บทที่ 1107 พ่อแม่ไม่ที่เอาไหน

บทที่ 1107 พ่อแม่ไม่ที่เอาไหน

หากนางอ้วนกว่านี้ได้อีกนิดก็ยิ่งดี

วันนี้ซ่านจินจื๋อก็จับข้อมือผอมเรียวบางของกู้อ้าวเวยแล้วก็เหม่อลอย ตรงเอวบางนี้จับดูแล้วก็พอดีมือ แต่ตอนนี้เขากลับรู้สึกขี้ขลาด รูปร่างกระดูกไหปลาร้าเผยให้เห็นชัดเจน คำว่าเมฆยังคงมีอย่างเช่นเคย ทำให้เขายิ่งดูไม่พอใจขึ้นมา

ผอมจนกลายเป็นสภาพแบบนี้ ไม่รู้ว่าเมื่อก่อนเดินทางได้อย่างไร

เมื่อกู้อ้าวเวยค่อยๆฟื้นตื่นขึ้นมา ก็สบกับสายตาซ่านจินจื๋อที่กำลังเพ่งมองอยู่ เสื้อผ้าก็หลุดลุ่ยไปกว่าครึ่ง ถูกลมเย็นพัดจนเย็นเย็นยะเยือก จึงใช้มือข้างหนึ่งรวบเสื้อขึ้นมา ค่อยมองเห็นซ่านจินจื๋อเงยหน้าขึ้นมาสบตากัน

“ดูอะไร?”น้ำเสียงกู้อ้าวเวยแหบแห้ง

“มองเจ้า”ซ่านจินจื๋อช่วยปัดผมบนใบหน้าในนาง ซบกอดแนบอกกู้อ้าวเวยไว้ไม่ยอมปล่อย มือที่โอบเอวกอดรัดแน่นยิ่งขึ้น หัวซบแนบอกของนางไว้

กู้อ้าวเวยหน้าแดง แต่ก็ไม่ได้ผลักเขาออก เพียงแค่ขยับไปข้างหลัง กลัวว่าเขาจะตกลงไปจากเตียง ซ่านจินจื๋อจึงฉวยโอกาสกระทำตามใจ แล้วก็พูดขึ้นอย่างไม่ค่อยพอใจว่า “เจ้าผอมขนาดนี้ เดี๋ยวจะอุ้มอี้จื๋อไหวหรือ?”

“เจ้าอุ้มก็พอแล้ว”

ตอนนี้กู้อ้าวเวยยังคงไม่มีแรง กลัวว่าตนร้อนใจที่จะอุ้มลูก แล้วทำให้ลูกเป็นอะไรขึ้นมาจะยิ่งไม่ดี

แต่เมื่อได้ยินชื่ออี้จื๋อแล้ว แววตาของนางก็เป็นประกายขึ้นมาทันที

ซ่านจินจื๋อ พูดขึ้นอย่างไม่พอใจอีกว่า “เมื่อไหร่ที่เจ้าเห็นข้าแล้วมีความสุขดีใจขนาดนี้ ก็คงดี?”

“เมื่อไหร่ที่เจ้าไม่ขี้น้อยใจแบบนี้ ข้าก็ดีใจแล้ว” น้ำเสียงแปลกประหลาดของเขานี้ทำให้กู้อ้าวเวย ขนลุกไปทั่วกาย ซ่านจินจื๋อกลับอมยิ้ม ลุกขึ้นมาอบกอดนางไว้พร้อมพูดว่า “ได้ยินมาว่าอ๋องจงผิงใช้วิธีนี้พาฉีหรัวกลับจวน ทำไมถึงใช้กับเจ้าไม่ได้ผล”

“อย่างน้อยซ่านเชียนหยวนก็มีรูปร่างหน้าตาดี ใบหน้าของเจ้าตอนนี้ยิ่งอยู่ก็ยิ่งเยือกเย็นสุขุม เหมือนเสือดุร้ายกำลังน้อยใจ เจ้าว่าใครจะชอบ?”กู้อ้าวเวยก็หัวเราะขึ้นมา

“เจ้าพูดอะไรก็ถูกหมด”ซ่านจินจื๋อบีบแก้มของนาง แล้วก็ลุกขึ้นมาสวมเสื้อผ้า

กู้อ้าวเวยก็อยากลุกขึ้นมา ซ่านจินจื๋อกลับกดนางนอนลง พร้อมพูดว่า “ตอนนี้ฟ้ายังไม่สว่าง รอเมื่อฟ้าสว่างอากาศอบอุ่นแล้วข้าค่อยอุ้มเขามา หากถูกลมหนาวแล้วเป็นอะไรขึ้นมาจะทำอย่างไร?”

“อืม”กู้อ้าวเวยตอบรับอย่างว่าง่าย แล้วก็นอนกลับไปเหมือนเดิม

เมื่อตอนที่ซ่านจินจื๋อพาคนในพระราชสำนักไปพานางกลับมาจากใต้หน้าผา ยังให้นางใช้ยาของยู่จุน แสดงท่าทีไม่สนใจอี้จื๋อ ตอนนี้กลับเป็นห่วงอี้จื๋อเช่นนี้ เป็นเพราะในตอนนั้นด้วยความร้อนใจแล้วเลือกกระทำผิดไป หรือมีความหมายแฝงอย่างอื่น?

ช่วงเช้ามีองครักษ์มาหลายคน เรียกร้องให้เขาไปจัดการงานราชการ

เมื่อถึงตอนเที่ยง เฉิงยีสั่งคนเตรียมอาหารมื้อเที่ยงมาอย่างหลากหลาย พร้อมทั้งอุ้มอี้จื๋อที่กำลังฝึกพูดมาด้วย อี้จื๋อยังเด็กอายุยังไม่ถึงสองขวบ แต่ก็สามารถเดินได้แล้ว หลายก้าว ฟังรู้เรื่องหลายประโยค แต่ด้านการพูดยังสู้เด็กคนอื่นไม่ได้ ยังฝึกพูดไม่เป็น

แก้มเด็กน้อยอ้วนพลี ดวงตากลมโต ปากน้อยๆพูดอู้อี้อยู่สักพัก น่ารักน่าชังอย่างมาก

ทำได้เพียงให้อี้จื๋อคลานเล่นไปมาอยู่บนเตียง มือข้างหนึ่งของกู้อ้าวเวยคอยยื่นปกป้องไว้ ทันใดนั้นก็ถูกกอดโดยขาสั้นๆของเจ้าเด็กน้อย พูดอู้อี้ยิ้มให้กับนาง

“เจ้าเด็กน้อย....”ยิ้มพร้อมขยับแขน อี้จื๋อก็หัวเราะตามขึ้นมา

ทั้งๆที่มีความผูกพันกันทางสายเลือด กู้อ้าวเวยกลับไม่รู้จะทำอย่างไรดี

เมื่อตอนที่นางกำลังตั้งครรภ์อี้จื๋อ ร่างกายไม่แข็งแรงไม่พอยังจะเดินทางไปมา ตอนนั้นอี้จื๋อคลอดออกมาได้อย่างแข็งแรง ผ่านไปหลายเดือนค่อยรู้ว่าร่างกายของเขาค่อนข้างอ่อนแอ ระหว่างนั้นยังเคยป่วยหนักจนร่างกายยิ่งอ่อนแอ

แต่นางที่เป็นแม่แท้ๆกลับไม่เคยทำอะไรเลย

อุ้มอี้จื๋อขึ้นมาแล้วหอมแก้ม ใบหน้ากลับเปื้อนไปด้วยน้ำลายของเขา มามา ที่อยู่ด้านข้างรีบเดินเข้ามาจะอุ้มคุณชายน้อยไป พร้อมพูดว่า “ฮูหยินท่านร่างกายอ่อนแอ เล่นกับคุณชายน้อยนานไม่ได้”

“ข้ายังไหว”