บทที่ 1080 บัวแดงจิ้งจอกหิมะ

บทที่ 1080 บัวแดงจิ้งจอกหิมะ

“แม่บุญธรรม ทำไมท่านไม่บอกพ่อบุญธรรม บัวแดงจิ้งจอกหิมะสามารถถอนพิษในตัวได้”

หยินซี่งเอามือเท้ากระดาษ นั่งข้างกู้อ้าวเวย กู้อ้าวเวยก็นั่งมองบัวแดงจิ้งจอกหิมะที่อยู่ในหนังสืออย่างทำอะไรไม่ถูก ในโลกของนาง มันเป็นของสองสิ่ง แต่ตอนนี้มันกลับเป็นสิ่งที่หนังสือยาพูดถึง ทำให้นางตัดสินใจยากอยู่เหมือนกัน

อย่างแรก บัวแดงจิ้งจอกหิมะ เป็นหญ้าที่มีลำต้นสีแดงใบสีขาว มีสองดอกในหนึ่งก้าน ในตำราโบราณบอกว่ามันมักจะเกิดอยู่ในกลุ่มจิ้งจอกหิมะ ถ้ากินจิ้งจอกหิมะลงไป ก็จะตายทันที ทราบว่าก้านสีแดงเกิดจากเลือดของจิ้งจอกหิมะ แต่สิ่งนี้มักจะเกิดอยู่ที่ยอดเขาภูเขาเทียน หรือไม่ก็หน้าผมของภูเขาเทียน ไม่ว่าที่ไหน ก็หาเก็บยาก

แต่บัวแดงจิ้งจอกหิมะ มันตายง่าย ไม่อาจจะเอามาที่อบอุ่นได้ แล้วไม่สามารถตากแห้งทำยาได้

มีเพียงกินสดและกินยาถอนพิษอื่นๆ เท่านั้น ถึงจะได้สรรพคุณ และบัวแดงจิ้งจอกหิมะมันสามารถต่อต้านพิษส่วนใหญ่ ส่วนมากจะเอามาต่อชีวิต ถ้านางใช้ไป ก็แค่หยุดการกำเริบของพิษในตัว แล้วค่อยๆ ถอนพิษออกไป

ไม่เช่นนั้น สภาพที่พิษต่อสู้กันเองจนทำให้ร่างกายเป็นปกตินี้ ถ้าผิดสมดุลขึ้นมา ก็ตายแน่นอน และเช่นเดียวกัน วกมันก็จะทำให้ไตของนางวาย ลำบากทั้งสองทาง

“ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันว่าสิ่งนี้จะช่วยถอนพิษได้” และอีกอย่าง ถ้าใช้มันไป สุดท้ายก็เป็นเดิมพันที่ยิ่งใหญ่ ต้องพนันว่านางจะสามารถกำจัดพิษที่เหลือในเร็ววันและรอดตาย ถึงตอนนั้นก็ไม่รู้ว่าซ่านจินจื๋อจะมีสภาพเช่นไร

ก้าวเวยขมวดคิ้ว หยินซี่งก็จับหน้าตนเอง แล้วก็เอามือไปจับหน้าของกู้อ้าวเวย พูดยิ้มว่า “หยินซี่งไม่กลัวว่าแม่บุญธรรมจะไปเสี่ยงอันตราย”

“แต่เซียวเซียวและเจ้ายังไม่ได้พบน้องชายอีกสองคน กลัวว่าจะกังวลใจ”

ก้าวเวยทำตาโต แต่ก็ขยับเข้าไปให้พวกนางจับแก้มเล่น

“ถึงข้าจะเป็นเด็ก แต่ก็รู้ว่าคนเราก็ต้องทำเพื่อนตนเองทั้งนั้น แม่บุญธรรมคือแม่บุญธรรม หยินซี่งคือหยินซี่ง เซียวเซียวก็คือเซียวเซียว แม่บุญธรรมทำเพื่อพวกเรา นั่นคือความรัก แต่ถ้าไม่รักตนเอง ก็จะถูกฟ้าดินลงโทษเอานะสิ?”

หยินซี่งคิดว่าตนเองพูดมีเหตุผล แต่ไม่รู้ว่าประโยคนี้มีคนชั่วมากมายเอาเป็นข้ออ้างเพื่อทำชั่ว

เข้าใจสิ่งที่หยินซี่งพูด กู้อ้าวเวยก็จับแก้มนาง “แต่ข้าก็ต้องดูก่อนว่ามีทางเลือกที่ปลอดภัยทั้งคู่หรือไม่”

“ใช่แล้ว คุณครูบอกว่าเตรียมการไว้ จะได้ไม่มีปัญหา” หยินซี่งก็พยักหน้า นั่งพิงกู้อ้าวเวยเปิดหนังสือไปมา

แม่ลูกสองคนนั่งหน้าโต๊ะหนังสือ ไม่นานนัก เซียวเซียวมานั่งฝึกเขียนหนังสือด้านข้างนิ่งๆ ส่วนกู้ซวงก็อ่านหนังสือการแพทย์ แล้วก็ถามความหมายกับก้าวเวยตลอด

ชีวิตใต้หุบเขามันช่างเงียบสงบเสียจริง

……

ฝั่งเมืองเทียนเหยียน ตำหนักอ๋องจิ้ง

ตงฟางซวนเอ๋อเจ็บปวดไปทั้งตัว แต่ก็ยังกัดฟันลุกขึ้นมานั่งแต่งตัวที่โต๊ะเครื่องแป้ง ยอมให้คนรับใช้แต่งตัวให้นาง แต่ตั้งแต่ต้นจนจบ ซ่านจินจื๋อก็ยืนรอที่หลังฉากกั้น แม้แต่หวางกงกงก็ต้องยืนเหงื่อตกรออยู่ด้านนอก

ในห้องมีแต่เสียงเครื่องประดับกระทบกัน

ไม่นาน ตงฟางซวนเอ๋อก็พยุงพนักเก้าอี้เดินออกมาจากฉากกั้น ขาทั้งสองข้างอ่อนแรงจนแทบไร้ความรู้สึก คนรับใช้ด้านข้างก็ก้มหน้าพยุงแขนทั้งสองข้างของนาง อาศัยแรงทั้งหมดของนางเดินหน้าออกไป โดยไม่สนใจว่านางจะเจ็บปวดหรือไม่