บทที่ 1094 เรียกว่าสามี

บทที่ 1094 เรียกว่าสามี

เรื่องที่พระชายาอ๋องจงผิงถูกอ๋องจิ้งตำหนิ ข่าวแพร่กระจายไปอย่างรวดเร็ว

มีคนพูดว่าพระชายาอ๋องจงผิง ไม่ได้เฝ้าสุสานพระชายาจิ้งไว้ให้ดี ดังนั้นจึงถูกตำหนิ

และมีคนพูดว่า เป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับองค์ชายรัชทายาทของแคว้นเอ่อตานหายสาบสูญ อ๋องจิ้งกับอ๋องจงผิงจึงต่างฝ่ายต่างสงสัยซึ่งกันและกัน แค่กักบริเวณถือเป็นเรื่องเล็ก เป็นเพียงการเชือดไก่ให้ลิงดู

เรื่องต่างๆแบบนี้ เห็นมาเยอะแล้ว

ส่วนภายในพระราชวัง แม้แต่ยู่จุนกับหยูนซีต่างก็รู้เรื่องนี้ หยูนซีขมวดคิ้วครุ่นคิด เหมือนเดาความคิดของซ่านจินจื๋อไม่ออก ส่วนยู่จุนกลับนอนอยู่บนที่นอนนุ่ม พร้อมอมยิ้มไม่หุบ สุดท้ายแล้วก็ห่อตัวไว้ด้วยผ้าขนสัตว์ แล้วส่งยิ้มให้กับนาง

“เพียงแค่สองวัน อ๋องจิ้งก็แสดงถึงความจงรักภักดีต่อข้าแล้ว เห็นทีความสงสัยที่ข้ะมีนี้คงต้องลดลงแล้ว”ด้านหลังยู่จุนยังเจ็บปวดจากที่ถูกโซ่ตรวนตีในก่อนหน้านี้ จึงเอนตัวนอนตะแคง ท่าทีดูมีเสน่ห์

หยูนซียังคงนั่งอยู่บนโซฟา ตำราในมือทุกวางลงอย่างไม่รู้ตัว แล้วก็จ้องมองดูนาง

“ทำไม? อ๋องจิ้งทำเช่นนี้ เจ้าก็ไม่เป็นกังวลแล้วหรือ?”

“ทำไมข้าต้องเป็นกังวล พบเจอกันวันนั้น สิ่งที่ข้าควรพูดควรทำ เขาก็ล้วนรู้อยู่แก่ใจแล้ว แต่ตงฟางซวนเอ๋อดูน่ารำคาญมาก ครอบครองตำแหน่งคนข้างกายของเขา ต่อไปดูสิว่าเด็กคนนั้น จะได้มีความสุขอยู่กับเขาไปได้อีกนานแค่ไหน?”

เสียงหัวเราะของยู่จุนค่อยๆเสียงดังขึ้น ปลายลิ้นไล้ไปทั่วริมฝีปากแดง เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ส่งสายตาไล่ทุกคนออกไป

เมื่อภายในตำหนักกว้างใหญ่มีเพียงพวกนางสองคน นางค่อยกระซิบพูดขึ้นว่า “เจ้าคิดว่าข้าต้องการเงินทองเหล่านี้เพื่อความเพลิดเพลิน หรือคิดว่าข้าลุ่มหลงในอำนาจเกียรติยศ?”

หยูนซีเลิกคิ้วพูดขึ้นว่า “หรือไม่ใช่? เจ้าเพียงแค่ไม่อยากเห็นผู้หญิงตระกูลหยุน ใช้สามีร่วมกับผู้หญิงคนอื่น”

“บางทีก็อาจจะมีเหตุผล” ยู่จุนลุกขึ้นออกมาจากที่นอนนุ่มเป็นชั้นๆนั่น คลานมาจนถึงด้านข้างหยูนซี เอนตัวลงบนตักของนางแล้วเงยหัวขึ้น พูดขึ้นด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความเยือกเย็นว่า “แต่สิ่งที่ข้าต้องการบอกเขาก็คือ หากเขากลายเป็นฮ่องเต้ พระราชวังนี้ก็เป็นเพียงสิ่งของในกำมือของเขาเท่านั้น ข้ารู้ว่าเขาเคยโหดเหี้ยมเด็ดขาดเพื่อผู้หญิงที่ชื่อซูพ่านเอ๋อ ไม่คำนึงถึงชีวิตของประชาชน ตอนนี้ก็เป็นเช่นนั้น”

“เขาจะทำเพื่อนังหนู เหมือนที่เคยทำให้กับซูพ่านเอ๋อ เช่นนี้ ถึงจะถือว่าตกอยู่ในกำมือของข้า”

“และเขากับนังหนูก็มีลูกด้วยกันแล้ว มีความน่าเชื่อถือน่าไว้ใจมากกว่าองค์ชายสาม”

เช่นเดียวกับเบาะนุ่มๆ หมอนซ้อนทับกันสูงเป็นชั้นๆ ยู่จุนเพิ่งฟื้นมาเพียงไม่กี่วัน ความคิดนี้เปลี่ยนไปแล้วเป็นพันครั้ง สีหน้าหยูนซีแสดงถึงความสงสัยอย่างละอายใจ ปิดตำราในมือแล้วพูดขึ้นว่า “เขาจะเป็นไปตามที่เจ้าคิดหรือ?”

“ต้วนโฉงจะเป็นคนเลือก ขอเพียงสองคนนั้นใครคนใดคนหนึ่งยอมเอาตัวนังหนูมาให้กับข้า ข้าไม่เพียงสามารถถอนพิษต่อชีวิตให้กับนาง สลายพิษแห่งความเป็นอมตะโดยสิ้นเชิง ยังสามารถไขความลับนี้ได้อีกด้วย เมื่อเป็นเช่นนี้ ต่อให้ซ่านเซิ่งหานกับซ่านจินจื๋อคิดจะทรยศหักหลัง พวกเราก็สามารถล้มล้างแผ่นดินนี้ แล้วก็เริ่มต้นใหม่”

ยู่จุนจับข้อมือหยูนซี ที่ถูกตรองตรึงไว้มานานกว่าสิบปี

มองดูนาง พร้อมพูดอย่างอ่อนโยนเหมือนเมื่อก่อนว่า “เดิมพวกเราก็เป็นตระกูลเดียวกัน ยาอายุวัฒนะนี้มีเพียงพวกเราที่สามารถใช้ได้ ถึงตอนนั้นข้าไม่อยากอยู่คนเดียวอย่างโดดเดี่ยว เจ้ามาอยู่เป็นเพื่อนข้า ดีไหม?”

ตอนนี้หากมีใครมองเห็นดวงตาคู่นั้นของยู่จุน ก็คงจะดูอะไรออก

ส่วนภายในตำหนัก หยูนซีไม่ตอบ เพียงก้มหน้าก้มตาเงียบ

……