บทที่ 1108 ถูกด่ากราดไปทั่ว

บทที่ 1108 ถูกด่ากราดไปทั่ว

ในช่วงเริ่มต้นหิมะของเมืองเทียนเหยียน ภัยพิบัติจากหิมะในเมืองค่อยๆคลี่คลายลง

ซ่านเชียนหยวนก็ว่างออกมาจากกองเอกสารราชการที่ส่งมาจากวังด้วย ยังได้ย้ายคนในจวนที่ค่อนข้างไว้ใจได้เฝ้าดูแลจางเหยียงซานไว้ จะซ่อนเขาไว้ในเรือนผู้หญิงหลังเล็กด้านหลังไม่ใช่เรื่องที่ดี ตนเองจึงพาคนไปยังจวนอ๋องจิ้ง

คนใช้ชายร่างกำยำหลายสิบคนตามอยู่ด้านหลัง กลัวว่าคนอื่นจะไม่รู้เรื่องนี้

เมื่อมาถึงด้านนอกจวนอ๋องจิ้ง ก็ถูกเฉิงเอ้อพาคนมาขัดขวางพวกเขาไว้

“เสด็จอ๋องจงผิง ช่วงนี้ท่านอ๋องของเรามีงานราชการรัดตัว เพิ่งนอนหลับพักผ่อนไปเมื่อกี้”

เป็นคำพูดที่ฟังดูดีมาก ซ่านเชียนหยวนกลับมองพิจารณาดูเฉิงเอ้อที่อยู่ตรงหน้า เด็กน้อยที่ไม่เชื่อฟังในตอนนั้น ตอนนี้ได้ขึ้นมาอยู่ในตำแหน่งของเฉิงซานแล้ว

แต่ยังไง เขาก็เทียบเฉิงซานไม่ได้

ซ่านเชียนหยวนเลิกคิ้วสูง เดินเข้าไปข้างในโดยไม่คำนึงถึงการถูกห้าม ดาบตรงเอวของเฉิงยียังไม่ทันได้ชักออกมา ดาบของซ่านเชียนหยวนก็หลุดออกจากฝ่ามือแล้ว เมื่อดาบยาวออกจากฝักก็กระทบเข้าหากัน ในขณะที่เฉิงยีอึ้งไปเพียงชั่วพริบตา ซ่านเชียนหยวนก็ต่อยจนเขาล้มกองอยู่บนพื้น มองดูเขาอย่างดูแคลน พร้อมเสียงกำหมัดแน่นดังขึ้น

“ไม่ได้ลงมือมานานหลายปี จึงไม่มีคนรู้ว่าข้าเองก็เคยผ่านสึกสนามรบมาจนโต?”

“ข้าน้อยไม่กล้า”

เฉิงยีรีบลุกขึ้นมาโค้งคำนับ แล้วก็ไม่กล้าล่วงเกินอีก

ซ่านเชียนหยวนเดินเข้าไปด้านในอย่างคุ้นเคย ต้นไม้ต้นหญ้าทุกต้นยังคงเหมือนเช่นเคย มีเพียงเรือนที่กู้อ้าวเวยเคยอาศัยอยู่ถูกทำลายจนกลายเป็นพื้นราบ มีเพียงศิลาสลักชิ้นหนึ่งกับดอกไม้ดอกหญ้า ปกติจะไม่ให้ใครได้เข้าไป กลับมีคนมาดูแลตัดหญ้าดูแลดอกไม้ทุกเดือน

นอกจากนั้น ก็มีเพียงลานชิงโยวที่ถูกสร้างขึ้นมาใหม่

ถึงแม้ซ่านเชียนหยวนจะไม่เห็นความงดงามภายใน แต่ก็สามารถเห็นได้ว่าลานชิงโยวนี้ไม่เข้ากันกับจวนอ๋องจิ้งที่ดูน่าเกรงขาม ส่วนสถานที่อื่นกลับดูธรรมดา มีเพียงระเบียงด้านนอกลานชิงโยวนี้ ที่แขวนเต็มไปด้วยโคมไฟ แม้แต่ระเบียงด้านข้างสระน้ำก็ถูกขุด แล้วก็ปลูกดอกบัวเต็มสระ รอดอกไม้บานในช่วงฤดูร้อนปีหน้า

ซ่านเชียนหยวนเดินคิดอยู่อย่างเหม่อลอย เขายังไม่เคยทำอะไรเพื่อฉีหรัวถึงขนาดนี้

คิดอยู่อย่างเพลินๆ แล้วก็เดินเหม่อลอย

ยังไม่ทันได้เหยียบขึ้นไปบนระเบียงนั้น ก็รู้สึกได้ถึงแรงกดดันมากมายรอบด้าน แล้วก็หลบเมื่อรับรู้ได้ถึงความอันตราย มีลูกศรขนนกบินผ่านหน้าไป พร้อมทั้งถูกทหารองครักษ์ด้านนอกระเบียงนั้นล้อมรอบอยู่เป็นชั้นๆ เหมือนเตรียมการไว้แต่แรกแล้ว

“ใครกล้าไม่ให้เกียรติท่านอ๋องของเรา?”

คนที่อยู่ด้านหลังซ่านเชียนหยวนตะโกนร้องขึ้น เมื่อพูดจบก็ถูกตบหน้าไปหนึ่งที จนเกือบตกลงไปในหนองน้ำ กลับถูกซ่านเชียนหยวนดึงขึ้นมาไว้ทัน

“เสด็จอารับแขกแบบนี้กันหรือ?”ซ่านเชียนหยวนมองตามที่ลูกศรที่ลอยบินมา แล้วก็มองเห็นซ่านจินจื๋อที่สวมเสื้อคลุมสีดำ เหมือนเพิ่งกำลังออกมาจากลานชิงโยว ด้านหลังมีองครักษ์ที่ไม่เคยเห็นหน้าถือธนูไว้ในมือ มีลูกศรอยู่บนสตริง เพ่งเล็งมาที่เขา

ซ่านจินจื๋อส่งสายตาสั่งให้คนคนนั้นวางธนูลง แล้วก็เดินมาอย่างเชื่องช้า

ทิ้งลูกน้องที่ยืนอยู่ได้อย่างมั่นคงแล้ว ซ่านเชียนหยวนมองดูเขาที่กำลังเดินมาหา แล้วก็พูดขึ้นว่า “ภายใต้เท้าองค์กษัตริย์ จวนอ๋องจิ้งมีองครักษ์เฝ้าอยู่อย่างนั้นแน่น และก็ต้องป้องกันข้าที่เป็นคนรุ่นหลังถึงเพียงนี้เลยหรือ?”

“หากเจ้ายังเชื่อถือข้าที่เป็นเสด็จอา จะไม่กระทำเช่นนี้”

ซ่านจินจื๋อเดินมาหยุดตรงหน้าเขา ตบไหล่เขาราวกับตอนที่เขาอยู่ชายแดน ตอนนั้นเป็นการตบเพื่อให้เขาวางใจที่จะไปสนามรบพร้อมกับเขา ตอนนี้กลับเป็นการใช้ให้เขาจากไป

ในใจไม่พอใจ ยังไงซ่านเชียนหยวนก็ไม่สามารถปัดฝ่ามือนั้นออกไปจากไหล่ ทำได้เพียงพูดขึ้นอย่างโมโหว่า “ข้าจะเชื่อเจ้าได้อย่างไร? เฉิงยีที่อยู่ด้านนอกประตูเฝ้าอยู่อย่างเอาเป็นเอาตาย ส่วนภายในจวนก็มีลูกธนูมากๆยิงต้อนรับ รู้ทั้งรู้ว่าตอนนั้นก่อนที่ในใจเจ้ายังไม่มีนาง ข้าก็เป็นเพื่อนกับนางอยู่แล้ว ตอนนี้เสด็จอากีดกันขนาดนี้ กลัวว่าข้าจะทำร้ายนาง หรือเป็นการเปิดเผยความคิดอันหมกมุ่นไม่เหมาะสมของเจ้า?”