บทที่ 1109 หมุนเวียนจดหมาย

บทที่ 1109 หมุนเวียนจดหมาย

โน้มตัวไปข้างหน้า ส่งลมหายใจเย็นผ่านไปให้กู้อ้าวเวย

สูดลมหายใจเย็นๆเข้าไป ทำให้ไอเล็กน้อย ซ่านจินจื๋อจึงถอยออกไปเหมือนงูแมงป่อง วางช้อนชามซุปในมือลง พร้อมสั่งให้คนมาเปลี่ยนเสื้อผ้าที่อบอุ่นให้ด้วยสีหน้าที่เย็นชา มีเพียงสายตาคู่เดียวที่มองดูกู้อ้าวเวยอยู่อย่างระมัดระวัง

กู้อ้าวเวยแสดงสีหน้าตกตะลึง พูดขึ้นอย่างไม่พอใจว่า “ข้าก็แค่ไอนิดเดียว เจ้าหนีทำไม?”

“ความเย็นนี้สัมผัสตัวเจ้า จะไม่เป็นผลดี”

ซ่านจินจื๋อปล่อยให้สาวใช้ด้านข้างเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ด้วยสีหน้าเย็นชา พร้อมทั้งโน้มตัวลงเอามือทั้งสองข้างอังบนเตาถ่าน เพื่อให้มืออบอุ่น

กู้อ้าวเวยนั่งพิงเอนมองดูเขา พร้อมพูดว่า “ข้าไม่ใช่กระดาษเสียหน่อย”

เมื่อถูกปลอบเช่นนี้ ซ่านจินจื๋อกลับไม่พูดอะไร

เมื่อร่างกายอบอุ่นแล้วค่อยสั่งให้ทุกคนออกไป ค่อยๆปีนขึ้นไปบนเตียงกู้อ้าวเวย แล้วนั่งพิงอยู่ด้านข้างกายนาง โอบกอดเอวของนางไว้แล้วเงยหน้าขึ้นมาพูดว่า “ตอนนี้เชียนหยวน ยังไม่เชื่อว่าข้าจะดูแลเจ้าเป็นอย่างดี ช่างน่าเสียใจจริงๆ”

“ข้าไปช่วยเจ้าพูดอธิบายดีไหม?”

กู้อ้าวเวยเสยผมที่กระจัดกระจายอยู่รอบหูของเขา พร้อมมองดูใบหน้าใบนี้ที่อายุสามสิบแล้ว

ใบหน้าที่เฉียบคมตอนนี้แลดูดุดันมากขึ้นเรื่อยๆ คิ้วสูงสง่าไร้ซึ่งความโกรธแต่น่าเกรงขาม แม้แต่ดวงตาคู่นี้ก็ยังดูถากถาง สาวๆที่หลงใหลเขาในตอนนั้นคงจะประทับใจในคุณงามความดีของเขา สถานะสูงส่ง ไม่อย่างนั้นจะมีใครทนได้กับผู้ชายที่ไร้ซึ่งความโรแมนติกเช่นนี้

ตอนนี้ซ่านจินจื๋อกลับนอนอยู่ในอ้อมแขนของนางด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ทำให้นางคิดถึงชิงจือที่ชอบกระทำเช่นนี้เหมือนกัน

อดไม่ได้ที่จะพูดขึ้นว่า “ก่อนหน้านี้ข้าก็คิดอยู่ว่าเจ้ากำลังคิดที่จะทำอะไร แต่เมื่ออี้จื๋อกลับมาอยู่ข้างกายข้า ข้าก็ไม่คิดอะไรอีกแล้ว”

“เจ้าทำไปก็เพื่อพวกเรา หวางกงกงคนนั้น ก็แค่แสดงละครเท่านั้น”

มีการหยุดเว้นระหว่างสองประโยคนี้ นิ้วมือกู้อ้าวเวยก็ค่อยๆล่วงลงไป บีบนวดหางตาของซ่านจินจื๋อ

ในเมื่ออี้จื๋อยังอยู่ข้างกาย ก็แสดงว่าซ่านจินจื๋อไม่ได้ส่งอี้จื๋อไปเป็นตัวประกันให้กับยู่จุน

และนางก็ยังอยู่ในจวนอ๋องจิ้ง แม้การถูกขังอยู่ที่นี่ก็ยังทำให้นางเป็นกังวล แต่เมื่อคิดถึงตอนนั้นที่ซ่านจินจื๋อก็มุ่งมั่นที่จะขังนางไว้ระหว่างด้านนอกชายแดนของสองประเทศอย่างดื้อรั้น เพียงเพื่อให้นางได้พักผ่อนสักพัก

ตอนนั้นนางเดือดร้อนไม่ยอมที่จะถูกขัง ตอนนี้กลับค่อยโล่งอก ไม่อวดดีเหมือนเมื่อก่อน

รู้สึกได้ถึงคนในอ้อมแขนผ่อนคลายลง ซ่านจินจื๋อค่อยพูดขึ้นด้วยเสียงต่ำว่า “ถูกเชียนหยวนต่อว่า ข้ารู้สึกน้อยใจมาก”

“ใครใช้ให้เจ้าขังข้าไว้ที่นี่ แม้แต่จางเหยียงซานก็ไม่ได้เจอ”

กู้อ้าวเวยมองเมินใส่เขา

“แบบนั้นไม่ได้ เจ้าเป็นคนขี้สงสัย แค่ได้ยินเรื่องอะไรบ้างก็จะหาถือโทษโกรธข้า ไม่แน่ ผ่านไปไม่กี่เดือนก็เปลี่ยนสถานะแล้วก็หายสาบสูญไปจากที่นี่ ทำให้ข้าทำอะไรไม่ถูก”

ซ่านจินจื๋อกอดบีบเอวของนางไว้แน่น พร้อมกัดฟันพูดขึ้น ล้วนเป็นประโยคที่ไม่ยอมให้นางจากไปไหนแม้เพียงครึ่งก้าว

“อย่างกับเป็นเด็ก” กู้อ้าวเวยทำเป็นผลักเขาอย่างเบามือหนึ่งที แล้วก็นอนลงพร้อมพูดว่า “เจ้าไปจัดการงานราชการเถอะ ให้ข้าได้เล่นกับอี้จื๋อ”

ซ่านจินจื๋อก็ไม่โกรธ รู้ว่าตอนนี้ตนเองอยู่ในใจกู้อ้าวเวยยังสู้อี้จื๋อไม่ได้ จึงทำได้เพียงตอบตกลง

เข้าไปจัดการเรื่องงานในพระราชสำนักในห้องหนังสือ แล้วก็ได้ยินว่าเมิ่งซู่ขอลาราชการกับฮ่องเต้อีกแล้ว บอกว่ายังต้องไปสำรวจพื้นที่ที่อื่นอีกอย่างละเอียด อาหารบรรเทาสาธารณภัยในครั้งนี้ก็เดินทางน้ำ ระหว่างทางกลับไม่รู้ว่าโจรที่ไหนมาปล้นไป สูญเสียคนไปกว่าครึ่ง ตอนนี้กำลังยื่นขอกำลังทหารจากเขาเพื่อไปจัดการจับโจร

เมื่อกี้เขาเพิ่งจัดการงานไปเพียงไม่กี่เรื่อง ทางด้านสาวใช้ที่ดูแลข้างกายกู้อ้าวเวยก็เข้ามารายงานว่า