเจ้า........”

“ท่านรักลูกชายของตนเองจริงๆ หรือ?” ก้าวเวยหัวเราะออกมา แล้วมองนาง “เรื่องมาถึงขั้นนี้ ข้าพบว่าฮ่องเต้ยังไม่มีใจคิดที่จะฆ่าซ่านจินจื๋อ แต่นักฆ่าที่ลอบฆ่าข้าที่อารามไป๋หม่านั้น กลับไม่สนใจว่าจะทำร้ายซ่านจินจื๋อหรือเปล่า ข้าก็เลยคิดมาตลอดว่านั้นเป็นแผนของฮ่องเต้”

มือของกู้อ้าวเวยค่อยๆ ยกขึ้นด้านหลัง