บทที่ 1074 ปลอบใจ

บทที่ 1074 ปลอบใจ

เดิมทีอยากจะเผยธาตุแท้นิสัยของไทเฮา แต่ซ่านจินจื๋อก็ต้องการการปลอบใจ

แต่ตอนนี้นางมานั่งข้างกายซ่านจินจื๋ออย่างฟังความ มองเขาจัดการเรื่องทั้งหมด แล้วยิ่งต้องจัดการขุนนางเก่าแก่ที่สร้างรากฐานอำนาจในราชสำนัก ส่วนในห้องก็มีคนมากมาย ซ่านเชียนหยวนและฉีหรัวก็มายังตำหนักอ๋องจิ้งอย่างองอาจ บอกว่าจะมาปลอบใจอ๋องจิ้ง

กุ่ยเม่ยและโม่ซานก็นั่งคุยกัน เฉิงซานต้องออกไป เพราะต้องจัดการเรื่องคนภายในจวน

กู้อ้าวเวยรู้จักฟังความเช่นนี้ตั้งแต่ตอนไหน......

นางเหลือบสายตาไปมองหนังสือรายงานในมือซ่านจินจื๋อ แล้วก็ฟังเขาพูดกลับมาว่า “ดูไปแล้วมันมีประโยชน์ไหม? เดี๋ยวคืนนี้จะเอาขังไว้”

เสียงไม่ดัง แต่ทุกคนได้ยินหมด

ฉีหรัวก็อดขำออกมาไม่ได้ ก็ไม่คิดว่าจะเรียกนางไปนั่งข้างๆ ด้วย

กู้อ้าวเวยเก็บอาการโกรธ แล้วก็ยกขาเตะซ่านจินจื๋อไป “ข้าไม่นั่งข้างเจ้า”

“เจ้าลองดูสิ” ซ่านจินจื๋อมองขวาง

ก่อนหน้านี้เขาแค่ออกนอกบ้านไม่จัดการเรื่องแล้วไม่ได้กลับ นางก็กล้าที่จะเอาเรื่องโลงน้ำแข็งไปบอกคนอื่น แต่ไม่บอกเขา ต่อมาก็ปรึกษาเรื่องนี้กับโม่ซานและกู้ซวงแต่ไม่ได้บอกเขา ส่วนเขาไปจัดการเรื่องงานแค่สองชั่วยาม นางก็เร่ไปจัดการเรื่องนี้ต่อหน้าท่านแม่

ถึงแม้จะรู้เรื่องนี้มานานแล้ว และเพราะว่าจะปะติดปะต่อเรื่องราว เอาเรื่องที่ท่านแม่ทำมาต่อกัน แต่สุดท้ายก็เคยตัวที่จะไม่บอกเรื่องอะไรกับเขา นึกจะทำอะไรก็ทำ

ถ้ามานั่งข้างๆ ฉีหรัว ก็ไม่รู้ว่านางจะได้รู้ข่าวอะไรเพิ่มขึ้นอีก

ตอนนี้กู้อ้าวเวยยังไม่กล้าหาเรื่องซ่านจินจื๋อ แล้วก็หาวนอน อยากจะพิงหลับไปอยู่ข้างๆ แต่ก็ถูกสายตาที่หยอกล้อของฉีหรัวจ้องมองอยู่ ทำให้นางทำตัวไม่ถูก

ไม่นาน นางก็หลับไป

ซ่านจินจื๋อได้ยินเสียงหายใจจากด้านข้างหู ก็ไม่อยากอ่านรายงานพวกนี้แล้ว แล้วก็อุ้มนางขึ้นมา แล้วก็พูดกับคนที่เหลือว่า “เดี๋ยวมาคุยกันต่อ”

ฉีหรัวตะลึงไป จริงๆ แล้วนางก็แค่อยากจะดูว่ากู้อ้าวเวยสบายดีไหม ไม่ได้มีอะไรอยากจะพูด

แต่ตอนนี้เห็นซ่านจินจื๋ออุ้มนางไปนอนในห้องข้างๆ ฉีหรัวก็หันไปมองกุ่ยเม่ย “ทำไมข้ารู้สึกว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาสองคนเปลี่ยนไป”

“อาจจะเป็นเพราะว่าพูดกันตรงไป” กุ่ยเม่ยโบกปัด แสดงถึงว่าตนเองนั้นไม่รู้เรื่องว่ามันเกิดอะไรขึ้น

แต่ซ่านเชียนหยวนก็แจ๊ะปากดังขึ้น “ก่อนหน้านี้ท่านอาปฏิบัติกับนางดีเหมือนกับซูพ่านเอ๋อ ตอนนี้รู้แล้วว่าต้องโหดกับนาง ก็เลยโหดขึ้นมา”

“เขาไม่กลัวทำผิดซ้ำซากเหมือนตอนแรกหรือ?” ฉีหรัวนึกถึงตอนแรกที่กู้อ้าวเวยแต่งงานเข้ามาตำหนักอ๋องจิ้ง ซ่านจินจื๋อก็ทำตัวแข็งทื่อ ทำท่าทางโหด ไม่มีปฏิสัมพันธ์กับนาง

พอฟังเข้า ซ่านเชียนหยวนก็รีบลุกขึ้น “ไม่นะ！ตอนนั้นข้าก็ห้ามท่านพี่ไว้ไม่ได้！”

“ถึงแม้ไม่รู้ว่าพวกเจ้าคุยอะไรกัน แต่ข้าว่า.....นางก็ชอบที่ท่านอ๋องเป็นแบบนี้นะ” โม่ซานพูดเบาๆ “ถึงอย่างไรสำหรับข้าแล้ว นางจะพูดอะไร ท่านอ๋องก็ทำตามหมด แต่เรื่องส่วนใหญ่ที่นางคิดดีแล้วแค่ไหน แต่ทำออกมาก็มักจะกดดันตัวเอง ตอนนี้มาถูกควบคุมเสียหน่อย ก็ดีเหมือนกัน”

ทุกคนนิ่งไป ต่างก็เห็นด้วยกับมุมมองของโม่ซาน

ในความสัมพันธ์ของทั้งสองคน สุดท้ายก็ยังมีแบ่งแยกหนักเบา แยกกันชัดเจนเช่นนี้ ก็ถือว่าส่งเสริมกันดี

ตัดมาในห้อง ซ่านจินจื๋อเพิ่งเอานางวางลงบนเตียง นางก็ดึงเขาลงไปทั้งๆ ที่ยังไม่ลืมตา ทำท่าค้ำลงไปที่ตัวนาง แต่ไม่ได้ทับตัว