บทที่ 1095 นั่นคือการไม่ขัน

บทที่ 1095 นั่นคือการไม่ขัน

ฝีมือคล่องแคล่ว ดูไม่ออกเลยว่าคนนี้เป็นอ๋องจิ้ง ผู้ที่น่าเกรงกลัวที่สุดในเมืองเทียนเหยียน

ซ่านจินจื๋อเอามือชุบลงไปในน้ำ ใช้กำลังภายในทำให้น้ำอยู่ในอุณหภูมิที่อุ่น ผ้าขนหนูร้อนชื้นคลุมไว้บนขาที่เยือกเย็นเพราะอากาศหนาว บนผ้าขนหนูที่ชุบน้ำอุ่น กู้อ้าวเวยยังคงสัมผัสได้ถึงแรงของมือคู่นั้น

เสียงกระทบบนหลังคาดังสนั่น กู้อ้าวเวยพิงอยู่ด้านข้างเตียง ครุ่นคิดแล้วก็ไม่มีอะไรที่สามารถคุยกันได้ สัมผัสได้ถึงความเงียบสงบ แล้วก็ทำให้นางค่อนข้างแปลกใจ

“ปกติหากพวกเราไม่คุยอะไรกันจริงจัง แล้วทำอะไรกัน?” นางถามสิ่งที่สงสัยออกมา

“ส่วนมากแล้วต่างคนต่างก็ทำงานของตนเอง”

เวลานี้ซ่านจินจื๋อก็เงยหน้าขึ้นมา มองดูกู้อ้าวเวยอย่างสนใจ และทำท่าทีอยากมีทำอะไรสักอย่าง รู้ว่านางกำลังคิดอยู่ว่าความสัมพันธ์แบบนี้ผิดหรือถูก หรือไม่ก็กำลังคิดว่าหากเรื่องพวกนี้จบลงแล้ว นางควรที่จะทำอย่างไรต่อ

มองดูแค่แว๊บเดียว กู้อ้าวเวยก็รู้แล้วว่าซ่านจินจื๋อเข้าใจในสิ่งที่ตนเป็นกังวล ยกขาขึ้นมา กลับถูกฝ่ามือใหญ่อันอบอุ่นกดลงไปใหม่ ซ่านจินจื๋อขมวดคิ้วพูดกับนางว่า “นอกจากอ่านตำราแพทย์แล้ว เจ้าก็ชอบทานพวกของหวาน แม้แต่ทานข้าวก็มูมมามเหมือนกลัวคนอื่นจะแย่ง”

กู้อ้าวเวยโกรธจัด มองดูเขาพร้อมพูดว่า “เจ้าล่ะ? ปกติหากไม่มีงานราชการ เจ้าทำอะไรบ้าง?”

ครั้งนี้กลายเป็นซ่านจินจื๋อที่เงียบ

กับซูพ่านเอ๋อในตอนนั้น กับกู้อ้าวเวยในตอนนี้ ดูเหมือนว่าเขาต่างก็แทบจะไม่ได้ผ่อนคลายเลย เขาไม่ชอบไปฟังดนตรีร้องละครในโรงโสเภณี และไม่ชอบท่องบทกวี จึงไม่รู้จะตอบอย่างไรในทันใด

ลมด้านนอกประตูรุนแรงอยู่ไม่น้อย ทั้งสองคนกลับมองตากันแล้วก็หัวเราะ

ในลักษณะบางอย่าง พวกเขาก็มีอะไรเหมือนกันอยู่บ้าง

“ค่อนข้างเย็นแล้ว”กู้อ้าวเวยขยับเท้า พร้อมหัวเราะทำลายความเงียบ

ซ่านจินจื๋อเปลี่ยนผ้าผืนใหม่มาคลุมไว้อย่างคล้อยตาม คิดถึงตอนที่กู้อ้าวเวยเคยคุกเข่าลงท่ามกลางหิมะต่อหน้าเขา หิมะและลมเยือกเย็นกระทบแก้มของนาง สุดท้ายก็เกาะอยู่ที่ขนตาบางยาว ทำให้เขารู้สึกผิดทุกครั้งที่คิดถึงเรื่องนี้ และก็เสียใจอย่างที่สุด

กู้อ้าวเวยไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้ ตัวเขาเองกลับโทษตัวเอง

“ต่อไป เจ้าอยากที่จะไปท่องยุทธภพพร้อมกับข้าไหม?” ซ่านจินจื๋อพูดขึ้นอย่างทำอะไรไม่ถูก พร้อมหัวเราะพูดว่า “คนในยุทธภพมีอิสระและเรียบง่าย คนมีคุณธรรมมีมากมาย เจ้ากับข้าไม่มีงานอดิเรกอะไร ไม่ต้องไปยุ่งกับเรื่องเหลวไหลของพวกเขา ยังดีที่พวกเรายังค่อนข้างมีปัญญาให้ใช้ได้อยู่”

ไม่เคยคิดว่าจะได้ยินคำพูดพวกนี้จากปากซ่านจินจื๋อ

นี่เหมือนไม่ใช่ซ่านจินจื๋อที่นางรู้จัก

“ยุทธภพก็ไม่เลว เพียงแต่เจ้าสามารถทิ้งได้ลงหรือ?” องค์หญิงแคว้นเอ่อตานตายแล้ว ชางหลานอ๋องจิ้งยังมีชีวิตดีอยู่

นางยังพูดถึงเรื่องนี้ต่อ ปล่อยให้ซ่านจินจื๋อบีบนวดเสร็จ แล้วก็ช่วยเช็ดเท้าทั้งคู่ของนางจนแห้ง จากนั้นก็เอานางยัดเข้าไปใต้ผ้าห่มอุ่นๆ ยังยัดเตาอังเท้าเข้าไปสองอันเพื่ออบอุ่นเท้าอย่างเป็นห่วง

“งั้นข้าอยู่ในเมืองเทียนเหยียน เจ้าก็จะอยู่เป็นเพื่อนข้าหรือ?”ซ่านจินจื๋อถามขึ้นอีก

ในสายตาของเขาเหมือนซ่อนอะไรไว้

กู้อ้าวเวยลังเลสักพัก สุดท้ายแล้วก็ส่ายหัวพร้อมพูดว่า “ข้ายอมที่จะกลับมาหาเจ้าเป็นบางครั้ง แต่ไม่อยากเข้าไปมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องพวกนี้อีกแล้ว”

“เพียงแค่เจ้าสามารถกลับมาหาข้าบ้าง วันเวลาแบบนี้ก็ดูเหมือนไม่เลว”

ซ่านจินจื๋อขยับเข้ามาจุมพิตเบาๆตรงหางตาของนาง กู้อ้าวเวยหรี่ตาลงเล็กน้อย มือทั้งคู่กลับยังวางอยู่บนบ่าของเขา ยิ้มอ่อนหวานอย่างรักใคร่ กลับมองข้ามสายตามุ่งมั่นของซ่านจินจื๋อ