บทที่ 1085 ไม่หยุดคิดถึง

บทที่ 1085 ไม่หยุดคิดถึง

ตงฟางซวนเอ๋อเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จเรียบร้อยแล้ว ได้ส่วนชุดสีชมพูให้กับนางตามที่ซ่านจินจื๋อสั่ง

ใจจริงตงฟางซวนเอ๋อไม่อยากทำตามที่เขาสั่ง แต่ในใจกลับค่อนข้างหวาดกลัว

ตอนนั้นอ๋องจิ้งเคยทำร้ายผู้คนมากมายเพื่อซูพ่านเอ๋อ ตอนนี้เขาจะไม่รู้ได้อย่างไรว่า อ๋องจิ้งต้องการแย่งชิงตำแหน่งฮ่องเต้เพื่อหญิงงาม หากทำให้อ๋องจิ้งโกรธ รอวันหนึ่งเมื่อเขาได้ขึ้นเป็นฮ่องเต้แล้ว แล้วตระกูลตงฟางจะเป็นยังไง?

คิดไปคิดมา จึงทำได้เพียงยอมทำตามที่เขาสั่งทุกอย่าง

ต่อให้ต่อไปองค์ชายสามได้ขึ้นเป็นฮ่องเต้ นางก็จะไม่สามารถตอบโต้ เพราะความลับของตนอยู่ในมืออ๋องจิ้ง จะทำอย่างไรได้ ต่อให้เหลือเพียงชีวิตนางเพียงคนเดียว สายเลือดของตระกูลตงฟาง ก็จะไม่ไร้ซึ่งผู้สืบสกุล

เมื่อคิดเช่นนี้ นางจึงคิดหาวิธียืดหลังตรงแล้วเดินมาข้างกายซ่านจินจื๋อ

“ท่านอ๋องต้องการจะทำอะไรอีกกันแน่?” นางถามขึ้นด้วยเสียงต่ำ ยิ่งไม่กล้าเข้าใกล้คนที่อารมณ์แปรปรวนเช่นนี้

“ยังไงเจ้าก็ยังเป็นสนมของข้า ก็ควรที่จะไปเข้าเฝ้าเสด็จพี่พร้อมกับข้า”

ซ่านจินจื๋อมองไปข้างหน้าอย่างมั่นคง จ้องมองตรงไปที่ถนนยาวเบื้องหน้า เดินไปอย่างเชื่องช้า

เหมือนกับว่าทางที่เขากำลังก้าวเดินไปไม่ใช่งานเลี้ยงใหญ่โตของพระราชวัง แต่เป็นการว่าเสด็จพี่ของตนเหมือนดั่งเช่นปกติ

เวลานี้ท้องฟ้าค่อยๆมืดลง ประตูวังก็ลงกลอนแล้ว พวกเขาสองคนคงต้องพักอยู่ในวัง

ตงฟางซวนเอ๋อแอบมองดูรอบๆอย่างเงียบๆ คิดถึงเมื่อกี้ที่ฮองเฮา สั่งคนฆ่านางกำนัลที่เข้าวังมากับตนตอนอภิเษก ความหมายก็ยิ่งชัดเจน ว่าจะไม่เกี่ยวข้องอะไรกับตระกูลตงฟางอีก

รอบๆไม่มีขันทีนำทาง ตงฟางซวนเอ๋อพูดขึ้นอย่างกล้าๆกลัวว่า “ฮองเฮาเนี๊ยงเนี๊ยงกล้าทอดทิ้งแม้กระทั่งตระกูลตนเอง ทำไมเมื่อกี้ท่านอ๋องยังยอมพูดความคิดทุกอย่างออกมา?”

“เราไม่ยอมทอดทิ้งวงศ์ตระกูล แล้วรู้ได้อย่างไรว่าวงศ์ตระกูลของเจ้าทำแต่สิ่งชั่วร้ายมากมาย สิ่งที่ทำก็ไปการล้มล้างโลก”

ซ่านจินจื๋อคิดถึงกู้อ้าวเวยไปด้วย จึงทำให้สามารถคุยกับนางได้ด้วยสีหน้าอ่อนโยน

ซ่านจินจื๋อพูดขึ้นอย่างเรียบเฉย ตงฟางซวนเอ๋อกลับอดกั้นไม่ไหวตะโกนพูดขึ้นว่า “หากฮ่องเต้ไม่ฆ่าตระกูลตงฟางเพื่อเป็นตัวอย่าง อาศัยยืมมือของพวกเราทำเรื่องเลวร้าย แล้วจะอย่างไร...”

“ตระกูลตงฟางรับงานยาอายุวัฒนะ เจ้าคิดว่าพวกเจ้าทำเพื่อจงรักภักดีต่อฮ่องเต้เท่านั้นจริงๆหรือ”ซ่านจินจื๋อสนใจในคำพูดของนางขึ้นมา มองดูท่าทีโง่เง่าของตงฟางซวนเอ๋อ พร้อมพูดขึ้นอย่างน่าขำว่า “คนที่อยู่ในตำแหน่งสงสักบนโลกนี้มีกี่คนที่สามารถหลุดพ้นจากการยั่วยวนของยาอายุวัฒนะ เมื่อมียาอายุวัฒนะ อำนาจและความมั่งคั่งหลายทศวรรษมีอยู่ในมือ เสพสุขในความเจริญรุ่งเรืองและความมั่งคั่ง”

“ท่านปู่กับท่านพ่อไม่มีทางเป็นเช่นนี้”

ตงฟางซวนเอ๋อโกรธจนหน้าแดง แล้วก็ไอไม่หยุด

เฉิงซานที่อยู่ด้านข้างเพียงแค่ประคองนางไว้ ฝีเท้ากลับไม่ได้ช้าลงเลย

ซ่านจินจื๋อไม่อยากเถียงเรื่องนี้กับนาง แต่เฉิงซานกลับเตรียมการไว้ทั้งหมดแต่แรกแล้ว กระซิบพูดกับตงฟางซวนเอ๋อว่า “ชายหนุ่มที่อยู่ในคุกวันนั้นต่างหากที่เป็นแพะรับบาป ภายในห้อองเก็บของห้องมืดของตระกูลตงฟางต่างหากที่ซ่อนปริศนาไว้ เชื่อว่าหากคุณหนูตงฟางหวนกลับไปคิดดีๆ ก็คงจะรู้อะไรบ้าง”

“พวกเจ้าส่งคนเข้าไปแอบแฝงอยู่ในจวนตงฟางหรือ?”ตงฟางซวนเอ๋อเบิกตาโต

“ไม่ได้แอยแฝง แต่ในวันเกิดเหตุ ชายหนุ่มคนนั้นถูกไทฮาวใช้ให้ไปเป็นแพะรับบาป ตอนนั้นท่านอ๋องได้สั่งคนไปแอบสืบดู แล้วก็เป็นเช่นนั้นจริง”

สีหน้าเฉิงซานในตอนนี้ กลับเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

วันนั้นกู้อ้าวเวยบอกคนที่อยู่เบื้องหลังในการวางยาพิษออกมา จากนั้นจึงได้คอยจับตาดูอย่างระมัดระวัง จากนั้นอ๋องจิ้งจึงได้ส่งคนไปเงียบๆ อาศัยความวุ่นวายในการสืบหา แล้วก็พบใบสั่งยาบางอย่างที่เกี่ยวข้องกับยาอายุวัฒนะได้อย่างง่ายดาย