บทที่ 1086 บางอย่างที่น่าสงสัย ไม่ควรหลงเชื่อง่ายๆ

บทที่ 1086 บางอย่างที่น่าสงสัย ไม่ควรหลงเชื่อง่ายๆ

หนาวสั่นสะท้านไปทั้งแผ่นหลัง ตงฟางซวนเอ๋อก้าวถอยหลังไปอย่างไม่รู้ตัว

ซ่านจินจื๋อขมวดคิ้ว สัญชาตญาณที่ผ่านสนามรบมานาน ทำให้ได้กลิ่นของความสิ้นหวังจากผู้หญิงร่างผอมตรงหน้า ยิ่งไปกว่านั้นกลับเป็นกลิ่นที่แฝงไปด้วยกลิ่นของคนตาย

หากไม่ใช่เพราะคนที่อยู่ตรงหน้ายังมีชีวิตอยู่ ซ่านจินจื๋อคงคิดว่านางเป็นคนตาย แม้แต่ลมหายใจอย่างแผ่วเบาจนยากที่จะสัมผัสได้

หยูนซีที่อยู่บนเตียงด้านหลัง ได้ตำราบดบังใบหน้าไว้ครึ่งหนึ่ง พูดขึ้นด้วยเสียงเย็นชาว่า “คนคนนี้คิดว่าคงเป็นตงฟางซวนเอ๋อสินะ คิดไม่ถึงว่าทั้งๆที่เจ้าได้สู่ขอหญิงสาวตระกูลหยุนแล้ว ยังกล้าที่จะมีสนม”

คำพูดนี้แฝงไปด้วยความตำหนิ เหมือนกับคนที่สนิทสนมกับกู้อ้าวเวยในตอนนั้นคือหยูนซี แต่ไม่ใช่ยู่จุน

รู้เรื่องความจริงแต่แรกแล้ว ซ่านจินจื๋อไออยู่หลายที แล้วพูดขึ้นว่า “เสด็จพี่ของข้าล่ะ?”

“เขายังมีงานมากมายต้องไปทำ”ยู่จุนคลานลุกขึ้นมาจากพื้น ถอยไปอยู่ด้านหลังม่านผืนนั้น

ซ่านจินจื๋อเดินตามนางเข้าไป ทั้งๆที่ฤดูหนาวใกล้เข้ามาถึง แต่ภายตำหนักที่กว้างใหญ่นี้กลับเต็มไปด้วยความอบอุ่น เหมือนดังฤดูใบไม้ผลิ ทุกสิ่งที่สามารถมองเห็นล้วนเป็นหมอนกับผ้าห่มนุ่มๆถูกวางซ้อนกันในที่เดียว ไม่มีการตกแต่งเพิ่มด้วยสิ่งของอย่างอื่นใดใดอีก ส่วนยู่จุนก็ได้เข้าไปอยู่ในผ้าห่มนุ่ม ล้มนอนอยู่ภายในความนุ่มนิ่ม

ดวงตาของนางหรี่ลง ความเจ้าเล่ห์ก็เผยแฝงออกมาให้เห็น

“สาวน้อยมีความสามารถจริง ที่สามารถแสวงหายาอายุวัฒนะนี้มาได้ด้วยตัวเอง” นางชี้ไปที่เตียงนอนนุ่มสองอันด้านข้าง บ่งบอกให้พวกเขานั่งลง

ตงฟางซวนเอ๋อกับซ่านจินจื๋อต่างก็นั่งลง

นางค่อยยิ้มพร้อมพูดขึ้นมาว่า “เจ้าเคยเป็นเหมือนกับต้วนโฉงปฏิบัติต่อข้าเช่นนี้ ทำทุกอย่างตามที่ใจค่ะต้องการไหม”

“ไม่เคย”ซ่านจินจื๋อขมวดคิ้วเล็กน้อย

“เจ้าเคยทำร้ายนางเข้าใจนางผิด กลับช่วยอะไรนางไม่ได้ไหม?”ยู่จุนถามอีก

“ใช่”

“แล้วเจ้าหลงรักนางอย่างลึกซึ้งได้อย่างไร?”ยู่จุนหัวเราะเยาะ สายตาดวงนั้นมองผ่านไหล่ซ่านจินจื๋อ มองดูหยูนซีที่กำลังลุกขึ้นแล้วก็เดินเข้ามาอยู่ด้านหลัง แววตาฉายแววมืดครึ้ม พร้อมพูดว่า “ราชวงศ์ต้วนซื่อ ล้วนไม่คู่ควรกับผู้หญิงตระกูลข้า กลับน่าขำที่พวกเจ้าได้เป็นคนครองแผ่นดิน”

นิ้วมือหยูนซีที่ถือกำตำราไว้จนขาวซีด พูดขึ้นว่า “เจ้าคนบ้า”

ยู่จุนกลับยิ่งหัวเราะอย่างมีความสุข ดึงโซ่เหล็กเป็นเส้นๆออกมาจากผ้าห่มนุ่มที่ทับซ้อนไว้ ดึงกระชากจนหยูนซีล้มตัวลงนอนบนหมอนนุ่มข้างๆนาง จับคางนางไว้แล้ว พูดด้วยเสียงเยือกเย็นว่า “เจ้าไม่เกลียดหรือ? นางสนมที่มีอยู่เต็มวังนี้ ล้วนต่างก็กำลังแย่งผู้ชายของเจ้ากับข้า มีสัมพันธ์ร่วมกับผู้หญิงพวกนั้น เจ้าไม่เกลียดหรือ?”

“ข้าอยากที่จะตายไปพร้อมกับเขา ขอเพียงไม่ต้องพบเจอเจ้าอีก”

หยูนซีก็หัวเราะเยาะ สะบัดแขนยู่จุนออกอย่างบ้าคลั่ง แล้วก็หันหลังให้กับนาง

ซ่านจินจื๋อเพียงแค่อยากรอดูเรื่องที่น่าอึดอัดใจนี้อยู่อย่างเงียบๆ คนในวังก็ไม่มีกฎระเบียบของในวังเหมือนแต่แรกแล้ว เสด็จพี่ให้อภิสิทธิ์พิเศษกับผู้หญิงสองคนนี้ ผู้หญิงสองคนนี้ดูยังไงก็เป็นเหมือนคนบ้า

ยู่จุนส่งเสียงเมินอย่างเย็นชา พูดขึ้นอย่างไม่ถือสานางว่า “ฮ่องเต้ตรัสสั่งให้เจ้าเข้าวังมาหลายครั้งแล้ว เจ้าเพิ่งมาในวันนี้ พบอะไรแล้วใช่ไหม?”

“ไม่ว่าข้าจะพบเจออะไร วันนี้ที่มา แค่อยากจะทำความตกลงกับเจ้า หากเจ้ากับเสด็จพี่ยอมตกลง จะยอมทำทุกอย่างให้เจ้า”

“อ๋อ? ลองพูดมาดูสิ”

สีหน้ายู่จุนแฝงไปด้วยความหยอกล้อ ในใจกลับรู้สึกน่าขำ

ตอนนี้ถึงแม้ในมือซ่านจินจื๋อจะกุมอำนาจสั่งการทหารไว้ แต่เขาก็ยังไม่สามารถประจันหน้ากับองค์ชายสาม ไปในราชสำนักก็มีคนที่หยูนซีเลี้ยงแอบแฝงไว้อยู่ไม่น้อย แม้ตำแหน่งจะไม่สูงส่ง แต่เมื่อรวมกันแล้ว แต่ก็นับว่าเป็นหัวหลัก อำนาจสั่งการทหารส่วนใหญ่ของซ่านจินจื๋อ ล้วนอยู่ในมือของเขา ความว่าผู้แข็งแกร่ง แต่ไม่สามารถปราบปรามกองกำลังในพื้นที่ได้ มีเพียงเขาต้องล้อมเมืองถึงจะสามารถตีประตูเมืองเทียนเหยียนได้

และนางเองก็ยังมีแผนสำรอง