บทที่ 1075 ด้ายแดงกับสุสานตนเองในอดีต

บทที่ 1075 ด้ายแดงกับสุสานตนเองในอดีต

ฟ้าใกล้สว่าง ฝนตกพรำๆ

ซ่านจินจื๋อคิดดีแล้วว่าวันนี้จะส่งนางออกไป อาศัยจังหวะที่ประตูเมืองเปิดตอนเช้า กู้อ้าวเวยก็เปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อย ใส่ซ้อนกันหลายชั้น แต่กลับทำให้ท่านอ๋องจิ้งเห็นแล้วขัดสายตา แล้วก็มาบีบๆ แขนของนาง “คืนฤดูหนาวอากาศเย็น ใส่น้อยไปหรือเปล่า?”

“ใส่เยอะกว่านี้ ก็เหมือนถูกห่อไว้แล้ว” กู้อ้าวเวยมองบน แล้วก็ดึงเอาแขนเสื้อตนเองกลับมา แล้วก็หันมาจัดเสื้อให้กับเซียวเซียวและหยินซี่ง “จะพาพวกเขาไปทำไมกัน สถานที่ที่เจ้าจะซ่อนข้าไว้ จะต้องไม่เห็นเดือนเห็นตะวันแน่ ถ้าพวกเขาไม่ได้ตากแดด แล้วไม่โตขึ้นมาจะทำอย่างไร?”

“ไว้อยู่เป็นเพื่อนเจ้า” ซ่านจินจื๋อมองหยินซี่ง

หยินซี่งก็รีบจับเซียวเซียวมากอดกู้อ้าวเวยไม่ปล่อยมือ “จะมืดไม่เห็นแสงตะวันก็จะไป จะได้ปลอดภัย”

“เด็กดี” กู้อ้าวเวยถูกลูกสาวแกล้งให้ยิ้ม แล้วก็จะโน้มตัวอุ้มนางขึ้นมา แต่ซ่านจินจื๋อก็มารั้งมือไว้ แล้วก็อุ้มหยินซี่งขึ้นรถม้าเอง แล้วก็ช่วงพยุงเซียวเซียวอีกมือ แล้วก็มองขวางกู้อ้าวเวย “ห้ามขยับเกินเหตุ และคิดมากเกินไป”

แม้แต่ลูกก็ไม่ให้อุ้ม ก้าวเวยก็ผลักเขาไปเบาๆ แต่ก็ผลักไม่ไป แต่กลับถูกซ่านจินจื๋ออุ้มขึ้นรถม้า เซียวเซียวและหยินซี่งก็ยืนมือมารับนางขึ้นรถม้าไป

กู้ซวงก็ทนดูไม่ได้ ก็รีบขึ้นรถม้าไป

เพื่อที่จะได้แยกแยะสองคนออก กู้ซวงแต่งหน้าเข้มและเสื้อผ้าสีเข้ม กู้อ้าวเวยก็ใส่เสื้อผ้าสีอ่อนลงมาหน่อย

ตอนเช้าตรู่ ก็จะมีแต่พวกเราส่งผักส่งปลาที่จะเข้าเมืองมา

ครั้งนี้ซ่านจินจื๋ออาศัยจังหวะที่โม่ซานจะออกจากวัง ก็เลยออกไปด้วย พวกทหารเฝ้าประตูเมือง เห็นแค่คุณหนูโม่ซานที่มีท่าทางสง่างามเปิดม่านออกมา แล้วเผยป้ายประจำจวนแสดงตัว แล้วยิ้มพูดว่า “ช่วงนี้สถานการณ์ไม่ค่อยดี ท่านพี่ให้ข้าหาคนไปตรวจสอบพื้นที่อื่นๆ”

ซ่านจินจื๋อจัดการซื้อตัวทหารพวกนี้ไว้แล้ว ดังนั้นก็เลยไม่ได้เข้ามาค้นรถ

นี่ไม่ใช่รถม้าคันแรกที่ตำหนักอ๋องจิ้งสั่งการโดนยตรงให้ปล่อยออกเมือง ต่อให้มีคนคิดจะตรวจสอบ รถม้าพวกนี้จะวิ่งแยกออกไปคนละทิศทาง คนที่ไม่รู้ ก็จะคิดว่าซ่านจินจื๋อกำลังกระจายข่าวการเดินทาง ให้คนพวกนี้ออกไปจากเมืองเทียนเหยียน เพื่อไปตามหาหมอเทพ

กู้อ้าวเวยซ่อนอยู่ในมุมของรถม้า แล้วก็หลับไป กู้ซวงเปิดม่านออกไปดูฟ้าที่จะสว่างจากด้านนอก แล้วก็พูดว่า “ข้ารู้วิชาการแพทย์เพียงผิวเผิน จางเหยียงซานก็ไม่อยู่ ท่านอ๋องไม่กลัวเกิดอะไรขึ้นกับนางหรือ?”

“คำว่า หมอจะไม่รักษาตนเอง นั้น ใช้ไม่ได้กับนาง” ดูเหมือนว่าโม่ซานก็จะเคยเห็นนางให้ยารักษาตัวเองอยู่เหมือนกัน ไม่เพียงไม่กลัว แต่ก็กล้าลองสิ่งใหม่ๆ ทั้งหมด

รถม้าค่อยๆ ขับเคลื่อนเข้าสู่ป่าไผ่ แล้วหยุดลง

หลังจากที่กู้อ้าวเวยถูกเรียกให้ตื่น ก็ยอมให้เซียวเซียวและหยินซี่งจูงมือนำทาง ส่วนนางก็ตามอยู่ด้านหลัง อีกมือก็ต้องมาจับหยินซี่งที่กำลังจะหกล้ม อีกมือก็ต้องมาเสื้อของเซียวเซียวที่กำลังซุกซน

เดินออกมาจากป่าไผ่ ผ่านไปยังป่าละเมาะ

ด้านหน้าสว่างโล่ง สวนดอกไม้พวกนั้นทำให้ก้าวเวยละสายตาไม่ได้

ฤดูหนาวมาถึงแล้ว ดอกไม้ก็เริ่มจะร่วงโรย

ส่วนสวนดอกไม้พวกนี้ เป็นสถานที่ที่ซ่านจินจื๋อสร้างสุสานให้นาง ตอนนั้นนางแกล้งตายแล้วฟื้นที่นี่ ตนเองยอมเดินทางมา ไม่คับอกคับใจเหมือนตอนอยู่ที่จวนอ๋องแล้ว แต่กลับได้เห็นซ่านจินจื๋อคุยกับป้ายสุสานของนางอย่างน่าสงสาร สายตามีแต่ความโศกเศร้า

แล้วก็จับมือเด็กสองคนนั้นแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว “ทำไมเขาถึงเลือกที่นี่นะ?”

โม่ซานและกู้ซวงก็ไม่รู้ ก้าวเวยก็หัวเราะตัวเอง แล้วตามด้วยที่โม่ซานกำลังเปิดกลไกของที่นี่ ด้านล่างมีบันไดเล็กๆ เพื่อนเดินลงไปด้านล่าง ส่วนบ้านไม้รอบๆ สุสานก็ว่างเปล่าไม่มีอะไรผิดสังเกต

เดินลงบันไดลงไปด้านล่าง กู้อ้าวเวยก็สงสัย “ในนี้มีลม ไม่ใช่ทางตัน”