บทที่ 1110 เรื่องเร่งด่วนไม่ควรยึดติดกับความเชื่อ

บทที่ 1110 เรื่องเร่งด่วนไม่ควรยึดติดกับความเชื่อ

“ออกไปนอกเมืองเพื่อขอพร?”

กู้อ้าวเวยหันหน้ามา อย่างไม่เข้าใจ

เวลานี้ต้นฤดูหิมะเมืองเทียนเหยียนค่อยๆหมดไป กำลังเป็นช่วงที่อากาศหนาวเหน็บที่สุด ยังไม่พูดถึงของใช้ในฤดูหนาวทุกสิ่งอย่างที่มีในจวน แค่ถนนออกไปจากเรือนก็เคลื่อนย้ายลำบากเพราะมีหิมะ น่าสงสัยยิ่งนัก

พวกเหล่าสาวใช้ต่างคุกเข่าอยู่บนพื้น แล้วก็พูดไม่ออกถึงเหตุผลความเป็นมาเป็นไป

นางถือตำราอยู่ในมือแล้วก็เหม่อลอยอยู่เนิ่นนาน กลับทำได้เพียงส่ายหัว พูดขึ้นอย่างจนใจว่า “คนที่จวนอ๋องจงผิงพูดอะไรอีก? หรือคนของจวนฉี?”

“สาวใช้ข้างกายคุณหนูฉีหรัวพูดว่า เพื่อหลีกเลี่ยงภัยพิบัติ ในเมืองเทียนเหยียนเกิดเรื่องแปลกประหลาดมากมาย หากอยู่ต่อไปจะไปภัยแก่ตัวเอง เอาเรื่องความเชื่อพวกนี้มาเป็นข้ออ้าง”

หัวหน้าสาวใช้คนนั้นพูดบ่นขึ้นด้วยสีหน้าเย็นชา คงเพราะไม่เชื่อเรื่องความเชื่อพวกนี้

สาวใช้ที่ซ่านจินจื๋อจัดมาช่างเฉลียวฉลาดจริงๆ กลับทำให้กู้อ้าวเวยฟังแล้วตีความไปเป็นอีกอย่าง คงเพราะเมื่อคืนซ่านเชียนหยวนมาก่อความวุ่นวายในจวนไม่สำเร็จ เมื่อกลับไปปรึกษาเรื่องนี้กับฉีหรัว ในเมื่อไม่เชื่อถือซ่านจินจื๋อ จึงต้องทำเช่นนี้เพื่อปกป้องพวกเด็กๆ

หากพวกเขาทำเพื่อปกป้องพวกเด็กๆจริง ก็ถือว่าเป็นเรื่องที่ดี

นางรู้จักฉีหรัวกับซ่านเชียนหยวนมาตั้งนานหลายปีขนาดนี้ แม้แต่ชีวิตก็สามารถให้กันได้ ตอนนี้จึงไม่ควรที่จะมาคิดเล็กคิดน้อยหวาดระแวงกัน ส่วนอี้จื๋อตอนนี้ยังอยู่กับนาง ช่วงนี้ภายในจวนอ๋องจิ้งก็ไม่มีข่างอะไรจากในวัง ซ่านจินจื๋อก็อยู่เป็นเพื่อนทุกวัน ไม่มีโอกาสได้เข้าวัง ทำให้นางค่อยวางใจ

“งั้นฮูหยินจะเขียนจดหมายสักฉบับส่งไปนอกชานเมืองหรือไม่? บ่าวยังสามารถสั่งคนนำไปส่งให้”

หัวหน้าสาวใช้กระซิบพูดแนะนำ

กู้อ้าวเวยจัดการกับเรื่องนี้อย่างใจเย็น เขียนจดหมายบอกว่าตนเองสบายดีและเรื่องที่อี้จื๋อก็อยู่กับนาง ส่วนอย่างอื่นก็คือคำพูดฝากฝังพวกเด็กๆ แล้วสั่งให้หัวหน้าสาวใช้ไปส่ง

หยิบฉบับที่เขียนถึงเรื่องอี้จื๋อออกมา หัวหน้าสาวใช้เพิ่งถึงทางเลี้ยว ก็เดินชนเผชิญหน้ากับเฉิงซานพอดี รีบก้าวถอยหลังสองก้าวพร้อมก้มหน้าลง พร้อมทั้งซ่อนจดหมายฉบับนั้นไว้ และพูดขึ้นว่า “เมื่อกี้บ่าวมัวแต่สนใจจดหมายของฮูหยิน ไม่ทันเห็นใต้เท้าเฉิงซาน ขอโปรดให้อภัย”

“ให้ข้าดูหน่อย”

เฉิงซานเอาจดหมายฉบับที่นางแอบซ่อนไว้ออกมา แม้แต่ซองจดหมายก็ยังไม่ได้ปิดด้วยซ้ำ เขาตรวจพิจารณาดู แล้วก็พูดขึ้นด้วยสีหน้าเปลี่ยนไปว่า “ท่านอ๋องบอกว่าให้ส่งจดหมายของฮูหยินไปทั้งหมด ทำไมเจ้าถึงเก็บจดหมายฉบับนี้ไว้”

สีหน้าหัวหน้าสาวใช้เปลี่ยนไป พร้อมพูดขึ้นอย่างจนใจว่า “เรื่องเกี่ยวกับคุณชายน้อย ไม่เก็บไว้ไม่ได้”

เดิมเฉิงซานยังอยากพูดอะไรอีก เฉิงยีที่เฝ้าอยู่หน้าประตูเดินมาหยิบเอาจดหมายไป ยัดเข้าไปในแขนเสื้อของตนเอง แล้วก็มองดูเฉิงซาน พร้อมพูดขึ้นด้วยสีหน้าเย็นชาว่า “นี่เป็นคำสั่งของท่านอ๋อง”

“ใต้เท้าเฉิงยีพูดถูก”หัวหน้าสาวใช้คนนั้นอมยิ้ม แล้วก็เดินผ่านเฉิงซานไป

เฉิงซานเฉิงยีทั้งสองคนมองตากัน พร้อมจากไปอย่างเงียบๆ

ก่อนจะจากไป เฉิงยียังไม่ลืมที่จะพูดกับเฉิงซานว่า “อย่าลืมว่าเจ้านายของตัวเองเป็นใคร”

“ไม่จำเป็นต้องให้เจ้าพูด”เฉิงซานขมวดคิ้ว แล้วก็เดินออกไปทางประตูหลังของลานชิงโยว

ภายในเรือนกลับมาเงียบสงบ ส่วนหัวหน้าสาวใช้กลับตรวจดูข้อความบนจดหมายอย่างละเอียด แล้วก็สั่งคนไม่คุ้นหน้าหลายคนเอาจดหมายไปส่งที่จวนอ๋องจงผิง เฉิงซานแอบสะกดรอยตามจึงเห็นการกระทำทุกอย่าง จากนั้นค่อยหลบจากไป ไม่ทิ้งร่อยรอยให้หัวหน้าสาวใช้รู้ตัว