บทที่ 1079 เชื่อชะตาก็ตามชะตา

บทที่ 1079 เชื่อชะตาก็ตามชะตา

เซียวเซียวกระโดดลงมามองซ้ายมองขวา แล้วก็เกาหัว

ทั้งสองคนหลบอยู่ในผ้าห่ม เส้นผมแผ่สยายบนหมอน กู้อ้าวเวยด้านนอก บนใบหน้ามีรอยยิ้มเล็กของกู้ซวง กู้ซวงกลับแอบบีบแขนของหยินซี่งอยู่ในผ้าห่ม นางก็เลยยิ้มแล้วขยับเข้าไปหา

เซียวเซียวเห็นดังนั้น ก็จับกู้อาวเวยด้านนอกเตียง แล้วถามว่า “น้าซวงหรือ?”

“เรียกแม่บุญธรรมต่างหาก” ซ่านจินจื๋อก็เอาตัวเซียวเซียวออกมา แต่กู้อ้าวเวยก็ยกมือเอาตัวเซียวเซียวดึงกลับไป นั่งบนเตียงแล้วซบไปที่หลังของเขา แล้วยังหัวเราะบอกซ่านจินจื๋อว่า “ทายผิดแล้ว”

“เช่นนั้นหรือ?” ซ่านจินจื๋อเอามือเคาะที่หน้าผากนาง แล้วพูดว่า “ลุกขึ้นมากินข้าว พ่อครัวที่ทำอาหารมาถึงแล้ว”

หน้าผากถูกตีจนแดง เซียวเซียวก็กำลังเกาหัว เพราะไม่รู้ว่าใครคือตัวจริง

กู้อ้าวเวยและกู้ซวงก็พยุงกันลุกขึ้น เปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วก็มายังห้องโถง ในห้องโถงด้านหน้าเรียบง่าย ปกติแล้วพวกเขาจะกินแต่เสบียงอาหารแห้ง เดินไปด้านหลังอีกหน่อยจะมีน้ำพุร้อน มีตาน้ำอยู่บนเนินไม่ไกลนัก น้ำสะอาดมาก

กู้อ้าวเวยลากเซียวเซียวมานั่ง แล้วก็ถามเขาว่าตอนที่หยินซี่งอยู่ที่โรงเรียน ได้เรียนอะไรบ้าง

หยินซี่งก็พูดออกมาได้เยอะ เซียวเซียวอ่านหนังสือน้อย เกาจนหัวจะถลอก ก็นึกไม่ออกว่าก่อนหน้านี้อาจารย์ได้สอนอะไรไปแล้วบ้าง ซ่านจินจื๋อก็จับนาง “ไม่อาจจะให้เก่งทั้งบุ๋นทั้งบู๊”

“อย่างน้อยต้องรู้หนังสือและมารยาท” กู้อ้าวเวยมองขวาง ซ่านจินจื๋อก็เงียบเสียงไป

เซียวเซียวก็ร้องไห้ แล้วบอกว่าเดี๋ยวจะไปตั้งใจอ่านหนังสือ หยินซี่งก็หัวเราะที่เขาทึ่ม พอเด็กทั้งสองกินข้าวแล้ว ก็ซนกันไปพักใหญ่ วิ่งซนกันที่สวนดอกไม้ในบ้าน

กู้ซวงวางถ้วยกับตะเกียบลง แล้วถามขึ้นมาว่า “ท่านอ๋องแยกแยะพวกเราออกเสมอ”

“กลิ่นไม่เหมือนกัน” ซ่านจินจื๋อมองไปที่กู้อ้าวเวยอย่างลึกซึ้ง ก้าวเวยก็ยกแขนเสื้อขึ้นมาดม กลิ่นสมุนไพรบนเรือนร่างตนเองก็แรงกว่าบนตัวกู้ซวงจริงๆ กู้ซวงก็แกล้งไอออกมาหลายครั้ง แล้วก็ออกไปเล่นกับเด็กทั้งสอง

กู้อ้าวเวยกินอื่มนานแล้ว เอามือเท้าคางมองเขา “ข้าคิดว่า ตื่นเช้ามา เจ้าจะไปเสียแล้ว”

“ไม่รีบร้อน” ต่อให้เขากลับจวนไปแล้ว ก็ไร้ประโยชน์

กู้อ้าวเวยก็ทำปากขมุบขมิบ “เจ้าไม่รีบหรือ?”

“รีบอะไร?” ซ่านจินจื๋อหัวเราะ แล้วยกมือขึ้นมาจับคางของกู้อ้าวเวย พูดเสียงต่ำว่า ลูกของข้าอยู่ที่แคว้นเอ่อตาน ลูกบุญธรรมหญิงชาย3คนล้วนปลอดภัยดี ท่านแม่ทำผิดเลยถูกขังอยู่ในตำหนัก นอกจากนี้ มีเพียงเจ้าที่เป็นจุดอ่อนของข้า ข้ายังจะต้องรีบอะไรอีก?

เดิมทีอยากจะตีมือของซ่านจินจื๋อ แต่ก็เห็นความตั้งใจภายใต้สายตาเขา

กูอ้าวเวยรีบขยับเข้าไปอย่างกับผีเข้า จูบลงที่ข้างแก้มเขา ก่อนที่ใบหน้าของผู้ชายจะเปลี่ยนสี นางก็เอามือมาบังไว้ แล้วยิ้มพูดว่า “เจ้านี่ก็หน้าไม่อายจริงๆ เลยนะ? ข้าลืมไปแล้วว่าเจ้าเป็นคนที่อันตรายที่สุดในเมืองเทียนเหยียน”

จุดอ่อนของเขาถูกซ่อนหมดแล้ว ขอเพียงกู้อ้าวเวยไม่ถูกพบตัว เช่นนั้นเขาก็จะไม่เสียแผน

และเช่นเดียวกัน ก็ไม่มีใครมาข่มขู่เขาได้

ต่อให้เป็นพี่ชายแท้ๆ ของเขาก็ทำไม่ได้

“ถ้าข้าอันตราย แล้วทำไมเจ้าไม่มีความกลัวข้าเลยแม้แต่น้อย”

“บางทีอาจจะเป็นเพราะว่าข้าไม่มีห่วงอะไร”