บทที่ 1087 สมบูรณ์แบบ

บทที่ 1087 สมบูรณ์แบบ

ภายในวังจริยธรรมเข้มงวด ลำดับตำแหน่งความอาวุโสจะเหลื่อมล้ำไม่ได้

เวลานี้ซ่านจินจื๋อนอนเอนอยู่บนเตียงในตำหนักนี้ บีบเชือกสีแดงครึ่งเส้นในมืออยู่อย่างเหม่อลอย ด้านนอกหน้าต่างเต็มไปด้วยเงาคน ส่วนมากล้วนไม่ใช่คนของเสด็จพี่อีกแล้ว กลายเป็นคนของยู่จุน

ขุนนางในราชสำนักต่างก็เจียมตัวไม่กล้าถามหาฮ่องเต้ ส่วนนางสนมในวังหลังต่างก็กำลังหลับฝันอยู่

ความรุ่งโรจน์ที่มีมาตลอดร้อยปี ในที่สุดก็มาถึงความเสื่อมโทรมไม่มีอนาคต ความเจริญรุ่งเรืองกำลังจะพับกระดูกอันน่าภาคภูมิใจของเหล่าผู้ที่ทำเพื่อปกป้องครอบครัวและประเทศ ต้องอับอายขายหน้าเพื่อถ่วงดุลซึ่งกันและกัน

แต่ทั้งหมดนี้ ซ่านจินจื๋อในฐานะที่เป็นท่านอ๋องของราชวงศ์ ไม่กระทำสิ่งใด

ส่วนซ่านเซิ่งหาน กระทำเพื่อความมั่นคงของราชสำนักอยู่ทุกวี่วัน ทำทุกอย่างเพื่อประชาชน กระทำอย่างไม่ต้องการผลตอบแทน

เฉิงซานไล่ขันทีออกไป เดินมาอยู่ด้านหลังม่านยาวนั้นคนเดียว แล้วกระซิบพูดขึ้นว่า “ท่านอ๋อง ฮองเฮาเนี๊ยงเนี๊ยงสั่งให้คนเอาสุราดีมาให้สองแก้ว บอกว่าเป็นเหล้าที่ส่งมาจากต่างชาติ มีชื่อเรียกว่าไม่เสียใจ”

“รับมา”

ในใจซ่านจินจื๋อรู้ดี เห็นทีฮองเฮาไม่เคยเสียใจกับเรื่องที่เคยเอาเหล้ายาพิษให้กับกู้อ้าวเวย

ถ้วยแก้วเหล้าหยกขาว ปลายนิ้วมือซ่านจินจื๋อกวาดไปที่ขอบถ้วยอย่างไม่รู้ตัว เข็มเงินที่ซ่อนไว้ในแขนเสื้อ ไม่ได้เปลี่ยนสี เขาจึงค่อยยกขึ้นมาชิม แทนที่จะบอกว่าเป็นเหล้าดี บอกว่าเป็นยาขมจะดีกว่า เขาขมวดคิ้ว ยกมือค้างไว้ ในที่สุดก็ดื่มลงไปในท้อง

เฉิงซานยืนอยู่ด้านข้าง กระซิบพูดขึ้นว่า “ช่วงนี้ เหล่านางสนมในวังต่างก็ป่วยนอนติดเตียง”

“โรงหมอหลวงรู้ไหมว่าป่วยเป็นอะไร”

“ไม่ทราบ แต่ฮ่องเต้ได้อาศัยเหตุการณ์นี้เรียกชินเทียนเจียน มาตรวจดูอยู่หลายครั้ง”เฉิงซานส่ายหัว แววตากลับเปล่งประกายอย่างชัดเจน เหมือนล่วงรู้สาเหตุในเรื่องนี้แต่แรกแล้ว

การแสดงออกเมื่อกี้ของยู่จุน เห็นได้ชัดว่าอยากที่จะฆ่านางสนมในวังหลังให้ตายทั้งหมด เกรงว่าเรื่องป่วยในครั้งนี้จะต้องเกี่ยวข้องกับนาง ส่วนเรื่องชินเทียนเจียน เกรงว่าเสด็จพี่ยังหาตัวยู่จือกับยู่หงไม่เจอ แต่ก็ใช่ว่าจะไม่รู้ว่ายู่จุนกำลังทำอะไร เพียงแค่ไม่ถามไม่ป้องกัน ปล่อยให้นางทำตามอำเภอใจ

“ที่อยู่อาศัยของจักรพรรดิ ตอนนี้ได้กลายเป็นที่ใครจะทำอะไรก็ได้ตามอำเภอใจ”

เขาอดที่จะขำไม่ได้ รู้สึกน่าขำเป็นที่สุด

“ท่านอ๋องไม่ต้องโกรธ ฮ่องเต้แค่ถูกยู่จุนครอบงำจิตใจ”เฉิงซานถอยไปหนึ่งก้าว

หากไม่ใช่เป็นเพราะเขาอยู่รับใช้ซ่านจินจื๋อมานานหลายปี เกรงว่าเมื่อความอาฆาตนี้ปรากฏขึ้น เขาก็คงไม่กล้าเข้าใกล้

ได้ยินเช่นนี้แล้ว ซ่านจินจื๋อค่อยเก็บอาการอาฆาต บีบถ้วยหยกขาวนี้จนบุบสลาย ปล่อยให้เหล้าในแก้วไหลลงพื้น พร้อมพูดขึ้นด้วยเสียงเย็นชาว่า “ตงฟางซวนเอ๋อนอนแล้วหรือ?”

“ยังไม่นอน เมื่อกี้ยังอาละวาดพวกนางกำนัล แต่ยังได้เรียกองครักษ์มากมายเฝ้าอยู่หน้าประตู”

เฉิงซานอึ้ง แต่ซ่านจินจื๋อกลับรู้ว่าตงฟางซวนเอ๋อทำแบบนี้เพราะอะไร เป็นเพราะภายในวังยังมีคนขององค์ชายสามหรือคนตำบลเหยสุ่ยอยู่ไม่น้อย ถึงแม้ตงฟางซวนเอ๋อจะเป็นคุณหนูอายุน้อยคนหนึ่ง แต่ก็รู้ว่าตนทำภารกิจไม่สำเร็จและยังถูกจับได้จะต้องได้รับผลอย่างไร

ในพระราชวังนี้ กลายเป็นสถานที่เต็มไปด้วยนักฆ่าตั้งแต่เมื่อไหร่

ข้างเก้าอี้มังกรนี้ ปล่อยให้เสือสิงห์หมาป่าดุร้ายเข้าใกล้ตั้งแต่เมื่อไหร่

ซ่านจินจื๋อสั่งให้เฉิงซานไปเรียกตงฟางซวนเอ๋อมา มีโจ๊กกับเครื่องเคียงหลายอย่าง ตงฟางซวนเอ๋อสวมชุดเสื้อผ้าเบาบาง ใบหน้ารูปงามตอนนี้กลับผอมซีดเหลือง ดวงตากลมโตคู่นั้นกะพริบสองครั้ง กำลังดื่มโจ๊กไข่กบหิมะ สีหน้าซ่านจินจื๋อเต็มไปด้วยความโกรธ

“ท่านอ๋องตามข้ามาในยามวิกาลเช่นนี้ คงไม่เพียงเพราะต้องการทานโจ๊กกับข้า”