ตอนที่ 1073
บทที่ 1073 นำไปหนึ่งก้าว
October 31, 2026
บทที่ 1073 นำไปหนึ่งก้าว
“นี่เจ้า！” ไทเฮาทำตาโต มองซ่านจินจื๋อตรงหน้าอย่างคาดไม่ถึง
ในใจก็ถึงบางอ้อ ทั้งหมดมันเป็นแผนของกู้อ้าวเวย
“เป็นเพราะเจ้าจะทำให้ข้ากับลูกของเจ้าแตกคอกันก่อนเอง”
กู้อ้าวเวยเอ่ยปากตอบออกไปก่อนที่ไทเฮาจะชี้หน้าด่า แล้วก็ยกมือตบไหล่ซ่านจินจื๋อ จากนั้นมองด้วยสายตาเย็นชา “แล้วอีกอย่าง เมื่อครู่นี้เจ้าพูดแผนการตนเองออกมาจนหมด และไม่กลัวว่าข้าจะเอาเรื่องนี้ไปบอกซ่านจินจื๋อ เจ้าคิดว่าเขาจะเชื่อเจ้า หรือว่าเจ้ามีแผนอื่นกันแน่?”
สิ้นเสียง เฉิงซานและกุ่ยเม่ยที่อยู่ด้านนอกก็เบียดกันเข้ามา
ด้านหลังก็มีคนชุดดำอยู่ด้วย เฉิงซานโค้งตัวพูดว่า “พวกนี้เป็นคนขององค์ชายสาม”
“ท่านไปติดต่อกับพวกเขาได้อย่างไร?”
ครั้งนี้กู้อ้าวเวยก็ส่งสีหน้าให้ซ่านจินจื๋อ อีกด้านก็ไม่ลืมที่จะลูบหลังปลอบใจเขา
สำหรับเรื่องที่กู้อ้าวเวยออกมาไถ่ถามเรื่องราวเอาเองแบบนี้ ทำให้ไม่พอใจ ซ่านจินจื๋อยิ่งไม่พอใจที่นางออกมาโดยไม่บอกกล่าวมากกว่า ก็เลยกอดนางแน่นขึ้น
ไทเฮาสีหน้าเดี๋ยวซีดเดี๋ยวเขียว แล้วก็ขาอ่อนแรง ถึงขนาดยืนต่อหน้าลูกชายตนเองไม่ไหว
“ให้ข้าเดานะ ท่านสามารถไปฝังกระดาษเหลืองกระดูกไว้ข้างใต้วิหารเฟิ่งหมิง ก็จะน่าจะมีลูกน้องที่ส่งตัวมาก่อนที่เขาจะได้เป็นอ๋องจิ้ง”
กู้อ้าวเวยพูดไปดังนั้น แล้วก็เงยหน้าให้กุ่ยเม่ยด้านข้าง
กุ่ยเม่ยก็ตะลึง จากนั้นก็ตบมือให้สัญญาณ โม่ซานก็ค่อยๆ กระโดดลงมาจากขื่อหลังคา บนดาบยังมีรอยคราบเลือด และโยนคนสองคนลงตามมาด้วย นางก็ปรบมือสั่งให้เก็บดาบเข้าฝัก แล้วพูดว่า “ตั้งแต่หลังจากที่ได้พบกู้อ้าวเวย สองคนนี้ก็จะออกไปส่งข่าว”
“สองคนนี้เป็นคนที่ไทเฮาจัดการให้แฝงตัวอยู่ในจวน มีทั้งหมด27คน”
กุ่ยเม่ยเอาสมุดรายชื่อออกมาจากในเสื้อ ถึงแม้จะมีตำแหน่งดั่งทุกวันนี้ กุ่ยเม่ยก็ยังคงเคารพต่อซ่านจินจื๋อ ส่วนเรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างติดตามซ่านจินจื๋อนั้นได้ลืมไปเสียหมดสิ้นแล้ว
รายชื่อคนในตอนนั้น เขายังไม่กล้าที่จะลืมมัน
ไทเฮาทนไม่ได้จนต้องนั่งลงไปที่พื้น แขนหนึ่งข้างพิงไปยังขาโต๊ะ “ก่อนหน้านี้ไอ้ลูกทรพีคนนั้นมาจัดการสายลับในวังออกไป ตอนนี้ยังเป็นเจ้าอีกหรือ........”
“แต่ท่านยังมีกุ้ยมามา ไม่ใช่หรือ?” กู้อ้าวเวยพูดเสริม
ครั้งนี้โม่ซานและกุ่ยเม่ยต่างก็ตะลึงตามกัน
ซ่านจินจื๋อก็ยื่นมือไปทางเฉิงซาน เฉิงซานก็มองคนที่อยู่ข้างประตู ไม่นาน กุ้ยมามาก็ถูกลากเข้ามา นอกจากเส้นผมจะยุ่งเหยิงเล็กน้อยแล้ว กุ้ยมามาก็ถูกลากมาโยไว้หน้าห้องพระ พอเห็นไทเฮาก็ร้องไห้ยกใหญ่ “หม่อมฉันไปไม่พบ......”
“หุบปาก！” ไทเฮาตะหวาดออกไป แล้วใช้สายตามองซ่านจินจื๋อ “จินจื๋อ！เจ้ารู้ตอนไหน.......”
“ปกติแล้วกุ้ยมามาจะไม่ออกห่างท่าน” ซ่านจินจื๋อเห็นสายตาของกู้อ้าวเวยก็เลยเก็บสายตา แล้วหัวเราะเสียงต่ำพูดว่า “แต่ข้าเห็นว่านางไปหาองค์ชายสามหลายครั้ง ท่านแม่ ท่านเก็บความลับไม่ค่อยอย่างที่คิดนะ”
“เป็นไปไม่ได้.....เจ้าไม่มีทางพบเบาะแสได้....”
ไทเฮาตะโกนออกมา
“ไม่ใช่ข้าเป็นคนพบ แต่หานเอ๋อของท่านทำให้ข้าพบ”
หลังจากทิ้งท้ายประโยคนี้ ซ่านจินจื๋อก็มองนางนิ่งๆ แล้วก็พากู้อ้าวเวยเดินออกไป
“ข้าจะไม่ฆ่าท่านหลอก” ซ่านจินจื๋อพูดโดยไม่หันหัวกลับไปมอง พร้อมกับจัดเสื้อผ้าให้กู้อ้าวเวย ทิ้งท้ายประโยคนิ่งๆ ว่า “การตายเป็นการปล่อยวางที่ดีที่สุด ไทเฮาได้ตายไปแล้ว ตอนนี้ท่านเป็นเพียงแม่ของข้า”
“เป็นไปไม่ได้！” ไทเฮารีบพุ่งเข้ามาใส่ แต่ถูกเฉิงซานล็อกตัวไว้ นางดิ้นอย่างบ้าคลั่ง “ข้าฉลาดมาทั้งชีวิต ข้าหาวิธีให้ฮ่องเต้องค์ก่อนสิ้นพระชนม์ก่อนวัย ปูทางไว้ให้พวกเจ้าทั้งสอง！ ตอนนี้ก็หวังเพียงแค่ให้บ้านเมืองสงบ！ข้าอยากจะอยู่ในตำแหน่งไทเฮานานๆ ！ ข้าผิดตรงไหน！”
“ผู้หญิงอย่างข้าเป็นฮ่องเต้ไม่ได้！แต่ยังเก่งกว่าเขา ได้ความเป็นอมตะ！ข้าผิดตรงไหน！”
เสียงของไทเฮาเงียบไปพร้อมกับเสียงประตูที่ปิดลง
กู้อ้าวเวยกลับได้แต่นวดคิ้วภายใต้อ้อมกอดซ่านจินจื๋อ “ข้าไม่เข้าใจ.........”