บทที่ 1088 ลางสังหรณ์ไม่ดี

บทที่ 1088 ลางสังหรณ์ไม่ดี

ตกใจตื่นขึ้นมาจากความฝัน เสื้อคลุมตัวบางเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นๆ

กู้อ้าวเวยนั่งอยู่บนเตียงคนเดียว มองดูรอบๆห้องยามืดมิด กลับยังคงไม่สามารถหยุดยั้งมือข้างหนึ่งที่สั่นเทา จับข้อมือขวาไว้ นางขมวดคิ้วรู้สึกว่าอยู่ภายใต้เสื้อผ้าของนาง หัวใจดวงนั้นเต้นอยู่อย่างรุนแรง รุนแรงจนค่อนข้างไม่ปกติ

ไม่ใช่การฝันร้าย ผ้านวมทั้งหมดไม่มีเปลี่ยนแปลง แม้แต่หมอนก็ยังวางอยู่ในตำแหน่งเดิม

แต่มีความเยือกเย็นสะท้านขึ้นมาจากเท้า แตกกระจายอยู่ภายในหัวสมองเหมือนดั่งหิมะขาวโพลน สาดซัดจนนางต้องตื่นขึ้นมา สวมรองเท้าแล้วก็ลงมาจากเตียง เทน้ำมาหนึ่งแก้วแล้วก็ดื่มกลืนลงไปในท้อง รู้สึกเหนียวเหงื่อบนร่างกาย เวลานี้ภายใต้หน้าผายังไม่สว่าง แต่รอบๆกลับเต็มไปด้วยหมอก

คิดว่าอีกไม่นานก็คงจะเช้าแล้ว

“ช่างเถอะ ไปต้มน้ำเสียหน่อยดีกว่า”

นางถูกถ้วยที่เย็นเฉียบในมือทำให้มือเย็นจนแดง ตอนนี้ก็ใกล้เข้าสู่ฤดูหนาวแล้ว นางไม่เพียงกลัวหนาว ขาทั้งคู่ยังแข็งจนยากที่จะเดินเหิน ไม่มีแม้แต่น้ำร้อนอาบน้ำแช่เท้า นางก็คงทำได้เพียงนอนอยู่บนเตียงอย่างไรประโยชน์

แม่ครัวที่ตื่นมาแต่เช้าเห็นนางกำลังเดินหมุนไปมารอบๆเตา จึงรีบเข้าไปช่วยนางต้มน้ำร้อน

กู้อ้าวเวยจึงกลับเข้าไปอยู่ในห้องอย่างวางใจ เมื่อฟ้าสว่าง หยินซี่งเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้วก็วิ่งออกมา วิ่งเข้ามาในอ้อมกอดของนางเหมือนดั่งลูกกระสุนปืนขนาดเล็ก กอดเอวของนางไว้อย่างไม่ยอมคลายมือ ซุกอยู่ในอ้อมอกของนางพร้อมพูดว่า “คืนนี้แม่บุญธรรมไม่ได้นอนในห้องเดียวกับหยินซี่งอีกแล้ว”

“แต่เมื่อคืนนอนหลับอยู่อย่างสนิท ไม่รู้ว่าเป็นใครกัน”

กู้อ้าวเวยบีบจมูกของนางด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม หยิบครีมออกมาจากในตู้แล้วทาบนใบหน้าของนาง กลิ่นกานพูลอ่อนๆฟุ้งกระจายเต็มห้อง

ถูกหยินซี่งดึงพาไปหากู้ซวงกับเซียวเซียว แล้วยังเอาครีมนี้ไปใช้ด้วยแล้วบ้างเล็กน้อย

ตอนที่ทานข้าวเซียวเซียวเกาหน้า พร้อมพูดขึ้นว่า “รู้สึกเหนียวเหนียว...”

“ห้ามลอกออกมา”หยินซี่งห้ามเขาไว้ ยัดขนมเข้าปากของเขาไปอย่างเนียนๆ

เซียวเซียวสำลักจนต้องค้อนทุบตรงหน้าอก หยินซี่งกระแทกแก้วน้ำวางใส่ตรงหน้าเขา ยังบอกอีกว่าเมื่อคืนเขานอนไม่ดิ้น และยังแย้งผ้าห่มของนางไปด้วย เซียวเซียวตอบกลับ ถ้าเด็กทั้งสองคนก็ทะเลาะกันเสียงดัง

กู้อ้าวเวยหวนคิดถึงตอนที่เจอกันครั้งแรก ทั้งสองคนนี้เป็นเหมือนดั่งผู้ใหญ่ตัวน้อย ทำอะไรก็ระมัดระวัง

ตอนนี้เพิ่งผ่านไปเพียงไม่กี่เดือน ก็กลับกลายเป็นเด็กน้อย จึงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะขึ้นมา

ชิงจือว่าง่ายเชื่อฟัง ค่อนข้างเหมือนหยินซี่ง ไม่รู้ว่าต่อไปอี้จื๋อจะซนเหมือนเซียวเซียวไหม ยังไงก็ว่าง่ายเชื่อฟังเหมือนหยินซี่งดีกว่า

กู้ซวงตักโจ๊กยื่นให้กับกู้อ้าวเวย พร้อมพูดว่า “ยาสมุนไพรไม่ค่อยพอ”

“ตอนนี้พวกเราก็ขึ้นไปไม่ได้ รออีกหน่อยเถอะ”กู้อ้าวเวยพูดขึ้นอย่างเรียบเฉย

“เจ้าไม่คิดว่า เราเหมือนถูกกักขังไว้อยู่ที่นี่มากกว่าหรือ?”กู้ซวงกลับขมวดคิ้วพูดขึ้นว่า “ต่อให้เอาเจ้าอยู่ไว้ที่นี่แล้วจะค่อนข้างปลอดภัย แต่ที่นี่ก็ไม่มีเส้นทางเพื่อให้ได้หนีเอาตัวรอด ทางเข้าออกมีเพียงเส้นทางเดียว และเขาก็ไม่ได้ให้กุญแจเปิดประตูลับนั่นให้กับเจ้า เจ้าไม่รู้สึกว่าน่าแปลกหรือ?”

เพิ่งพูดเสร็จ กู้อ้าวเวยหันไปมองดูเด็กทั้งสองคน แล้วก็เงียบ

เซียวเซียวกับหยินซี่ง ยังไงก็ไม่ใช่เด็กที่เติบโตมาจากการมีชีวิตที่ราบรื่น เซียวเซียวอายุค่อนข้างเยอะกว่า ได้กลิ่นความอันตรายในนี้ในทันที แต่เขาก็ยังคงพูดขึ้นว่า “บางทีพ่อบุญธรรมอาจจะคิดว่า ที่นี่ปลอดภัยที่สุด”

“พ่อบุญธรรมไม่มีทางคิดร้ายต่อแม่บุญธรรม”หยินซี่งเข้าไปโอบกอดกู้อ้าวเวยด้วยใบหน้าหงิกงอ แล้วก็ทำหน้าผีใส่กู้ซวง

กู้ซวงมองดูเด็กน้อยที่เปลี่ยนสีหน้าได้รวดเร็วนี้อย่างไม่รู้จะพูดยังไง